فیلم Happy End 2017

صنعت‌پیشه‌ای که اکنون روی صندلی چرخ‌دار است، «ژورژ» (Jean-Louis Trintignant) با بی‌میلی به هشتاد و پنجمین سالگرد تولدش نزدیک می‌شود؛ او به خودکشی فکر کرده و عملاً علاقه‌اش را به زندگی فرزندانش از دست داده است: دخترش «آن» (Isabelle Huppert) که کسب‌وکار خانواده را اداره می‌کند، و پسر جراحش «توماس» (Matthieu Kassovitz) که تازه با «آنیس» (Laura Verlinden) ازدواج کرده و پسری خردسال دارد. در...

صنعت‌پیشه‌ای که اکنون روی صندلی چرخ‌دار است، «ژورژ» (Jean-Louis Trintignant) با بی‌میلی به هشتاد و پنجمین سالگرد تولدش نزدیک می‌شود؛ او به خودکشی فکر کرده و عملاً علاقه‌اش را به زندگی فرزندانش از دست داده است: دخترش «آن» (Isabelle Huppert) که کسب‌وکار خانواده را اداره می‌کند، و پسر جراحش «توماس» (Matthieu Kassovitz) که تازه با «آنیس» (Laura Verlinden) ازدواج کرده و پسری خردسال دارد. در کنار این‌ها «ایو» (Fantine Harduin)، دختر سیزده‌ساله از ازدواج اول ژورژ که سال‌ها پیش به جدایی منتهی شد، قرار دارد؛ اکنون او وارد نوعی تراژدی تازه شده است. یک مثل قدیمی می‌گوید نسل اول پول درمی‌آورد، نسل دوم آن را بیشتر می‌کند و نسل سوم آن را هدر می‌دهد. به نظر می‌رسد اینجا هم تا حدی همین‌طور باشد، چون «پیِر» (Franz Rogowski) تمایلی به ادامه راه مادرش ندارد و به مصرف الکل پناه می‌برد، که باعث نگرانی زیادی در خانواده می‌شود. ناظر این همه، «ایو»ی نوجوان است که خود را دوست‌نداشته، ناخواسته و سردرگم در برابر رفتارهای خودخواهانه و بی‌ثبات پدرش می‌یابد. آن‌ها خانه‌ای بزرگ نزدیک کاله دارند و در فاصله‌ای نه چندان دور یک اردوگاه عظیم پناهندگان قرار گرفته است؛ این موقعیت می‌توانست فرصتی برای نشان‌دادن تضاد میان سبک زندگی شامپاین و کاناپه‌ای آن‌ها و زندگی مهاجرانی باشد که در چادرهای برزنتی زندگی می‌کنند، اما این تضاد آن‌طور که باید توسعه نمی‌یابد. به‌راستی برخی از موقعیت‌ها بیش از حد ساختگی به‌نظر می‌رسند، به‌ویژه رابطه میان پدربزرگ و نوه. هرچند Rogowski صحنه دیسکویی تأثیرگذار دارد، اما نقش او به‌اندازه‌ای که شاید مدنظر بوده توسعه نمی‌یابد تا شخصیتی واقعی و پیچیده از او بسازد. پایان‌بندی از منظر پیرمرد کاملاً منطقی است و فیلم در قالب یک تلاش گروهی عملکرد قابل‌قبولی دارد؛ اما در مجموع، نتیجه از جمع اجزایش فراتر نمی‌رود.