فیلم Whip It 2009

فیلمی ساده، تازه و دلنشین برای نوجوانان دختر. دِرو بری (Drew Barrymore) کارگردانی Whip It را برعهده دارد و شاون کراس (Shauna Cross) فیلمنامه را از رمان خود، Derby Girl، اقتباس کرده است. بری خود نیز در فیلم بازی کوتاهی دارد و در کنار الن پیج، آلیا شوکت، مارسیا گِی هاردِن، کریستن ویگ، ژولیت لوئیس، جیمی فالون، دانیل استرن و لاندون پیگ به چشم می‌خورد. بلیس کاوندار...

فیلمی ساده، تازه و دلنشین برای نوجوانان دختر. دِرو بری (Drew Barrymore) کارگردانی Whip It را برعهده دارد و شاون کراس (Shauna Cross) فیلمنامه را از رمان خود، Derby Girl، اقتباس کرده است. بری خود نیز در فیلم بازی کوتاهی دارد و در کنار الن پیج، آلیا شوکت، مارسیا گِی هاردِن، کریستن ویگ، ژولیت لوئیس، جیمی فالون، دانیل استرن و لاندون پیگ به چشم می‌خورد. بلیس کاوندار (الن پیج) دختری نوجوان و کسل است که در بُدین، تگزاس گیر افتاده؛ زندگی‌اش محدود به کار در رستوران «اوینک جوینت» و شرکت در مسابقات زیبایی برای راضی نگه داشتن مادرش (هاردن) است. او همراه دوستش پش (آلیا شوکت) رویای فرار به زندگی بهتر را در سر دارد. روزی در سفری به آستین با رولر دربی آشنا می‌شوند؛ مسابقه‌ای زنانه روی اسکیت که سخت، رقابتی و تند و تیز است. بلیس که دروغی درباره سنش می‌گوید، برای تیم «هِرل اسکاتس» تست می‌دهد و با نام صحنه‌ای «بیب روثلس» وارد تیم می‌شود. توانایی‌های او کم‌کم فصل تیم را تغییر می‌دهد، اما با آمدن یک دوست پسردار جدید و بی‌اطلاعی والدین از زندگی پنهانی‌اش، خوشحالی تازه بلیس ممکن است فرو بریزد. با اینکه نقدهای مثبتی هم در مورد فیلم منتشر شد، اثر اول بری روی صندلی کارگردانی در گیشه نتوانست موفقیت چشمگیری کسب کند. خلاصه داستان چیز عجیب و غریبی نشان نمی‌دهد — یک فیلم رشد و بلوغ نوجوانان که قالبی ورزشی دارد و تیم مرکزی هم از نوع تیم‌های دست‌کم‌گرفته‌شده است. از سوی دیگر، فیلم به‌عنوان یک اثر زنانه خیلی برای همه مخاطبان بازاریابی نشد؛ خود بری از تبلیغ و بازارپُرکیفی که برای فیلم انجام شد ناامید بود و معتقد بود که فیلم به‌درستی به مخاطبان معرفی نشد. این مسئله در بسیاری کشورها باعث شد فیلم مدت کمی روی پرده بماند و این مایه تأسف است، چون Whip It فیلمی پرشور، خنده‌دار و دارای ارزش‌های دراماتیک است — و بله، برای گروه‌های سنی و جنسیتی مختلف قابل دسترسی است. فیلمنامه کراس تازه و خالی از پُرگویی است و بازیگران از نمایش‌های خوبِ شاد برخوردارند؛ از بازی‌های درخشان (پیج، گِی هاردِن) تا اجراهای گیراتر (شوکت، لوئیس، ویگ) و لحظات بامزه (استرن، فالون). البته فیلم بی‌نقص نیست؛ بری تجربه‌ای مثل تونی اسکات در فیلمبرداری اکشن ندارد (برخی از مسابقات دربی گیج‌کننده و نه‌چندان روان‌اند)، و شاید پرداختن به پیش‌زمینه بیشتر سایر اعضای «هِرل اسکاتس» مفید می‌بود. اما این‌ها نکات جزئی‌اند و امیدوارکننده‌اند برای آغاز کارگردانی خانم بری. با نام‌های صحنه‌ای مثل Jabba the Slut، Smashley Simpson و Iron Maven، واضح است فیلم پر از انرژی و نشاط است. اما در کنار آن جذابیتِ دیدن دخترها با دامن و اسکیت که یکدیگر را در رینگ هل می‌دهند، در دل فیلم درامِ بلوغ و خودیابی هم از اهمیت برخوردار است. امتیاز: 8/10 --- تماشای خوبی بود؛ حتماً دوباره می‌بینم و توصیه می‌کنم. من خودم به چند تا از لوکیشن‌های آستین رفته‌ام و آن پیست رولر را دیده‌ام؛ جای جالبی است و فضای قدرتمندی دارد. از مسابقات زیبایی خسته شده‌ام؛ به‌همین خاطر شروعِ فیلم با آن صحنه شاید بهترین راه برای آغاز بود. شروع کلیشه‌ایِ «من زندگی تو را نمی‌خواهم» است، اما قرار دادن قسمت ابتدایی داستان روی این پایه، ما را وارد سفر رشد و خودیابی می‌کند. وقتی چیزی حتی روی یک بروشور عجیب یا یک جفت اسکیت توجه‌مان را جلب می‌کند، باید به آن توجه کنیم؛ هرچه آن چیز کوچک‌تر باشد، باید بیشتر به آن توجه کنیم. رولر دربی ورزشِ خفن و جذابی است؛ شاید از آن راه کسی مشهور یا ثروتمند نشود، اما سرگرم‌کننده به‌نظر می‌رسد و یقینا کسانی که آن را دنبال می‌کنند عاشقش‌اند. علاوه بر جنبه‌های دربی، خط‌های عاشقانه خوب‌اند و رابطه دوست صمیمی هم واقعاً خوب است (با درک بهترِ چندلایه بودن روایت). آنچه بیش از همه برجسته است، کشف خود و رشد شخصیت بلیس است — که با اجرای قدرتمند الن پیج به‌خوبی نمایش داده می‌شود؛ از کسی که صدایش به زحمت شنیده می‌شد به کسی تبدیل می‌شود که می‌تواند برای خواسته‌هایش فریاد بزند، ضربه‌ای وارد کند و نمادِ یک گروه باشد. این فیلم باعث حسادت من می‌شود: اینکه بتوانی در جوانی شور و اشتیاقی پیدا کنی، افرادی برای هدایت و حمایت داشته باشی، و سپس با رقبایی که شاید دو برابرِ تو سن دارند رقابت کنی، تجربه‌ای شگفت‌انگیز است. من هرگز «دختر رولر دربی» نخواهم شد، اما همیشه می‌توانم از طریق این فیلم زندگی را تجربه کنم. --- بلوغ با دختران رولر دربی Whip It که در 2009 منتشر شد، اولین و (تا کنون) تنها فیلمِ بلند در مقام کارگردانی برای درو بری است. درو در فیلم نقش کوچکی دارد، اما شخصیتش جنبه‌ی حاشیه‌ای دارد. داستان حول بلیس کاوندار ۱۷ ساله (الن پیج)، والدینش (دانیل استرن و مارسیا گِی هاردِن) و بهترین دوستش پش (آلیا شوکت) می‌چرخد. بلیس تحت‌تأثیر وسواس مادرش در مسابقات زیبایی است، اما در بازدیدی از آستین به گروهی از دختران رولر دربی علاقه‌مند می‌شود و برای تیم هِرل اسکاتس تست می‌دهد. Whip It در ابتدا کند و تنها تا حدی جالب است، اما در پایان مرا قانع کرد. این اساساً یک درام بلوغ است که رولر دربی نقش پس‌زمینه و صحنه را بازی می‌کند. از آنجا که الن پیج نقش مرکزی را دارد، فیلم باید برای طرفداران او جذاب باشد؛ من طرفدار ویژه‌ای نیستم، اما خوشبختانه فیلم عناصر کافی‌ای دارد که مخاطبان دیگر را هم جذب کند. من به‌ویژه گروه دختران رولر دربی و دوستی و رقابت‌شان را دوست داشتم. بازیگران شامل ژولیت لوئیس، کریستن ویگ، ایو، زوئی بل، آری گری‌نور، الی بلیِر و سیدنی بنت هستند. چیزی که در این زنان می‌پسندم این است که بدن‌های زنانه و طبیعی‌ای دارند و شبیه شاخه‌هایی لاغر نیستند — به‌عنوان مثال، «خواهران منسن» که توسط کریستن آدولفی و ریچل پیپلیکا بازی شده‌اند، در طول فیلم زیبا و چشم‌نوازند و ارزش دیدن فیلم را دارند. زیرخطی در مورد عاشق شدن بلیس با یک نوازنده راک (لاندون پیگ) وجود دارد و شخصیت‌های دیگری مثل مربی، گوینده دربی و مدیرِ رستورانی که بلیس و پش در آن کار می‌کنند هم حضور دارند، اما محور اصلی فیلم بلیس، خانواده‌اش، پش و تیم دربی است. حکم نهایی: درام این فیلم بلوغی ترکیبی است؛ من داستان عاشقانه را کمی خسته‌کننده یافتم اما پش و پویایی خانواده کاوندار را دوست داشتم. بهترین بخش البته صحنه‌های دربی و حضور جذابِ دختران دربی است. مدت زمان فیلم ۱۱۱ دقیقه است و عمدتاً در میشیگان فیلم‌برداری شده (دیترویت، سالین، یپسيلانتی، بیرچ ران و هَمترامِک) و بخش‌هایی هم در آستین تگزاس تصویربرداری شده است. نمره: B-/B