فیلم Munich 2005

یک فیلم پرهزینه دیگر از استیون اسپیلبرگ؛ این بار یک تریلر برگرفته از رویدادهای واقعی. فیلم تنش‌زا و سرگرم‌کننده است و بازی گروهی آن قابل توجه است. من علاقه‌ای به واکاوی سیاست پشت فیلم یا صحت جزئیات ندارم و صرفاً از زاویه ارزش سرگرمی به آن نگاه می‌کنم. چند نکته بود که خوشم آمد: شیمی بین اعضای تیم مأموریت پس از شکل‌گیری قابل‌توجه است؛ آن‌ها در...

یک فیلم پرهزینه دیگر از استیون اسپیلبرگ؛ این بار یک تریلر برگرفته از رویدادهای واقعی. فیلم تنش‌زا و سرگرم‌کننده است و بازی گروهی آن قابل توجه است. من علاقه‌ای به واکاوی سیاست پشت فیلم یا صحت جزئیات ندارم و صرفاً از زاویه ارزش سرگرمی به آن نگاه می‌کنم. چند نکته بود که خوشم آمد: شیمی بین اعضای تیم مأموریت پس از شکل‌گیری قابل‌توجه است؛ آن‌ها در آغاز رفیق صمیمی نیستند اما کم‌کم ارزش نقش هر یک را درمی‌یابند. با وجود تنش زیاد، از این زاویه که مردان در حال پرسش درباره اخلاق کاری که انجام می‌دهند هستند، خوشم آمد—این ویژگی فیلم را از بسیاری تریلرهای دیگر متمایز می‌کند. و از بازی سی‌آران هایندز (Ciarán Hinds) هم خیلی خوشم آمد؛ او آرامشی قوی به نقش می‌دهد که پشت آن قدرتی نهفته است؛ چیزی که در کارهای قبلی‌اش هم دیده‌ام و از او انتظارش می‌رود. من طرفدار تریلرها نیستم، اما اگر نمونه‌های بیشتری مثل این ساخته شوند، شاید نظرم عوض شود. ابتدای فیلم پوشش خبری آمریکایی از جنایتی در المپیک مونیخ را نشان می‌دهد که منجر به قتل یازده نفر به دست جنبش فلسطینی «سپتامبر سیاه» می‌شود. دولت اسرائیل وظیفه دشواری در ردیابی عاملان دارد؛ ملاحظات سیاسی و دیپلماتیک فراوانی هست، بنابراین تصمیم می‌گیرند پنج فرد قراردادی را برای انجام کار به کار گیرند. این گروه تحت رهبری «اونر» (با بازی اریک بانا) و با مدیریت «افریام» (با بازی جفری راش) به‌صورت کاملاً غیررسمی سازمان‌دهی می‌شود. این افراد با کمک «لوئیس» (متیو آمالریک) که با منابع مالی خود اطلاعاتی درباره محل اختفای عاملان فراهم می‌کند، کارشان را آغاز می‌کنند. این مأموریت درباره عدالت نیست؛ انتقامِ صرف است. تلاش خاصی برای زنده گرفتن افراد نمی‌شود، هرچند در حد ممکن سعی می‌کنند از خسارت‌ جانبی بکاهند—به‌ویژه که عملاً هیچ‌یک از عملیاتشان در خاک اسرائیل انجام نمی‌شود. وقتی یکی از عملیاتشان به‌شکل فاجعه‌باری اشتباه پیش می‌رود، شک می‌کنند که مبادا افراد دیگری هم از آن‌ها برای انجام کارهای دیگری استفاده می‌کنند. داستان زیربنایی، قصه انتقام و بازخواست است؛ در ابتدا شاید همدلی‌ای با این انگیزه داشتم، اما اقدامات ویرانگر این مردان که خود را مجاز به قضاوت و کشتار می‌دانند، به‌تدریج غیرقابل‌پذیر شد. اریک بانا نتوانست شخصیت را آن‌قدر پرورش دهد که رخدادها را انسانی‌تر کند و هرچند جفری راش در صحنه‌های خود گاه تأثیرگذار است، بقیه بازیگران نقش قابل‌توجهی ارائه نمی‌دهند و مجموعه رفتارها در نهایت به‌نظر من عملی غیرقابل‌انسانی و بی‌رحمانه می‌رسد که تنها بذر انتقام مضاعف را می‌پاشد. از انصاف به اسپیلبرگ باید گفت فیلم را طوری ساخته که دعوت به تأمل و نقد می‌کند؛ نه فقط درباره جنایتی که با آن شروع می‌کنیم، بلکه درباره بیهودگی ورود در چرخه‌ای از خشونت انتقامجویانه و خودتکثیر شونده. شخصیت «پاپا» با بازی مایکل لونسدال که زندگی‌ای آرام و خانوادگی در فرانسه روستایی دارد، خوب نشان می‌دهد که در این نوع تعارض‌ها بندرت کسی برنده است—و آنانی که برنده جلوه می‌کنند هم اغلب منافع شخصی دارند. آمالریک در این نقش‌های کمی ناشایست خوب عمل می‌کند، اما در مجموع از فیلمی نسبتاً بلند و در نهایت نه‌چندان قانع‌کننده، چندان راضی نشدم.