فیلم Peterloo 2018

فیلم تاریخی قابل‌قبولی است، هرچند از لحاظ عمق احساسی نسبت به دیگر آثار مایک لی ضعیف‌تر به نظر می‌رسد. این موضوع طبیعی است؛ فیلم‌های او تا کنون به‌عنوان آثار حماسی شناخته نشده‌اند. من اغلب در نقدهایم گفته‌ام که نسبت به بسیاری از تماشاگران در برابر ریتم کند فیلم‌ها صبورترم. علاوه بر این، چون در اوقات فراغت رمان می‌نویسم و دیالوگ برایم مهم است، حضور گفت‌وگوهای فراوان...

فیلم تاریخی قابل‌قبولی است، هرچند از لحاظ عمق احساسی نسبت به دیگر آثار مایک لی ضعیف‌تر به نظر می‌رسد. این موضوع طبیعی است؛ فیلم‌های او تا کنون به‌عنوان آثار حماسی شناخته نشده‌اند. من اغلب در نقدهایم گفته‌ام که نسبت به بسیاری از تماشاگران در برابر ریتم کند فیلم‌ها صبورترم. علاوه بر این، چون در اوقات فراغت رمان می‌نویسم و دیالوگ برایم مهم است، حضور گفت‌وگوهای فراوان در فیلم‌ها آزارم نمی‌دهد. به‌نظرم این فیلم از آن بار احساسی که در برخی فیلم‌های دیگر مایک لی دیده‌ام، برخوردار نیست؛ شاید به‌خاطر گستردگی موضوع باشد. همان‌طور که می‌دانید، وقتی فاجعه‌ای در نقطه‌ای دیگر دنیا جان ۵۰۰ نفر را می‌گیرد، مردم ممکن است بی‌تفاوت بمانند، اما اگر داستانی شخصی و خوب روایت‌شده دربارهٔ یک قربانی بشنوند، اشک‌ها جاری می‌شود. در این فیلم افراد زیادی حضور دارند؛ آن‌قدر بازیگر فرعی و جمعیت هست که انتظار داشتم شاید خودم را در یکی از صحنه‌های جمعیتی ببینم. با این تعداد شخصیت اصلی و دیدگاه‌های مختلف، نتوانستم ارتباط عمیقی با هیچ‌کدام برقرار کنم. با این حال فیلم را دوست داشتم و مطمئناً حاضر نبودم مستندی دربارهٔ همین موضوع را تماشا کنم. جالب است بدانیم که حتی در مهد دموکراسی غربی، تا حدود دویست سال پیش اکثر مردان در بریتانیا حق رأی نداشتند و بخش‌های وسیعی از مناطق شهری عملاً نماینده‌ای در پارلمان نداشتند. مایک لی شاید در اینجا کمی سنگین‌دست عمل کرده، اما گاهی تصویری تأثیرگذار از فقر طبقهٔ کارگر در شمال‌غرب انگلستان ارائه می‌دهد، در حالی که طبقهٔ حاکم زیرِ حمایت پرنسِ ریجنت زندگی‌ای از تجمل و امتیاز را می‌گذراند. روری کینِر نقش سخنران مشهور «هانت» را بازی می‌کند که در سراسر کشور سفر می‌کند و از جابه‌جایی مسالمت‌آمیز و مثبت قدرت حمایت می‌کند. سفر به منچستر تبدیل به جرقه‌ای می‌شود برای مقامات هرچه مضطرب‌تر که—با توجه به وقایع پاریس چهل سال پیش—تصمیم می‌گیرند این تجمعات رو به رشد را سرکوب کنند. لی گروه بازیگری کاربلدی گرد آورده؛ عملاً ستارهٔ مشخصی در میان نیست و این به ارائهٔ این پیام کمک می‌کند که داستان دربارهٔ آدم‌های معمولی است. می‌گویم «آدم» چون هنوز تا رسیدن به آزادی و برابری زنان راه زیادی مانده؛ حتی شخصیت‌های قوی‌تر مثل مری و نِلی تمام تمرکزشان صرف توانمندسازی «مردان‌شان» است. با این حال فیلم توازن لازم را در بازنمایی جنبه‌های تاریخی این کشمکش ارائه نمی‌دهد: بی‌تفاوتی و افراط‌های مالکان زمین را اغراق‌آمیز نشان می‌دهد و در عین حال تصویری نسبتاً ساده‌لوحانه از برخی طرفداران انقلاب عرضه می‌کند. مانند بسیاری فیلم‌هایی که می‌خواهند ارزیابی سیاسی از مجموعه‌ای بسیار پیچیده ارائه کنند، این اثر نیز در نهایت بازتاب دیدگاهِ کارگردان می‌شود و این جای تأسف دارد. این داستانِ تحول اجتماعی عمیقی است که می‌توانست مؤثرتر باشد اگر به نهادهای قدرت زمان و عمق بیشتری داده می‌شد و آن‌ها کمتر یک‌بعدی و قضاوتی نشان داده می‌شدند. با این وجود دیالوگ‌ها گاهی بسیار قدرتمندند و فیلم جلوه‌ای اصیل دارد؛ دیدن آن ارزشمند است.