فیلم A Man Escaped 1956

می‌توان بخش زیادی از صبر تارکوفسکی را در این اثر دید. عنوان تا حدی پایان را لو می‌دهد، اما به‌طریقی نیم‌ساعت پایانی/صحنه فرار هنوز، به قول یکی از نقدها، به‌طرز طاقت‌فرسایی پرتعلیق است. من این اجرای ایان کرتیس را خیلی بیشتر از هر کاری که با جوی دیویژن انجام داده می‌پسندم. احتمالاً از فیلم‌های موردعلاقه‌ام از روبر برسون است؛ داستان «فونتن» (فرانسوا لتریه) را روایت می‌کند....

می‌توان بخش زیادی از صبر تارکوفسکی را در این اثر دید. عنوان تا حدی پایان را لو می‌دهد، اما به‌طریقی نیم‌ساعت پایانی/صحنه فرار هنوز، به قول یکی از نقدها، به‌طرز طاقت‌فرسایی پرتعلیق است. من این اجرای ایان کرتیس را خیلی بیشتر از هر کاری که با جوی دیویژن انجام داده می‌پسندم. احتمالاً از فیلم‌های موردعلاقه‌ام از روبر برسون است؛ داستان «فونتن» (فرانسوا لتریه) را روایت می‌کند. او به اتهام جاسوسی و بمب‌گذاری توسط نازی‌ها بازداشت شده و بدون محاکمه زندانی است. چشم‌انداز خوبی برایش نیست، اما مصمم است که تسلیم ترس و ارعاب ستمگرانش نشود. شبی در سلولش متوجه می‌شود درِ نگهدارنده‌اش از بلوط و چوب‌های نرم‌تر دیگری ساخته شده — آیا می‌تواند پیش از مواجهه با جوخه اعدام اجتناب‌ناپذیر راه فراری بیابد؟ ریتم دقیق و موشکافانه فیلم واقعاً تأثیرگذار است. لتریه فوق‌العاده اجرا می‌کند و ما به‌عنوان مخاطب حس می‌کنیم در خطرات روزمره او شریکیم؛ روزهایی که هیچ‌گاه نمی‌دانیم آیا زنده می‌ماند یا نه. اطراف او زندانیانی قرار دارند که شاید قابل‌اعتماد باشند یا نباشند. وقتی ناگهانی با همراه‌اتاقی مواجه می‌شود، انتخاب‌ها و گزینه‌هایش محدود و ضروری می‌گردد — و تا لحظه آخر هم هنوز دقیقاً نمی‌دانیم گره‌گشایی داستان چه چیزی در پی خواهد داشت. موتزارت هرگز تصور نمی‌کرد قطعات «Kyrie» و «Agnus Dei» او بتوانند چنین اثرات یخ‌باری ایجاد کنند؛ کل فیلم از همان ابتدا بوی خطر و اصالت می‌دهد. اگر فرصت دیدن آن روی پرده بزرگ را پیدا کردید، صمیمانه توصیه می‌کنم — فیلم تنها صد دقیقه است، اما شدید و جذاب. داستانی از شجاعت و ابتکارِ باورنکردنی. این نقد مرا برانگیخت تا درباره سرنوشت شخصیت اصلی، آندره دووینی، تحقیق کنم: او در اسپانیا دوباره دستگیر شد اما موفق شد بار دیگر فرار کند.