فیلم The Piano Teacher 2001

در این درام رشته‌هایی نسبتاً ناراحت‌کننده وجود دارد که گاهی تماشای آن را آزاردهنده می‌کند. «اریکا» (ایزابل هوپرت) استاد موسیقی‌ای است که چندان کاریزماتیک نیست و همچنان با مادرش زندگی و حتی با او یک تخت را شریک است (آنی ژیاردو). او مورد توجه پیانیست جوان و خوش‌تیپی به نام «والتر» (بنوآ ماژیمل) قرار می‌گیرد. ظاهراً والتر می‌خواهد او را در پیچ‌وخم‌های آثار شوبِرت راهنمایی...

در این درام رشته‌هایی نسبتاً ناراحت‌کننده وجود دارد که گاهی تماشای آن را آزاردهنده می‌کند. «اریکا» (ایزابل هوپرت) استاد موسیقی‌ای است که چندان کاریزماتیک نیست و همچنان با مادرش زندگی و حتی با او یک تخت را شریک است (آنی ژیاردو). او مورد توجه پیانیست جوان و خوش‌تیپی به نام «والتر» (بنوآ ماژیمل) قرار می‌گیرد. ظاهراً والتر می‌خواهد او را در پیچ‌وخم‌های آثار شوبِرت راهنمایی کند، اما آشکارا بیشتر شیفته خودش است تا شایستگی‌هایش به‌عنوان معلم. در ابتدا اریکا از او خوشش نمی‌آید؛ فکر می‌کند چیز زیادی برای آموختن به این جوان متکی به خود و مرز باریکی از تکبر ندارد، اما او ادامه می‌دهد. در عین حال، کم‌کم با وجوه شخصیت این زن — عزت‌نفس مخدوش، کج‌روی‌های جزئی و سرکوب‌های جنسی درونی‌اش — آشنا می‌شویم، بنابراین اگرچه بعضی از رویدادهای بعدی تکان‌دهنده‌اند، چندان غیرمنتظره نیستند. برای بیننده شاید نه، اما والتر جوان در اینکه از او منزجر است یا اسیرش شده — یا هر دو — مردد می‌ماند. هوپرت در اینجا بازی‌ای متین اما استادانه ارائه می‌دهد و آسیب‌پذیری زنی را نشان می‌دهد که به‌خاطر استعداد موسیقایی‌اش تحسین می‌شود ولی به‌عنوان یک انسان تقریباً نادیده گرفته شده است. ماژیمل نیز نقش مردی ناایمن و آسیب‌پذیر را بازی می‌کند؛ رفتار اریکا هم او را الهام می‌بخشد و هم فاسد می‌کند. فیلم پرسش‌های زیادی درباره وجوه غریزی رفتار انسانی مطرح می‌کند. مرزهایی که وجود دارند یا باید وجود داشته باشند، در صحنه‌هایی پرتنش از نظر احساس و هورمون به‌سرعت فرو می‌پاشند، اما گاهی دوباره مانند کسی که سوئیچی را خاموش و روشن کرده باشد برقرار می‌شوند. پایان‌بندی به‌جا و تا حدی نامطمئن است — سرشار از آزردگی، بی‌اعتنایی و آنچه من آن را تصویری نسبتاً هولناک از خالی بودن پوسته زندگی او می‌دانم — و درباره انگیزه‌های ما برای طلب پذیرش، توجه و عشق و تا کجا برای به‌دست آوردنشان حاضر به رفتن هستیم، بسیار برانگیزاننده است.