فیلم It’s a Mad Mad Mad Mad World 1963

هرکس به فکر خودشه. «دنیای دیوانه، دیوانه، دیوانه، دیوانه» از آن فیلم‌هایی است که در کودکی به سینما می‌رفتم و بعد هفته‌ها در زمین بازی با شوق از آن حرف می‌زدم. حالا در میانسالی بعد از دیدن دوبارهٔ این نمایش گزاف‌کارانه، با احساسات مختلطی روبه‌رو شده‌ام. برای من فیلم عملاً از سه بخش تشکیل می‌شود و هر بخش تأثیر متفاوتی روی میزان سرگرمی دارد. بخش اول با...

هرکس به فکر خودشه. «دنیای دیوانه، دیوانه، دیوانه، دیوانه» از آن فیلم‌هایی است که در کودکی به سینما می‌رفتم و بعد هفته‌ها در زمین بازی با شوق از آن حرف می‌زدم. حالا در میانسالی بعد از دیدن دوبارهٔ این نمایش گزاف‌کارانه، با احساسات مختلطی روبه‌رو شده‌ام. برای من فیلم عملاً از سه بخش تشکیل می‌شود و هر بخش تأثیر متفاوتی روی میزان سرگرمی دارد. بخش اول با بازی‌های گروهی شلوغ و شوخ‌طبعانه‌ای که آرزوی دیدنش را دارید، بسیار پرانرژی و خنده‌دار است، اما متأسفانه این آغاز شاد برای بخش میانی که بیش از حد کش‌دار شده و تا حدی کسل‌کننده می‌شود آماده‌تان نمی‌کند — تا حدی که باورکردنی نیست نسخهٔ اصلی فیلم تا سه ساعت کش آمده باشد! یک‌سوم پایانی فیلم آن را از حالت افراطی و خسته‌کننده نجات می‌دهد، چون وقتی این‌همه زمان صرف فیلم کرده‌اید، از هر شوخی و سبک‌سری‌ای استقبال می‌کنید و خوشبختانه فیلم بازگشتتان را به حال و هوای خوشِ ابتدای فیلم ممکن می‌سازد. بازیگران عملکرد خوبی دارند؛ برخی نمایش‌ها درخشان‌اند و برخی دیگر فقط قابل قبول. به‌عنوان هوادار فیل سیلورز پاداشم کافی گرفته شد و به‌عنوان طرفدار اسپنسر تریسی دوباره تحسینش کردم. اما در این میان اتل مرمن در نقش خانم مارکوس با شکوه و ماندگار ظاهر می‌شود و راستش فیلم به‌خاطر او ارزش تماشا دارد. صحنه‌پردازی‌ها خوب و بدل‌کاری‌ها چشمیرباست، ولی در نهایت از فیلم بیرون می‌آیی و احساس می‌کنی باید می‌توانست یک شاهکار باشد نه تجربه‌ای طولانی و افراطی. امتیاز: 6.5/10 کمدی-ماجراجویی اغراق‌آمیز و سرشار از ستارگان، اما طولانی است خلاصه: محصول 1963، «دنیای دیوانه…» کمدی‌-ماجراجویی بزرگی است درباره چند راننده که در بیابان جنوب کالیفرنیا از ماجرای گنجی دفن‌شده در پارک ایالتی سانتا روزیتا مطلع می‌شوند و هجوم دیوانه‌واری برای رسیدن به پول آغاز می‌شود. بازیگران عالی‌اند و پر از چهره‌های قدیمی و برجسته. آغاز فیلم جذاب است؛ پردهٔ اول با سکانسی بامزه به اوج می‌رسد که در آن شخصیت جاناتان وینترز پمپ‌بنزین را به‌هم می‌زند. پایان دیوانه‌وار با نردبان ماشین آتش‌نشانی و شوخی بیمارستانی هم سرگرم‌کننده است. اما بخش میانی هرچند مفرح است، به‌خاطر شوخی‌های پوچ و خالی شدن محتوا می‌تواند کسل‌کننده شود — به عبارت دیگر فیلم برای این نوع شلوغ‌بازی‌ها بیش از حد طولانی است. با این وجود فیلمی پرانرژی و دلپذیر است با لوکیشن‌های درجه‌یک و اینکه تنها در این قالب می‌توانید این همه چهرهٔ کلاسیک را کنار هم ببینید. نسخهٔ سینمایی 2 ساعت و 41 دقیقه است و طولانی‌ترین نسخه تا 3 ساعت و 30 دقیقه طول دارد. فیلم در مناطق مختلف جنوب کالیفرنیا فیلم‌برداری شده است. امتیاز: B- شاید از زمانِ «گردش دور دنیا در هشتاد روز» اثر مایکل اندرسون (1956) کم‌وبیش شاهد چنین مجموعهٔ باشکوهی از چهره‌های مشهور در یک کمدی سبک نبوده‌ایم. ماجرا با سقوط ماشین جیمی دورانته آغاز می‌شود؛ او آن‌قدر زنده می‌ماند که به جمع اطلاع دهد 350,000 دلار زیر علامت «W بزرگ» دفن شده. در ابتدا گروه تصمیم می‌گیرند با هم کار کنند و پول را تقسیم کنند، اما چون نمی‌توانند فرمول تقسیم را قبول کنند، سریعاً هرکس برای خود می‌تازد. راه رسیدن؟ ماشین، قطار و حتی هواپیما به‌کار می‌افتد و مثل مسابقات دیوانه‌وار، خانواده‌ها و دوستان درگیر، قهر و آشتی، دعوا و نقشه‌چینی‌های شوخ‌طبعانه می‌شوند تا اول به پارک سانتا روزیتا برسند. هم‌زمان، مأمور ناامید کلپپر (اسپنسر تریسی) که از حقوق بازنشستگی ناچیزش خسته شده، احتمالاً آخرین اقدامش را برای پیدا کردن این پول دزدیده‌شده انجام می‌دهد — همان 350,000 دلار. او آدم ساده‌ای نیست و وقتی از گروه شکارچیان گنج مطلع می‌شود، تصمیم می‌گیرد بگذارد همه زحمت‌ها را آن‌ها بکشند و بعد با نشانِ مأموریتش ظاهر شود. آیا واقعا این‌قدر ساده است؟ اول از همه این افراد باید گنج را پیدا کنند و چون سفرشان پر از کینه و بی‌اعتمادی می‌شود، نمی‌توان روی موفقیتشان شرط بست. ستارهٔ فیلم برای من تری-توماس است، بریتانیایی‌ای که تصادفاً با ماشینش در مسیر می‌آید و خانواده‌ای پرتنش را سوار می‌کند؛ این خانواده به‌ریاست مادری آتشین (اتل مرمن) و پسر بی‌حالش است و خیلی زود راننده در نقشه‌های نه‌چندان‌مخفی‌شان سهیم می‌شود و نقشه‌های شریرانهٔ خودش را می‌کشد. میکی رونی در نقش «دینگ بل» هم در تعقیب حضور دارد؛ فیل سیلورز کمی اغراق‌آمیز در نقش «اتو» بازی می‌کند و چهره‌های آشنای دیگری چون اندی دواین، زازو پیتس و پیتر فالک دیده می‌شوند. حتی باستر کیتون هم حضور کوتاهی دارد که مناسب است چون پایانی شبیهِ کمدی‌های فیزیکی او از چهل سال قبل دارد. با طول ۳٫۵ ساعت، فیلم بیش از حد طولانی‌ست. در ابتدا تعقیب و گریزها سرگرم‌کننده‌اند اما وقتی با هر شخصیت آشنا می‌شویم و ضعف‌ها و عادت‌هایشان را می‌شناسیم، شوخی‌ها کمی کهنه می‌شوند و فیلم در میانهٔ کار تقریباً یک ساعت کش‌دار و تکراری می‌گردد. فیلمنامه گاه نوشتار تند و گزنده دارد اما سریع به سبک کمدی اِغراق‌آمیز و بدقواره‌ای می‌افتد که هم قابل‌پیش‌بینی است و هم کش‌دار. کلیشه‌هایی مثل انگلیسی سرزنده، مادرشوهر هار، دختر خرفت برای مدتی جواب می‌دهند اما زود خسته‌کننده می‌شوند؛ هرچند پایان فیلم را زنده می‌کند، اما کاش آن شادابی یک ساعت زودتر می‌آمد. بعضی لحظات سرگرم‌کننده است، اما من ترجیح می‌دهم شوخی‌ها ظریف‌تر باشند — که در این فیلم کم‌یاب است.