فیلم Rough Night in Jericho 1967

«یک حرفه‌ای قبل از اقدام راهی برای کاهش شانس‌ها پیدا می‌کند» یک کلانتر سابق از سانتا فه و معاون پیشینش (جان مک‌اینتایر و جورج پپرارد) به شهری در آریزونا می‌آیند تا به صاحب زن خط پست‌چراغ‌دار (ژان سیمونز) کمک کنند؛ زن جوانی که توسط ثروتمند و فاسد شهر ـ که او هم روزگاری قانون‌گزار بوده (دین مارتین) ـ تحت فشار است. چون شانس‌ها در مواجهه با...

«یک حرفه‌ای قبل از اقدام راهی برای کاهش شانس‌ها پیدا می‌کند» یک کلانتر سابق از سانتا فه و معاون پیشینش (جان مک‌اینتایر و جورج پپرارد) به شهری در آریزونا می‌آیند تا به صاحب زن خط پست‌چراغ‌دار (ژان سیمونز) کمک کنند؛ زن جوانی که توسط ثروتمند و فاسد شهر ـ که او هم روزگاری قانون‌گزار بوده (دین مارتین) ـ تحت فشار است. چون شانس‌ها در مواجهه با این رئیس به‌ظاهر نامساعد است، دولان (پپرارد) تصمیم می‌گیرد قبل از هر حرکت راهی برای کاهش خطر پیدا کند. آیا او بی‌جرئت است یا پا روی زمین می‌گذارد و مقاومت می‌کند؟ «شب ناآرام در جریکو» (1967) در روح آثاری مانند «ریو براوو» و «ال دورادو» ساخته شده، فقط بدون جان وِین. فیلم بیشتر در محدوده شهر جریان دارد، اما نماهای طبیعی جنوب‌غربی که در بیرون از شهر فیلم‌برداری شده‌اند، فراوان و چشم‌نوازند. تأکید فیلم روی جنبه‌های انسانی است که تماشاگر را به زندگی شخصیت‌ها وارد می‌کند. مثلاً مردی مورد تحقیر قرار می‌گیرد و تهدید به نامردی می‌شود، اما بعدها فرصتی برای اثبات مردانگی‌اش پیدا می‌کند. بهتر از آن، دیالوگ‌های متعدد بین فلود (مارتین) و دولان، این دو شخصیت را عمیق‌تر می‌سازد و احساس می‌کنید که سرانجام تقابلی بینشان رخ خواهد داد. صحنه درگیری تن‌به‌تن و شدید بین دولان و یاربراو (اسلیم پیکنز) از نقاط اوج فیلم است. استیو ساندور در نقش نوچه فلود، سیمز، در این سکانس نقش جانبی اما تأثیرگذاری دارد و این حضور، نخستین تجربه سینمایی او بود. متأسفانه پایان‌بندی نیاز به تلخیص و انسجام بیشتری داشت و موسیقی متن فیلم حرفه‌ای اما نامتناسب و فراموش‌شدنی است؛ فیلم به موسیقی‌ای در راستای آثار مثل «Bandolero!» یا «Duel at Diablo» نیاز داشت. با این حال این ضعف قطعی نیست و شاید حتی جذابیتی متمایز به فیلم می‌بخشد. به‌طور کلی فیلم از «5 Card Stud» مارتین بهتر است، اما به پای «Bandolero!» او نمی‌رسد. مدت فیلم ۱ ساعت و ۴۴ دقیقه است و صحنه‌های داخلی در اولد توسن، آریزونا فیلم‌برداری شده‌اند. صحنه‌های بیرونی در جنوب یوتا در گِلِن کنیون، کاناب کنیون، پاریا و گپ، و همچنین در ورمیلین کلیفز و کلرادو سیتی در آریزونای نزدیک فیلم‌برداری شده‌اند. دین مارتین در نقش فلود برخلاف همیشه نه قهرمان است و نه فقط خواننده؛ فلود تقریباً همه‌چیز شهر را در اختیار دارد جز خط پست‌چراغ‌دار که هنوز به «مَولی» (ژان سیمونز) تعلق دارد. وقتی کاروان مورد حمله قرار می‌گیرد، دولان (جورج پپرارد) که در آن است، به سرعت وارد مشکلات محلی می‌شود و متحدِ زنِ قدرتمندی می‌شود که حاضر به کنار رفتن نیست. با تسلط و تحکم خشونت‌آمیز فلود بر اوضاع، وظیفه بر دوش تازه‌وارد می‌افتد تا چند شهروند نسبتاً درستکار اما محتاط و همچنین شریک جراحت‌دیده‌اش «بن» (جان مک‌اینتایر) را گرد هم آورد تا نیرویی تشکیل دهند و با دشمن مقابله کنند. بازیگران نقش مؤثری ایفا می‌کنند؛ پپرارد در نقش تازه‌وارد بسیار جذاب است و به‌خوبی با سیمونز هم‌پوشانی دارد، و مارتین در بهترین حالتش بدل به ضدقهرمانی قابل‌اعتنا می‌شود. در حالی که جریان فیلم تا حدی پیش‌بینی‌پذیر است، رابطه عاشقانه کم‌رنگ نگه داشته شده و سیمونز هرگز نقش «دختر در خطر» را بازی نمی‌کند؛ پایان‌بندی نسبتاً پیچیده‌تری هم دارد که پایانی متفاوت برای تسویه حساب فراهم می‌آورد. نمره: B