فیلم Teeth 2007

دختران ذاتاً محجوب‌اند. فیلم Teeth حول افسانه‌ی «واژن دندانه‌دار» (vagina dentata) ساخته شده؛ اعتقادی قدیمی که می‌گفت در بعضی از زنان مجموعه‌ای از دندان‌ها درون واژن پنهان شده است. قهرمان داستان، داون اوکیف (جس وکسلر)، دختری خوش‌قیافه، باکره و سخنگوی نوجوانان برای پرهیز جنسی در چارچوب مسیحیت است؛ از سنین پایین مشخص است که چیزی در او درست نیست. ایده‌ای جذاب و جالب هرگز به طور کامل...

دختران ذاتاً محجوب‌اند. فیلم Teeth حول افسانه‌ی «واژن دندانه‌دار» (vagina dentata) ساخته شده؛ اعتقادی قدیمی که می‌گفت در بعضی از زنان مجموعه‌ای از دندان‌ها درون واژن پنهان شده است. قهرمان داستان، داون اوکیف (جس وکسلر)، دختری خوش‌قیافه، باکره و سخنگوی نوجوانان برای پرهیز جنسی در چارچوب مسیحیت است؛ از سنین پایین مشخص است که چیزی در او درست نیست. ایده‌ای جذاب و جالب هرگز به طور کامل به پتانسیل حداکثری‌اش نرسیده، اما فیلم میچل لیختن‌اشتاین با طنز تلخ، صحنه‌های بدفرمِ گُرِه‌آورِ جلوه‌های مصنوعی و اجرای جسورانه‌ی وکسلر، دست‌کم از متوسط فاصله می‌گیرد. سازندگان با موضوعات نسبتاً آشکاری مثل توانمندسازی زنانه، ترس از سکس، و خطرات واگذار کردن سرنوشت نوجوانی به هورمون‌های سطحی بازی می‌کنند؛ حتی شواهدی از وسواس، لطمه‌های مذهبی و تأملی بر سوگواری وجود دارد که انرژی هورمونی فیلم را زمین‌گیر می‌کند. خوشبختانه کارگردان از قلمروی انتقام‌خواهیِ خشونت‌آمیز فاصله می‌گیرد و توازنی مناسب برای داون برقرار می‌کند: شخصیتی که با تناقضات احساسی متعدد بمباران شده، اما هیستری بر ترکیب شخصیتش غالب نمی‌شود و هیچ‌گاه کاریکاتورگونه نیست. این فیلم را بیشتر باید تلفیقی از ژانرها دانست تا یک ترسناک محض؛ برای بیننده‌ی علاقه‌مند پاداش‌های بهتری در پی دارد. امتیاز: ۶/۱۰ داون همان دختر پاک و معصومی است که سوگند پاکدامنی تا شب عروسی خورده. ممکن است چند سالی طول بکشد تا آن شب برسد، ولی نامزد مناسب فعلی او هم‌کلاس باکره‌اش توبی (هیل اپلمن) است. با شور و شهوت نوجوانی، آیا می‌توانند صبر کنند؟ یک سفر به دریاچه برای شنا و بعد جمع‌شدن زیر پتو در غاری کوچک نشان می‌دهد شاید نه — توبی تقریباً بلافاصله آرزو می‌کند کاش شلوارش را کنار گذاشته بود و داون راهی مطب پزشک می‌شود تا بفهمد چه اتفاقی افتاده. وقتی پزشک هم روی میز عمل قرار می‌گیرد، حقیقت انکارناپذیر آشکار می‌شود: او به نوعی نفرین باستانی — مصری یا پارسی یا رومی — مبتلا شده که رابطه جنسی را برای مردان بسیار خطرناک می‌سازد. جالب اینکه داون تصمیم می‌گیرد از این وضعیت به نفع خود استفاده کند — و برادِر آزاردهنده‌اش برد (جان هنزلی) ممکن است طعم داروی تازه‌ی او را بچشد. فارغ از اینکه بیننده با پاهایِ جمع‌شده فیلم را ببیند یا نه — صرف‌نظر از جنسیت — تماشای آن در نوع خود اندکی آزاردهنده و در عین حال سرگرم‌کننده است. وکسلر واضحاً از نقش لذت می‌برد و دیدن مردانی که برای تغییر حال و هوا جیغ می‌کشند هم تازگی دارد. احتمالاً دوباره تماشایش نخواهم کرد، اما هم از آن متنفر نبودم و هم سگِ خانه از آن دل‌پذیر افتاد.