فیلم House at the End of the Street 2012

لاورنسِ حومه‌نشین کمی بهتر از آن شهرت بدی که دارد؛ همان‌طور که فروش مناسبش در گیشه میان مخاطبان هدف نشان می‌دهد، اثر ترسناک/هیجانی مارک توندرای فیلمی ایمن از دل ژانر است. فیلمنامه ذوق و هوش فراوانی ندارد، خون‌ریزی زیادی در کار نیست، شخصیت‌ها کارهای احمقانه‌ای انجام می‌دهند و در واقع داستان به شکل استانداردِ «دختری در خطر» پیش می‌رود. این مسائل باعث شد منتقدان به‌شدت آن...

لاورنسِ حومه‌نشین کمی بهتر از آن شهرت بدی که دارد؛ همان‌طور که فروش مناسبش در گیشه میان مخاطبان هدف نشان می‌دهد، اثر ترسناک/هیجانی مارک توندرای فیلمی ایمن از دل ژانر است. فیلمنامه ذوق و هوش فراوانی ندارد، خون‌ریزی زیادی در کار نیست، شخصیت‌ها کارهای احمقانه‌ای انجام می‌دهند و در واقع داستان به شکل استانداردِ «دختری در خطر» پیش می‌رود. این مسائل باعث شد منتقدان به‌شدت آن را بکوبند؛ اما با سه بازی قدرتمند از جنیفر لاورنس، الیزابت شیو و مکس تیریو، همراه با یک غافلگیری واقعی در روایت و توانایی توندرای در پرداختِ مؤثرِ نماهای خطرآفرین با تأثیر تعلیقی، «خانه‌ای در انتهای خیابان» دست‌کم به‌عنوان فیلمی متوسط که وقت را می‌گذراند قابل قبول است. 5/10 آیا قاتلی در محله پرسه می‌زند یا همه‌چیز افسانهٔ محلی است؟ مادر و دختری (الیزابت شیو و جنیفر لاورنس) به حومه‌ای در پنسیلوانیا نقل مکان می‌کنند؛ جایی که چهار سال پیش خانه‌ای نزدیک محل وقوع یک قتل دوجانبه بوده، قتل‌هایی که توسط دختری آشفته‌حال به‌نام کری-آن انجام شده بود. گفته می‌شد او غرق شده، اما جسدش هرگز پیدا نشد و افسانهٔ محلی می‌گوید که او در جنگل‌های وهم‌انگیز پرسه می‌زند. در همین حال، برادر کم‌حرف و گرفتهٔ او (مکس تیریو) در همان ملک زندگی می‌کند و از سوی بعضی ساکنان بدرفتاری می‌شود. گیل بلووز نقش پلیسی را بازی می‌کند که با مادر دوست می‌شود و نسبت به جوان افسرده همدلی نشان می‌دهد. «خانه‌ای در انتهای خیابان» (2012) دراماتیزه‌شدن بلوغ همراه با معما و ترس از نوع اسلشر است، اما واقع‌گرایانه‌تر از تصویری از مردی با نقاب و قمه. عناصر قصه‌ای از «پسیخو» (1960) و «کمپ اسلیپ‌اَوی» (1983) قرض گرفته شده، اما لحن مدرن و صیقلی آن شبیه فیلم‌هایی مثل «سولستیس» (2008)، «آخرین خانه در سمت چپ» (2009) و «روح من برای گرفتن» (2010) است. این فیلم به‌عظمت «پسیخو» یا بازسازیِ «آخرین خانه» نمی‌رسد، اما دست‌کم هم‌رتبهٔ «سولستیس» و بهتر از «کمپ اسلیپ‌اوی» و «روح من برای گرفتن» است. جنیفر در اوجِ جوانی خوب به‌نظر می‌رسد و شخصیت تیریو مطالعه‌ای دل‌سوخته و هم‌دلانه ارائه می‌دهد. لوکیشن‌های سرسبزِ شرقی چشم‌نوازند و داستان نسبتاً باورپذیر، همراه با فاش‌شدن برخی نکات غیرمنتظره، مخاطب را درگیر نگه می‌دارد. از دیگر بازیگران زن می‌توان به آلی مک‌دونالد، اوا لینک و جوردن هییز اشاره کرد. مدت زمان: 1 ساعت و 41 دقیقه. فیلم در متکالف و کارپ، انتاریو (خارج از اتاوا) فیلم‌برداری شده است. نمره: B