فیلم Cobweb 2023

Cobweb از مفاهیم آشنا در ژانر وحشت استفاده می‌کند و با وجود ارائهٔ چیزهایی تا حدی متفاوت، چندان غافلگیرکننده نیست. از همان ابتدا تقریباً می‌دانیم «Cobweb» دربارهٔ چیست: داستان کودکی که والدینش او را به‌خاطر متفاوت و تا حدی شیطانی‌بودنش پشت در بسته نگه داشته‌اند. چند تغییر کوچک و هوشمندانه که از کلیشه فاصله می‌گیرند، فیلم را تا حدی متمایز می‌کنند و در ایجاد ترس و...

Cobweb از مفاهیم آشنا در ژانر وحشت استفاده می‌کند و با وجود ارائهٔ چیزهایی تا حدی متفاوت، چندان غافلگیرکننده نیست. از همان ابتدا تقریباً می‌دانیم «Cobweb» دربارهٔ چیست: داستان کودکی که والدینش او را به‌خاطر متفاوت و تا حدی شیطانی‌بودنش پشت در بسته نگه داشته‌اند. چند تغییر کوچک و هوشمندانه که از کلیشه فاصله می‌گیرند، فیلم را تا حدی متمایز می‌کنند و در ایجاد ترس و رسیدن به یک افشای شگفت‌انگیز مؤثرند. با این حال، پویایی خانواده چندان خوب از کار درنیامده؛ نشان‌دادن اختلال خانواده به‌طرز سرد و اغراق‌‌آمیزی انجام شده و این فشار و سنگینی را به بیننده منتقل می‌کند. اگر تعاملات خانوادگی کمی گرم‌تر و طبیعی‌تر بود، تأثیر وحشت بروز یافته قوی‌تر می‌شد. بازی‌ها قابل قبول‌اند، به‌ویژه با توجه به سن پایین برخی بازیگران. تنها نکتهٔ عجیب برایم این است که صدای نقش خواهر چرا شبیه «مارج سیمپسون» به‌نظر می‌رسد؟ در مجموع، فیلم ایده‌های جدیدی را بر پایهٔ یک فرضیهٔ تثبیت‌شده می‌گذارد و تا حدی موفق است، اما در پرداختن به پویایی خانواده کمی ضعیف عمل کرده است. وودی نورمن در این فیلم وحشت نسبتاً معمولی عملکرد خوبی دارد. او هنگام شروع داستان فقط هشت ساله است و ناگهان صدای‌هایی از دیوارهای خانهٔ چوبی قدیمی‌شان می‌شنود. والدین ابتدا سعی می‌کنند او را آرام کنند، اما وقتی معلم دلسوزش، خانم دیواین (کلوپاترا کولمن)، نقاشی‌ای را که در مدرسه کشیده به آن‌ها نشان می‌دهد، فضای خانه سرد می‌شود. وقتی ضربه‌ها تبدیل به صدای دختری می‌شوند و آن صدا او را به ایستادگی بیشتر تشویق می‌کند، معلوم می‌شود هیچ‌چیز در این خانه آن‌طور که او فکر می‌کرد نیست و رازهای زیادی پنهان‌اند. بیست دقیقهٔ پایانی قطعاً نقطهٔ اوج‌اند، اما چندان اصیل نیستند — از این نوع جلوه‌ها بارها دیده‌ایم و هرچند چند لحظهٔ لذت‌بخش وجود دارد، خطر واقعی چندانی حس نمی‌شود و تنها صدایی که شنیدم فریاد «دنباله» بود. بازآفرینی این قالب دشوار است و نوآوری در این ژانر کار سختی‌ست؛ از این منظر فیلم نمرهٔ لازم را نمی‌گیرد و بیش از همه مناسب پخش تلویزیونی هالووین به‌نظر می‌رسد. برای من کمی خسته‌کننده بود. تا دو سوم فیلم تقریباً هیچ اتفاقی نمی‌افتد و بالاخره در بخش پایانی وقایع شروع می‌شوند. اجرای لیزی کپلان برایم خشک و مصنوعی به‌نظر می‌رسید و آنتونی استار هم همین حس را داشت. وودی نورمن و کلوپاترا کولمن خوب بودند و داستان تا حدی قابل‌قبول است، اما با وجود اجراهای نامتوازن، تنها با زحمت فیلم را تا پایانِ ضد اوج تحمل کردم. ترس‌های اندک هم از فرمول‌های تکراری استفاده می‌کردند؛ تلاشی نسبتاً ناامیدکننده. چرخش جالبی در یک مفهوم ترسناک این فیلم تماشای خوبی‌ست: لحظات تنش قوی دارد، شخصیت‌هایی که می‌توان با آن‌ها همدلی کرد و یک پیچش خوب در داستان. آنتونی بسیار گیج‌کننده و دلهره‌آور است و امیدوارم به‌خاطر نقش‌هایی مثل هوم‌لاندر صرفاً در چنین نقش‌هایی محدود نشود. کارگردانی فیلم مطلوب است؛ تصویربرداری گاهی کمی تاریک می‌شود اما آزاردهنده نیست و مناسب به‌نظر می‌رسد. جلوه‌ها قابل‌قبول‌اند و در مجموع فیلم شایستهٔ دیدن است.