فیلم Jumper 2008

فیلم میان پرش‌ها و لغزش‌ها با وقار تا حدودی از هم باز می‌شود. اگر می‌توانستیم هر زمان که خواستیم خود را تلپورت کنیم، چه می‌شد؟ آشوب. به‌ظاهر، خدا یا هر نیرویی که بخواهید، خواست این امکان را برای انسان‌ها فراهم نکرده است. این باور پالادین‌هاست؛ کسانی که «اسکیپرها» را — افرادی که واقعاً در چشم بر هم زدن بین مکان‌ها جابه‌جا می‌شوند — تعقیب و از...

فیلم میان پرش‌ها و لغزش‌ها با وقار تا حدودی از هم باز می‌شود. اگر می‌توانستیم هر زمان که خواستیم خود را تلپورت کنیم، چه می‌شد؟ آشوب. به‌ظاهر، خدا یا هر نیرویی که بخواهید، خواست این امکان را برای انسان‌ها فراهم نکرده است. این باور پالادین‌هاست؛ کسانی که «اسکیپرها» را — افرادی که واقعاً در چشم بر هم زدن بین مکان‌ها جابه‌جا می‌شوند — تعقیب و از میان برمی‌دارند. فیلم با یک ایدهٔ آغازین بسیار خوب شروع می‌شود و می‌توانست به یک فیلم نوجوانانهٔ قابل‌توجه تبدیل شود اگر اجرای عملیاتیِ آن ضعیف نبود. از نظر بصری زیباست و فیلمنامه داستان خوبی دارد، اما همه‌چیز بیش از حد خیال‌پردازانه به نظر می‌رسد و استفادهٔ افراطی از جلوه‌های بصری و پردهٔ سبز این حس را کاهش نمی‌دهد، بلکه تشدیدش می‌کند. هاییدن کریستنسن نقش اصلی را با کارآمدی و استعداد از آن خود می‌کند. شباهت چندانی با تصویرش در «جنگ ستارگان» دیده نمی‌شود؛ او موفق می‌شود آن نقش قبلی را از ذهن دور کند و اینجا بازی خوبی ارائه دهد. متأسفانه سایر بازیگران در کنار او همراهی لازم را ندارند — به جز ساموئل ال. جکسون باتجربه و بی‌نقص که هرچند نقش او تا حدی کلیشه‌ای است و گاهی فقط نسخه‌ای تاریک‌تر و سردتر از «نیک فیوری» خود را نشان می‌دهد. با وجود ضعف‌ها، کلیشه‌ها و ناپایداری‌ در برخی جزئیات و ارزش‌های تولید، فیلم به‌راحتی قابل توصیه است: مخاطب را خوب سرگرم می‌کند و برای کسانی که آن را ندیده‌اند یا اطلاعات زیادی درباره‌اش ندارند می‌تواند غافل‌گیری خوشایندی باشد.