فیلم Pressure 2026

هوا عاملی است که همه ما را متأثر می‌کند، اما معمولاً تا وقتی تبعات احتمالی یا بالفعل نداشته باشد چندان به آن توجه نمی‌کنیم؛ آن‌گاه اهمیتش برجسته می‌شود. تأثیر هوا را می‌توان تا حدی با پیش‌بینی دقیق کاهش داد، اما حتی با فناوری پیشرفته امروز هم پیش‌بینی گاهی مشکل‌ساز است. بنابراین تصور اینکه پیش‌بینی هوا در دهه ۱۹۴۰ چگونه بوده — وقتی هواشناسی هنوز به‌عنوان...

هوا عاملی است که همه ما را متأثر می‌کند، اما معمولاً تا وقتی تبعات احتمالی یا بالفعل نداشته باشد چندان به آن توجه نمی‌کنیم؛ آن‌گاه اهمیتش برجسته می‌شود. تأثیر هوا را می‌توان تا حدی با پیش‌بینی دقیق کاهش داد، اما حتی با فناوری پیشرفته امروز هم پیش‌بینی گاهی مشکل‌ساز است. بنابراین تصور اینکه پیش‌بینی هوا در دهه ۱۹۴۰ چگونه بوده — وقتی هواشناسی هنوز به‌عنوان علمی پذیرفته‌شده تازه داشت جای خودش را پیدا می‌کرد — دشوار است. نمونه‌ای از این وضعیت در ژوئن ۱۹۴۴ رخ داد، وقتی نیروهای متفقین در اروپاِ برنامه‌ریزی برای حمله روز دی (D-Day) به ساحل نورماندی فرانسه را انجام می‌دادند؛ بزرگ‌ترین مجموعه نیروی هوایی، زمینی و آبی تاکنون. با توجه به پیچیدگی عملیات، فرمانده اصلی، ژنرال دوایت «آیک» آیزنهاور (برندن فریزر)، خواهان پیش‌بینی هوای دقیقی بود — پیش‌بینی‌ای که «قطعیت» ارائه کند — برای بازه زمانی اجرای حمله (هوا در اروپا اوایل تابستان می‌تواند بسیار متغیر باشد، از الگوهای آرام تا طوفانی شدید). علاوه بر این، متفقین باید با لجستیک پیچیده عملیات و حفظ مخفی‌بودن آن در برابر نیروهای آلمانی که ممکن بود آماده مقابله باشند نیز دست‌وپنجه نرم می‌کردند. فشار برای موفقیت پس از تدارکات تمرینی فاجعه‌باری که چند ماه پیش رخ داده بود، بسیار بالا بود. برای رسیدن به نتیجه مطلوب، آیزنهاور هواشناس بریتانیایی کم‌حرف و معتبری به‌نام کاپیتان جیمز استگ (اندرو اسکات) را که بهترین در کارش شناخته می‌شد، فراخواند. اما رویکرد محتاطانه استگ در پیش‌بینی با نظر آیزنهاور جور درنمی‌آمد، مخصوصاً چون با دیدگاه‌های مرد هواشناس مقیم و سال‌ها مورد اعتماد، اروینگ کریک (کریس مسینا)، که دیدگاه‌هایش اغلب با همتای محافظه‌کار بریتانیایی‌اش در تضاد بود، تفاوت داشت. این‌گونه بود که رقابتی برای اینکه کدام پیش‌بینی معیار نهایی قرار گیرد آغاز شد، در حالی که هم فرمانده عالی و هم همکار بریتانیایی‌اش، ژنرال برنارد «مانتی» مانتگومری (دامین لوئیس)، بر آنها فشار می‌آوردند. چه کسی درست از آب درمی‌آمد؟ و مهم‌تر از آن، آیا روز دی در تاریخ برنامه‌ریزی‌شده ۵ ژوئن انجام می‌شد یا باید تا اولین پنجره مساعد بعدی، یعنی ۱۸ ژوئن، به تعویق می‌افتاد؟ سرنوشت زیادی به این تصمیم اجرا/عدم‌اجرا وابسته بود و همه‌چیز به چیزی به‌ظاهر پیش‌پاافتاده بستگی داشت. بدون شک این جنبه از داستان روز دی تا اخیراً چندان شناخته‌شده نبود، اما نقش آن در نتیجه جنگ جهانی دوم انکارناپذیر است. فیلم این نکته را روشن می‌کند و با ارزش‌های تولیدی زمان‌بندی‌شده مناسب، صحنه‌های جنگی خوب اجراشده و بازی‌های قابل‌قبول—از جمله بازی‌های اشاره‌شده و کِری کاندان به‌عنوان دستیار ارشد آیزنهاور— این موضوع را به تصویر می‌کشد. با این حال، فیلم در تکرار چگونگی وقوع رویدادها دچار یک‌نواختی می‌شود. علاوه بر این، نوعی خودبزرگ‌بینی نسبت به داستانش دارد و تلاش می‌کند بیننده را قانع کند که روایتش بزرگ‌تر و حماسی‌تر از آن چیزی است که واقعاً هست. به نظرم این فیلم بیش از آنکه اثر سینمایی تاثیری‌گذار باشد، شبیه یک تولید تلویزیونی خوش‌ساخت است. طبیعتاً تماشای «Pressure» روی پرده بزرگ بهتر است، اما اگر انتظار تجربه‌ای خیلی باشکوه دارید ناامید نشوید. بنابراین، مگر اینکه فوراً بخواهید این فیلم را ببینید، احتمالاً صبر کردن برای انتشار آن در سرویس‌های پخش آنلاین انتخاب معقول‌تری خواهد بود.