فیلم The Green Hornet 2011

تذکر: این نقدگر اصلاً با آثار اصلی آشنایی ندارد! به‌عنوان یک منتقد آماتور، احساس می‌کنم باید بگویم هیچ وابستگی‌ای به کمیک‌ها/سریال‌ها/فیلم‌های مبدا ندارم. طرفداران این آثار وقتی اقتباس‌های سینمایی انتظارات‌شان را برآورده نمی‌کند، گاهی واقعاً خشمگین می‌شوند. فیلم «گرین هورنت» در ۲۰۱۱ اکران شد و یادم هست چقدر از سوی طرفداران آثار اولیه بدجوری پس زده شد. واقعیت این است که چیز جدیدی نبود؛ مثلاً «گرین لنترن»...

تذکر: این نقدگر اصلاً با آثار اصلی آشنایی ندارد! به‌عنوان یک منتقد آماتور، احساس می‌کنم باید بگویم هیچ وابستگی‌ای به کمیک‌ها/سریال‌ها/فیلم‌های مبدا ندارم. طرفداران این آثار وقتی اقتباس‌های سینمایی انتظارات‌شان را برآورده نمی‌کند، گاهی واقعاً خشمگین می‌شوند. فیلم «گرین هورنت» در ۲۰۱۱ اکران شد و یادم هست چقدر از سوی طرفداران آثار اولیه بدجوری پس زده شد. واقعیت این است که چیز جدیدی نبود؛ مثلاً «گرین لنترن» همان سال همین وضعیت را داشت. اما این فیلم برای کسی که دنبال دو سه ساعت هیجان پرانرژی و دیالوگ‌های بامزه است، چه طور جواب می‌دهد؟ آیا خنده‌دار است؟ آیا پر از اکشن است؟ آیا صحنه‌ها و طراحی‌های دیدنی و فرار از واقعیت بی‌نظیری دارد؟ پاسخ به همه این سؤال‌ها بله است. فیلمنامه خارج از شوخی‌ها چندان الهام‌بخش نیست (کامرون دیاز در متن حقش ادا نشده)، و اگر از سث روگن خوشتان نمی‌آید این فیلم حسابی آزارتان می‌دهد، اما برای طرفداران معمولی آثار قهرمانی/مبارزه با جرم، همه‌چیز را دارد: کریستف والتس در نقش شرور واقعاً از پس نقش برآمده و جی چو فوق‌العاده است. تفنگ‌های طنزآمیز، بابانوئل دیسکو، رفاقت‌های کمدی میان شخصیت‌ها و ویرانی ماشین‌ها — همه‌اش لذت‌بخش است. ببخشید طرفداران سخت‌گیر گرین هورنت، اما به نظرم این فیلم یک جشن پرهیجان است. امتیاز: 7.5/10 چه ناامیدی‌ای! منتظر این فیلم بودم. چند شماره از مجلاتش را در کودکی خوانده بودم و شاید حتی یک اسباب‌بازی ماشین گرین هورنت هم داشتم. یک قهرمان نقاب‌دار با دستیارِ استادِ هنرهای رزمی و نابغهٔ مکانیک و ماشینی واقعاً جذاب با موتور V8 — چه چیز بدی می‌توانست رخ دهد؟ خیلی چیزها! وسط فیلم داشتم تعجب می‌کردم تهیه‌کننده واقعاً فکر می‌کرد تماشاگر چقدر ساده‌لوح است. آدم بد داستان یک شوخی محض بود؛ کاملاً مسخره و احمقانه، اصلاً خنده‌دار نبود. اما بدتر از همه قهرمان بود؛ سث روگن نقش مردی احمق و پرهیاهو را بازی می‌کند که در تمام طول فیلم همان‌قدر ناپخته باقی می‌ماند. حتی وقتی مستقیم اشتباه نمی‌کرد، فقط حضورش و باز کردن دهانش کافی بود تا صحنه را خراب کند. و آن صحنه‌های حرکت آهستهٔ مضحک با اهدافی که درست قبل از عمل قرمز می‌شوند؟ این شخصیت‌ها قرار نبود ابرقدرت داشته باشند، پس لطفاً دست از القای چنین چیزی بردارید! این‌که سث روگن در نوشتن فیلمنامه هم دخیل بوده، احتمالاً اشتباه بزرگی بود. فیلمنامه‌ها بهتر است به حرفه‌ای‌ها سپرده شوند، نه کمدین‌های آماتور. تماشای قابل‌قبولی بود؛ ممکن است دوباره ببینم، اما با اطمینان آن را توصیه نمی‌کنم. می‌دانم که شخصیت گرین هورنت از سال ۱۹۳۶ وجود دارد و حتی از بتمن (۱۹۳۹) قدیمی‌تر است و تاریخچهٔ طولانی و غنی‌ای دارد، اما واقعاً علاقه‌ای به پژوهش دربارهٔ آغازش ندارم. این فیلم بیشتر شبیه این است که بخشی از زندگی سث روگن را برداشته و صرفاً پوستهٔ گرین هورنت را روی آن کشیده‌اند. در عمل، سث روگن نقش پسر مغرور و پرهیاهو را خوب ایفا می‌کند؛ در حالی‌که جی چو کارهای جدی اکشن را به دوش می‌کشد و کامرون دیاز هم گهگاه طنز دارد. من طرفدار سث روگن نیستم و چندان طرفدار گرین هورنت هم نیستم؛ تازه متوجه شدم اصلاً طرفدار ماشین‌های خنک هم نیستم — درگیری مسلحانه، درگیری است، و داشتن یک «تفنگ گاز» برایم چیز ویژه‌ای نیست. در مجموع تجربهٔ خوبی بود، اما فیلم‌های زیادی، حتی در ژانر ابرقهرمانی، هستند که قبل از این ارزش دیدن بیشتری دارند.