فیلم The Wrestler 2008

«کشتی‌گیر» (2008) بیست سال پس از روزهای اوجش در اواسط و اواخر دهه 80، یک کشتی‌گیر (میکی رورک) در نیوجرسی تلاش می‌کند تا زندگی‌اش را بگذراند، در آخر هفته‌ها کشتی می‌گیرد، از مسکن‌های غیرقانونی استفاده می‌کند، به دنبال یک رقاصه در کلوپ شبانه محلی (ماریا تومئی) است و سعی دارد رابطه‌اش را با دخترش که از او دور شده (اوان راچل وود) دوباره برقرار کند. این فیلم...

«کشتی‌گیر» (2008) بیست سال پس از روزهای اوجش در اواسط و اواخر دهه 80، یک کشتی‌گیر (میکی رورک) در نیوجرسی تلاش می‌کند تا زندگی‌اش را بگذراند، در آخر هفته‌ها کشتی می‌گیرد، از مسکن‌های غیرقانونی استفاده می‌کند، به دنبال یک رقاصه در کلوپ شبانه محلی (ماریا تومئی) است و سعی دارد رابطه‌اش را با دخترش که از او دور شده (اوان راچل وود) دوباره برقرار کند. این فیلم یک درام عمیق و غم‌انگیز است که واقعیت تلخ سلبریتی‌ها از هر رشته‌ای را به تصویر می‌کشد که مدت‌ها از دوران اوج خود فاصله گرفته‌اند؛ در اینجا، قهرمان داستان یک کشتی‌گیر است. مردم معمولاً به جعلی بودن کشتی می‌خندند، اما این مردان با استعداد برای سرگرم کردن تماشاگران به شدت تلاش می‌کنند و حرکات دردناکی را به نمایش می‌گذارند. فیلم در زمستان در نیوجرسی فیلم‌برداری شده و این موضوع به فضای تیره و تار فیلم افزوده است. در بخش زنانه، ماریا تومئی در نقش کسیدی (یا پام) فوق‌العاده زیباست و وود نیز در نقش دختر دلشکسته‌اش قابل‌قبول است. روابط آن‌ها با شخصیت اصلی ترکیبی از شیرینی، درد و احساسات است. موسیقی متن شامل چندین آهنگ باکیفیت از دهه 80 است: «سر خودت را بکوب»، «چرخش دور»، «به دیوار»، «جذب حیوانی»، «خطرناک»، «نمی‌دانم چه چیزی را دارم (تا از دست برود)»، «فرزند شیرین من» و دیگران. این فیلم مرا به یاد ستاره متال دهه 80، جان میکل تور و مستند عالی «من توری هستم» (2015) و به‌طور کمتری «آنویل: داستان آنویل» (2008) انداخت. در حالی که هیچ‌کدام از این فیلم‌ها به اندازه «کشتی‌گیر» غم‌انگیز نیستند و «من توری هستم» گاهی بسیار خنده‌دار است، اما هر دو به‌خوبی واقعیت خاکستری سلبریتی‌های واقعی را که مدت‌ها از روزهای اوج خود فاصله گرفته‌اند، نشان می‌دهند. مدت زمان فیلم 1 ساعت و 49 دقیقه است. نمره: A- میکی رورک در این تصویر از ستاره رو به افول کشتی «رندی» در اوج خود قرار دارد. او زمانی در تورها بسیار مشهور بود، اما حالا به روزهای سختی افتاده است. بدنش دیگر قدرت و استقامت سابق را ندارد و بعد از یک شکست نسبتاً قانع‌کننده در رینگ تصمیم می‌گیرد که وقت آن رسیده است که لباس کشتی را کنار بگذارد. در حالی که زندگی حرفه‌ای‌اش پر از زرق و برق، تستوسترون و شو بیزینس بود، دوران بازنشستگی‌اش بسیار کمتر از آن است. او هنوز به کار نیاز دارد و شغفی در یک سوپرمارکت می‌گیرد تا بتواند به زندگی خود ادامه دهد و امیدوار باشد که رابطه‌ای با دخترش «استفانی» (اوان راچل وود) که مدت‌ها از هم دور شده‌اند، برقرار کند. در رینگ، این فیلم پر از اکشن و سرگرم‌کننده است و به‌خوبی نشان می‌دهد که چقدر لحظه‌های درخشش این افراد می‌تواند کوتاه باشد، چقدر تماشاگران می‌توانند بی‌رحم باشند و چقدر بدن و روح آسیب‌دیده می‌تواند کم‌ارزش باشد وقتی که آسیب و سن خود را تحمیل می‌کنند. من به شدت به ملودرام خانوادگی که در وسط فیلم پیش می‌آید، علاقه‌مند نبودم. در واقع، به زندگی عاشقانه‌اش - با «کسیدی» (ماریا تومئی) که قانع‌کننده نیست - یا تلاش‌هایش برای ترمیم رابطه پرتنش با «استفانی» خیلی بی‌علاقه بودم. خوشبختانه، این تنها یک وقفه قبل از اوج داستان است که او را در یک مسابقه نهایی با رقیب هم‌سنش «آیت‌الله» (ارنست میلر) قرار می‌دهد. فیلمنامه زنده و اغلب بسیار witty است، کارگردانی صحنه‌های مبارزه به‌خوبی استقامت فیزیکی مورد نیاز این ورزشکاران را به تصویر می‌کشد، اما همچنین به ما نشان می‌دهد که کار آن‌ها سرگرم کردن ما است - نه اینکه واقعاً یکدیگر را بکشند! رورک به‌خوبی از کشتی‌گیر به پدر آزاریده منتقل می‌شود و فیلم ارزش دیدن دارد. چه فیلمی. خام، احساسی و به طور غیرمنتظره‌ای لطیف است. شخصیت میکی رورک، با غرور آسیب‌دیده و رویاهای خراب شده، انعکاسی از مبارزات خود ماست که به دوران گذشته چنگ می‌زند در حالی که زندگی به طور مداوم به او ضربه می‌زند. مضامین ستاره‌زدگی، تنهایی و مقاومت به وضوح در دل می‌نشیند. این فیلم زرق و برق ندارد، اما کاملاً جذاب است. به طرز آرامی ویرانگر. من آن را دوست داشتم.