فیلم Sunrise 1927

جالب است، اما بیشتر به‌خاطر شیوه‌ی ساخت فیلم‌ها در سال ۱۹۲۷ و نحوه‌ی فهم روابط میان مردان و زنان در آن دوره اهمیت دارد. فریدریش مورنو در این داستان پیچیده و زیبا همه‌چیز را به‌کار گرفته — قصه‌ای که کاملاً بر عیوب شخصیتی انسان‌ها مبتنی است و معمولاً آدم را به تردید یا شرم می‌اندازد. هیچ‌یک از شخصیت‌ها نام ندارند، اما جورج او’Brien با جانت گاینور...

جالب است، اما بیشتر به‌خاطر شیوه‌ی ساخت فیلم‌ها در سال ۱۹۲۷ و نحوه‌ی فهم روابط میان مردان و زنان در آن دوره اهمیت دارد. فریدریش مورنو در این داستان پیچیده و زیبا همه‌چیز را به‌کار گرفته — قصه‌ای که کاملاً بر عیوب شخصیتی انسان‌ها مبتنی است و معمولاً آدم را به تردید یا شرم می‌اندازد. هیچ‌یک از شخصیت‌ها نام ندارند، اما جورج او’Brien با جانت گاینور در مزرعه‌شان و با فرزندشان زندگی آرامی دارد. روزی او با مارگارت لیوینگستون، زنی شهری و پیچیده، آشنا می‌شود و شیفته‌اش می‌گردد. چون نسبت به وظیفه‌اش در قبال همسرش آگاه است، از همراهی او به شهر بزرگ مردد است؛ بنابراین مارگارت به‌طرزی بدخواهانه پیشنهاد می‌دهد که آن‌ها یک حادثهٔ قایق‌سواری ساختگی ترتیب دهند که در آن او غرق شود و جورج نجات یابد. شرم‌آورانه، جورج قبول می‌کند و آن دو راهی سفر می‌شوند، اما وقتی تلاش می‌کند او را به آب اندازد، منصرف می‌شود و مارگارت در وحشت به شهر فرار می‌کند. او سرانجام موفق به دیدار او می‌شود و از او طلب بخشش می‌کند؛ خوش‌بختانه مارگارت می‌پذیرد و آن‌ها یک روز دل‌انگیز را در شهر و در میان تجملات شهری می‌گذرانند، قبل از آن‌که در بازگشت گرفتار طوفانی سهمگین شوند. با وجود همهٔ تلاش‌ها، جورج نمی‌تواند یادِ زن دیگر را فراموش کند و افکارش به جهتی تاریک‌تر می‌گراید. داستان اساساً روایتی از خوبی و بدی، وسوسه و گناه است—و همیشه به‌صورت سیاه و سفید ارائه نمی‌شود. با این‌که شخصیت جورج بسیار خودخواه و ناپسند است، من از او متنفر نشدم؛ ضعیف و فرّاری بودنش هم بخشی از شخصیت اوست؛ و مارگارت وسوسه‌گر هم آدمی منفور نیست — همه‌چیز دربارهٔ ذات انسانی و آن‌چه ما را به حرکت درمی‌آورد است، با همهٔ نقاط ضعف و عیوبش. تصویربرداری فیلم فوق‌العاده است، به‌ویژه در صحنه‌های سالن که در آن‌ها هر دو نوازش و اغوا می‌شوند، و سکانس طوفان در پایان نیز بسیار مؤثر است. تا سال ۱۹۲۷، فیلم‌های صامت فن فشرده‌سازی روایت را آموخته بودند و این فیلم هم در این زمینه عملکرد بسیار خوبی دارد؛ ریتم فیلم تند است و جاهای طولانی و کش‌دار ندارد — تماشای آن واقعاً لذت‌بخش است.