فیلم Rocky IV 1985

بهترین فیلم راکی؟ فکر می‌کنم ممکن است همین باشد. انتخابِ مورد علاقه در مجموعه راکی سخت است، اما راکی IV بی‌تردید برای مقام اول استدلال محکمی دارد. رویارویی حماسی با ایوان دراگو سرشار از احساس، دل و انگیزه است به شکلی که سایر فیلم‌ها قادر به تکرارش نیستند. تضادِ تیزِ بین آمریکا و روسیه در آن زمان هم بر شدت ماجرا می‌افزاید. آن‌قدر آماده‌سازی برای مبارزهٔ...

بهترین فیلم راکی؟ فکر می‌کنم ممکن است همین باشد. انتخابِ مورد علاقه در مجموعه راکی سخت است، اما راکی IV بی‌تردید برای مقام اول استدلال محکمی دارد. رویارویی حماسی با ایوان دراگو سرشار از احساس، دل و انگیزه است به شکلی که سایر فیلم‌ها قادر به تکرارش نیستند. تضادِ تیزِ بین آمریکا و روسیه در آن زمان هم بر شدت ماجرا می‌افزاید. آن‌قدر آماده‌سازی برای مبارزهٔ نهایی اهمیت داشت که سیلوستر استالونه پیشنهاد کرد واقعاً بوکس کنند و در پی ضربه‌ای از دالف لَندگرن تا بیمارستان هم رفت. ایوان دراگو بی‌شک بهترین ضدقهرمان مجموعه است. شکل‌گیری رابطهٔ راکی و آپولو در راکی IV نشان‌دهندهٔ نویسندگی عالی و رشد چهار فیلمهٔ شخصیت‌هاست. فضای کریسمسی اضافه‌شده هم به شخصیت فیلم کمک می‌کند. اگر فقط یک فیلم از راکی را باید دید، من این یکی را پیشنهاد می‌کنم، اما این بزرگی راکی IV تا حد زیادی مرهون فیلم‌های قبلی است. اول خوشم آمد، بعد ازش خوشم نیامد، و حالا دوباره دوستش دارم. رابطه‌ام با این فیلم عشق و نفرت جدی است. بخشی از دلخوری‌ام از راکی و راکی II و کمابیش از راکی III ناشی می‌شود. این فیلم بیشتر روی مبارزه تمرکز دارد تا داستانِ راکی و مثل راکی III، راستش دلم برای بخش خانوادگی و پرمحبت مجموعه تنگ شده. میکی، کرید، آدریان، پالی؛ آن‌ها قلب واقعی چیزی بودند که فیلم‌های راکی را بزرگ کرده بودند، اما این فیلم بیشتر معطوف به مبارزه است. با این حال، فیلم الهام‌بخش است و همین برای تماشای یک فیلم راکی کافی است. می‌خواهی ببینی آدم ضعیف‌تر، آن «دست‌کم‌گرفته‌شده»، چگونه مبارزه می‌کند، سخت کار می‌کند و بهترین تلاشش را می‌کند چه ببرد چه ببازد... و بهترین نکتهٔ مجموعه این است که راکی همیشه برنده نیست؛ او را زخمی می‌بینی، باختنش را می‌بینی و دوباره بلند می‌شود و می‌جنگد. راکی IV همین را ارائه می‌دهد. متأسفانه راکی IV نخستین فیلمِ مجموعه بود که مرا ناامید کرد. این فیلم تضادهای جدی لحن داشت. برای شروع، فیلم می‌کوشد داستانی تراژیک نشان دهد که مرگ آپولو کرید را برای راکی انگیزه‌بخش کند، اما هم‌زمان صحنه‌های بامزه‌ای با حضور یک زن‌خانهٔ روباتیک دارد. از این بی‌ثباتی لحن خوشم نیامد. این فیلم کم‌ترین احساس را در من برانگیخت. احساس کردم شخصیت آپولو کرید در این فیلم پس‌رفت کرده و او ایوان دراگو را همان‌طور که راکی را در فیلم اول دست‌کم گرفت، دست‌کم می‌گیرد. دیگر آن خردِ متواضعانه‌ای که در راکی III داشت را از او نمی‌بینیم و بیشتر به نمایش و جلوه اهمیت می‌دهد. علاوه بر این، فکر می‌کنم این حریف ضعیف‌ترینِ مجموعه است؛ احتمالا به این دلیل که پیوند اصلی بین دو مشت‌زن مرگِ آپولو بود و این جنبه برای من ضعیف کار شده بود. مبارزهٔ نهایی هم کم‌هیجان‌ترین در کل مجموعه بود، عمدتاً به‌خاطر نبودِ تدارک و اوج‌گیری مناسب. بازیگری تا حد زیادی شبیه فیلم سوم است و سیلوستر استالونه، تالیا شایر و کارل ویثرز همه کار خوبی انجام می‌دهند. اما همان نقدی که در راکی III داشتم اینجا هم وجود دارد: ضدقهرمان اصلی بسیار کلیشه‌ای و بد اجرا شده است. چهرهٔ خاموش و خونسرد دراگو ترسناک بود اما از ارتباط احساسی‌ای که ضدقهرمانان قبلی داشتند، بی‌بهره بود. همچنین باید بگویم موسیقی فیلم کمی بیش از حد فضای دههٔ هشتاد داشت؛ از قطعهٔ «Eye of the Tiger» مثل فیلم سوم لذت بردم، اما احساس می‌کردم تم‌های کلاسیکِ راکی که بخش‌های تمرین را واقعاً تقویت می‌کنند، به اندازهٔ کافی حضور ندارند. در مجموع، با همهٔ اشکالاتش، باز هم از فیلم لذت بردم. امتیاز: 57% قضاوت: متوسط