فیلم Big George Foreman 2023

کریس دیویس در این بیوپیک نسبتاً محافظه‌کار و خطی از یک قهرمان سنگین‌وزن اسرارآمیز، بازی قابل‌قبولی ارائه می‌دهد، اما فیلم در کلیت خود چندان پرطاقت و نفس‌گیر نیست. داستان از روزهای جوانی او آغاز می‌شود—وقتی که با نام آستین دیوید جونز متوجه می‌شود با مشت مسائل را راحت‌تر از مغزش حل می‌کند—و به حضورش در بازداشتگاه نوجوانان و ملاقات با «دَک» (فارست ویتاکر) می‌رسد که...

کریس دیویس در این بیوپیک نسبتاً محافظه‌کار و خطی از یک قهرمان سنگین‌وزن اسرارآمیز، بازی قابل‌قبولی ارائه می‌دهد، اما فیلم در کلیت خود چندان پرطاقت و نفس‌گیر نیست. داستان از روزهای جوانی او آغاز می‌شود—وقتی که با نام آستین دیوید جونز متوجه می‌شود با مشت مسائل را راحت‌تر از مغزش حل می‌کند—و به حضورش در بازداشتگاه نوجوانان و ملاقات با «دَک» (فارست ویتاکر) می‌رسد که او را به سالن بوکس می‌برد. پس از آن با سرعت از مبارزات شکست‌ناپذیر و صعود از یک شخصیت منطقه‌ای به مدعی عنوان، عبور می‌کنیم تا به زندگی بزرگسالی او برسیم: ازدواج با نَنسی (سونیا سون) اما خیانت‌ها و زندگی پرنوسان. بعد از شکست مقابل محمد علی (سالوان جونز) او تصمیم می‌گیرد دستکش‌ها را کنار بگذارد و به وعظ روی آورد؛ کلیسا و سالن بوکس خودش را تأمین مالی می‌کند تا به جوانان ناآرام محله کمک کند، اما در نهایت پولش تمام می‌شود و مجبور می‌شود در ۴۵ سالگی به رینگ بازگردد و برای بازپس‌گیری عنوان تلاش کند. از آنجا که فارمن در فرایند ساخت فیلم مشارکت داشته، می‌توان فرض کرد روایت تا حد زیادی مبتنی بر واقعیت است. فیلم نیت نمایش یک قدیس را ندارد؛ خطاها و لغزش‌های شخصیت نشان داده می‌شود، اما برای مردی که زندگی‌اش سرشار از احساسات و تکانه‌های شدید بوده، ساخته‌ای نسبتاً ساده و آرام است. فرصت مناسبی برای جان‌بخشیدن به شخصیت و پرداختن به زوایای رشد و تکامل او از دست رفته است: فیلم بسیاری از عناصر شکل‌دهندهٔ شخصیت را پاس می‌زند و بیش از حد بر وجوه کمتر جذاب یا خانوادگی زندگی‌اش مانور می‌دهد. بازی ویتاکر به‌قدر کافی است، اما نه فراتر از آن، و بازسازی مبارزات در رینگ آن‌قدری نیرو و تاثیر ندارد که نمونه‌هایی مانند «راکی» (۱۹۷۶) ارائه کردند. فیلم در آغاز پُرانرژی و هیجان‌انگیز است؛ مبارزات جذاب و گفتگوهای تند و تیز بین دو اسطوره میزان آشنایی تاریخی و رقابتی‌شان را خوب نشان می‌دهد. اما در نیمهٔ دوم—به‌ویژه بخش بلندتری که روی فارمن متمرکز است—ریتم افت می‌کند: دیالوگ‌های طولانی و سکانس‌های کش‌دار تجربهٔ تماشای فیلم را کند و خسته‌کننده می‌کنند. تدوینِ ناموثر باعث شده روایت تا حدی از هم گسیخته شود و میان فیلم وقفه و رخوت ایجاد شود. به همین خاطر توصیه می‌کنم تماشای پخش خانگی را در نظر بگیرید تا بتوانید بخش‌های کندتر را عبور دهید؛ برخی تماشاگران از عمق داستان لذت می‌برند، اما بسیاری منتظر تجربه‌ای متمرکزتر و درگیرکننده‌تر خواهند بود.