فیلم Ghost Rider 2007

می‌توان «گوست رایدر» را یکی از فیلم‌های به‌یادماندنی نیکلاس کیج دانست: داستان جانی بلیز، موتورسوار بدلکار که برای نجات پدرش از سرطان روحش را به شیطان می‌فروشد و سرانجام به نفرینی دچار می‌شود که او را به «گوست رایدر» — اسکلت آتشین سواره‌موتور — تبدیل می‌کند. فیلم از تقابل او با بلکهارت، فرزند شیطان، و ادامه‌ی ماجرا تا مجازات شروران و نبرد با شر بزرگ‌تر...

می‌توان «گوست رایدر» را یکی از فیلم‌های به‌یادماندنی نیکلاس کیج دانست: داستان جانی بلیز، موتورسوار بدلکار که برای نجات پدرش از سرطان روحش را به شیطان می‌فروشد و سرانجام به نفرینی دچار می‌شود که او را به «گوست رایدر» — اسکلت آتشین سواره‌موتور — تبدیل می‌کند. فیلم از تقابل او با بلکهارت، فرزند شیطان، و ادامه‌ی ماجرا تا مجازات شروران و نبرد با شر بزرگ‌تر روایت می‌کند. نکات مثبت: - شخصیت‌پردازی و طراحی بصری فیلم جذاب و دیدنی است؛ نمای ظاهری گوست رایدر، موتورسیکلت آتشین و برخی نماهای اکشن واقعاً چشم‌گیرند و تماشای فیلم به‌خاطر جلوه‌های ویژه ارزش دارد. - بازی سم الیوت بسیار قوی و تأثیرگذار است و پیتر فوندا هم در نقش شیطان حضور مؤثری دارد. لحظاتی از بازی نیکلاس کیج نیز قابل توجه و سرگرم‌کننده است، به‌ویژه صحنه‌هایی که او تبدیل شدنش به رایدر را نشان می‌دهد. - فیلم ترکیبی از عناصر فاوست و داستان‌های ابرقهرمانی است و از جنبه‌های فلسفی و اخلاقی مثل «فروش روح» یا تسلیم شدن در برابر جنبه‌های تاریک نفس انسان هم حرف‌هایی برای گفتن دارد. تم‌هایی مثل عشق فداکارانه جانی نسبت به پدر و رکسَن، و تضاد کامل نبودنِ عشق در قلمرو شیطان در لایه‌های داستان حضور دارند. نکات منفی: - فیلم در میانه‌ی دوگانهٔ «خیلی جدی» و «بیش‌ازحد مضحک» قرار می‌گیرد و نتوانسته تعادل کاملاً مناسبی برقرار کند؛ برای عده‌ای بیش‌ازحد سبک و برای عده‌ای دیگر بیش‌ازحد تیره و جدی است. - از نظر خط داستانی، نقدهایی وارد است: تلاش برای ادغام دو روایت متفاوت از دنیای گوست رایدر (جانی بلیز و دن کچ) باعث شده بسیاری از جنبه‌های دراماتیک و درگیری‌های درونی هر کدام قربانی شوند و فیلم بیشتر به جلوه‌های ویژه تکیه کند تا روایت منسجم. - جلوه‌های ویژه در مجموع جذاب‌اند اما بعضی نماها — مثلاً جمجمهٔ آتشینِ نیمه‌پردازش‌شده — به‌قدری مصنوعی به‌نظر می‌رسند که از تأثیرگذاری صحنه می‌کاهد. - بازی اوا مندز نقد پذیر است؛ بعضی نظرات او را ناکافی و مبتنی بر جذابیت ظاهری می‌دانند. نیکلاس کیج هم در بهترین فرمش نیست و بازی او برای برخی مخاطبان رضایت‌بخش نبوده است. - نوسان در ریتم و شیوهٔ روایت، به‌ویژه در بعضی صحنه‌ها باعث شده فیلم لحظاتی کُند یا پراکنده به‌نظر برسد. جمع‌بندی: «گوست رایدر» فیلمی سرگرم‌کننده برای طرفداران آثار ابرقهرمانی با تم‌های فراطبیعی است: تصویری چشم‌گیر، چند صحنهٔ به‌یادماندنی و بازی‌هایی که در حد قابل‌قبول قرار دارند. با این حال فیلم از نظر داستانی و درونیات شخصیت‌ها ضعف‌هایی دارد و گاهی بیش از حد به جلوه‌های بصری متکی می‌شود. برای تماشاگرانی که به دنبال یک تجربهٔ بصری و اتمسفر ابرقهرمانی متفاوت هستند، ارزش دیدن دارد؛ اما احتمالاً در درازمدت فیلمی فراموش‌شدنی خواهد بود. درجهٔ تقریبی: B+.