فیلم Hour of the Gun 1967

«اگر قرار است مثل من بکشی، دست‌کم مثل من هم بنوش.» «ساعت شلیک» به کارگردانی جان استرجس و فیلمنامه‌ای از ادوارد انهالت بر اساس رمان Tombstone's Epitaph نوشته داگلاس د. مارتین ساخته شده است. در این فیلم جیمز گارنر، جیسون راباردز و رابرت رایان بازی می‌کنند. موسیقی اثر از جری گلدسمیت و فیلم‌برداری از لوسیِن بالارد است. داستان با تیراندازی در O.K. Corral آغاز...

«اگر قرار است مثل من بکشی، دست‌کم مثل من هم بنوش.» «ساعت شلیک» به کارگردانی جان استرجس و فیلمنامه‌ای از ادوارد انهالت بر اساس رمان Tombstone's Epitaph نوشته داگلاس د. مارتین ساخته شده است. در این فیلم جیمز گارنر، جیسون راباردز و رابرت رایان بازی می‌کنند. موسیقی اثر از جری گلدسمیت و فیلم‌برداری از لوسیِن بالارد است. داستان با تیراندازی در O.K. Corral آغاز می‌شود و به پیامدهای آن برای بازیگران اصلی می‌پردازد. اگرچه فیلم قبلی استرجس، Gunfight at the O.K. Corral، ده سال پیش محبوبیتی یافت، کارگردان هرگز از نسخه نهایی رضایت نداشت—بخش زیادی از آن به دلیل کنترل هال بی. والیس بر فیلمنامه بود. در اینجا استرجس کنترل را در دست می‌گیرد و عملاً این فیلم را به‌عنوان دنباله‌ای بر فیلم ۱۹۵۷ می‌سازد. گرایش بیشتر به مطالعه شخصیت با لبه‌ای تاریک دارد و این تازگی برای مخاطب است که شخصیت‌های وایات ارپ و داک هالیدی را در قصه‌ای متفاوت از آنچه معمولاً بر پرده می‌بینیم ببینند؛ قصه‌ای که تا حد امکان تلاش می‌کند به دقت تاریخی نزدیک باشد. با دیدن فیلم امروز به‌راحتی می‌توان فهمید چرا هنگام اکران با سردی روبه‌رو شد. ژانر وسترن آن زمان در حال افت بود و نمایش یکی از قهرمانان فولکلور آمریکایی در حال سقوط اخلاقی با روح زمانه هم‌خوانی نداشت. با این حال، زمان با فیلم مهربان بوده و بازبینی‌های دهه‌ای در باب وسترن‌های روان‌شناختی باعث شده این اثر به‌عنوان یکی از وسترن‌های جسورانه و بدبینِ دههٔ شصت شناخته شود. با فیلمنامه‌ای خوب از انهالت—که خودش هم در فیلم نقش همدست قاچاق ویسکی هالیدی را بازی می‌کند—بازیگران درخشان عمل می‌کنند. رایان در نقش آیک کلانتون وظیفهٔ نقش منفی را برعهده دارد و گارنر در نقش ارپ و راباردز در نقش هالیدی جفتی مناسب و تأمل‌برانگیز ساخته‌اند. در نقش‌های فرعی نیز آلبرت سالمی، جان وُایت، خورخه روسِک و کارل سونسون تأثیر قابل‌قبولی دارند. موسیقی گلدسمیت از نظر لحن مناسب است و فیلم‌بردار ماهر، بالارد، با استفاده از پاناوِیژن در لوکیشن‌های دورانگو تصویربرداری موفقی ارائه داده است؛ در مجموع تولیدی منسجم و حرفه‌ای است. می‌توانست اندکی کوتاه‌تر شود—حدود ده دقیقه کم شدن فیلم به سودش بود، چون در ربع پایانی داستان تا حدی کش‌دار می‌شود—اما «ساعت شلیک» نه تنها بهتر از وسترن‌های معمول دههٔ شصت است، بلکه یکی از آثار بهتر دربارهٔ وایات ارپ برای علاقه‌مندان موضوع به شمار می‌آید. امتیاز: 7.5/10