فیلم Star Trek VI: The Undiscovered Country 1991

تازه از تجربه‌ای که با امور الهی داشتند برگشته‌اند؛ خدمهٔ بی‌باکِ کاوشگر درست در آستانهٔ کناره‌گیری از خدمت‌اند که برای انجام یک مأموریت آخر فراخوانده می‌شوند. این‌بار فقط یک کار تشریفاتی است: اسکورت صدر اعظم کلینگون‌ها به کنفرانسی روی زمین. دیدار می‌کنند، ضیافت رسمی دل‌نشینی برگزار می‌شود و چند بیت شکسپیر رد و بدل می‌شود؛ ناگهان صدر اعظم ترور می‌شود و کرک و مک‌کوای در...

تازه از تجربه‌ای که با امور الهی داشتند برگشته‌اند؛ خدمهٔ بی‌باکِ کاوشگر درست در آستانهٔ کناره‌گیری از خدمت‌اند که برای انجام یک مأموریت آخر فراخوانده می‌شوند. این‌بار فقط یک کار تشریفاتی است: اسکورت صدر اعظم کلینگون‌ها به کنفرانسی روی زمین. دیدار می‌کنند، ضیافت رسمی دل‌نشینی برگزار می‌شود و چند بیت شکسپیر رد و بدل می‌شود؛ ناگهان صدر اعظم ترور می‌شود و کرک و مک‌کوای در این جنایت گرفتار می‌شوند و به یک جزیرهٔ زندانی سرد تبعید می‌گردند که حتی «هاث» را هم مثل باربادوس نشان می‌دهد. از این‌جا رقابتی برای آزادسازی آن‌ها و رسیدن به محل جدید نشست صلح شکل می‌گیرد، پیش از آنکه جنگ‌طلبِ «ژنرال چانگ» (کریستوفر پلامر، با چشم‌بندی که انگار نصب شده است) و هم‌دستانش در فدراسیون، نشست را مختل کنند — و همه در نهایت در حال مبارزه کشته می‌شوند. این آخرین حضور جمعی تمام اعضای خدمه است و بخش‌هایی از فیلم ماجرایی اکشن و درخشان هستند در روحِ «خشم خان» (۱۹۸۲). پایان‌بندی شایسته‌ای برای آخرین سفر مشترکشان. یعنی، فیلم‌های بهترِ استار ترک وجود دارند، اما این فیلم محصول سال ۱۹۹۱ است: دیوار برلین فرو ریخت و کلینگون‌ها به‌عنوان استعاره‌ای از اتحاد جماهیر شوروی مطرح بودند (با وجود آنچه نویسندگان سیاسیِ کنونیِ «پیکارد» می‌گویند و تلاش‌شان برای وارونه‌نماییِ قضیه)، و قوطی‌های اسپری لایهٔ اوزون را خراب کردند... و قمرها هم همین‌طور. پس... این فیلم دقیقاً در سال ۱۹۹۱ می‌نشست. دقیقاً؛ و داستان علمی–تخیلیِ خوب همیشه نقدی است بر سیاست، فرهنگ، مذهب یا هر پدیدهٔ معاصری که نیاز به واکاوی دارد. و قسمت ششم دقیقاً همین کار را می‌کند و آن را مو به مو اجرا می‌کند.