فیلم Nancy Drew 2007

فیلم خیلی خوبی بود؛ حتماً دوباره می‌بینم و توصیه‌اش می‌کنم. هرچند از وارد کردن اجباریِ ماجرای اعتیاد (در واقع وسواس) به داستان ننسى دریو خوشم نیامد—چون او را مجبور می‌کند از کار کارآگاهى کناره‌گیری کند—و جابه‌جایی در جهانی که به‌سرعت و خوب ساخته شده بود نیز آزاردهنده بود، این فیلم مزایای بیشتری نسبت به کاستی‌ها دارد. وقتی از جنبه‌ی نامطلوب «دروغ گفتن به والدین» که معمولاً به...

فیلم خیلی خوبی بود؛ حتماً دوباره می‌بینم و توصیه‌اش می‌کنم. هرچند از وارد کردن اجباریِ ماجرای اعتیاد (در واقع وسواس) به داستان ننسى دریو خوشم نیامد—چون او را مجبور می‌کند از کار کارآگاهى کناره‌گیری کند—و جابه‌جایی در جهانی که به‌سرعت و خوب ساخته شده بود نیز آزاردهنده بود، این فیلم مزایای بیشتری نسبت به کاستی‌ها دارد. وقتی از جنبه‌ی نامطلوب «دروغ گفتن به والدین» که معمولاً به سوء مصرف مواد نسبت داده می‌شود عبور می‌کنید، بخشِ کارآگاه‌بازی واقعاً جالب و به‌طرزی دلنشین و شوخ‌طبعانه ارائه شده است. معمای فیلم به اندازه‌ای پیچیده است که تا پایان تماشاگر را علاقه‌مند نگه می‌دارد و شخصیت‌ها جذاب و تا حدی عجیب و غریب‌اند. اضافه کردن عنصر «تصادم جهان‌ها» به داستان به نظر غیرضروری می‌رسد و تنها ایراد واقعی فیلم همین است. فیلم قرار بود آغاز یک فرنچایز برای احیای برند ننسى دریو باشد، اما به‌جای شروعی قوی، طوری آغاز شد که انگار قبلاً سه فیلم ساخته شده و همه‌چیز به تکرار و افراط رسیده است. چند جوان از من پرسیدند که «آیا ننسى دریو اصلاً هنوز مطرح است؟» به‌خاطر ضعف در نگارش، چیزی که می‌توانست فیلمی فوق‌العاده باشد، تنها به فیلمی خوب تبدیل شده است. نکته‌ی مثبت دیگر این بود که اما رابرتز زود نشان داد توانایی به دوش کشیدن یک فیلم را دارد، و خوشحال‌کننده بود که ریچل لی کوک (بازیگرِ She's All That) هم حضور داشت؛ او از مجموعه‌ای اقتباسی دیگر («The Babysitter's Club») آمده بود که آن هم چندان موفق نشد.