فیلم Rocky 1976

آیا این همان داستان نهایی راکی نبود؟ الهام‌بخش بود؛ هم در تمرین‌ها و هم در مبارزه، و مهم‌تر از همه دربارهٔ شخصیت‌ها بود — و شخصیت‌ها هستند که داستانی عالی می‌سازند. نقطه‌ضعف فیلم کرید بود؛ در این نسخه کمی کم‌پرورانده شده بود. در دنباله‌ها (راکی ۲، ۳ و ۴) این کمبود جبران می‌شود، اما در راکی او بیشتر شبیه یک دشمن بی‌هویت بود — مثل...

آیا این همان داستان نهایی راکی نبود؟ الهام‌بخش بود؛ هم در تمرین‌ها و هم در مبارزه، و مهم‌تر از همه دربارهٔ شخصیت‌ها بود — و شخصیت‌ها هستند که داستانی عالی می‌سازند. نقطه‌ضعف فیلم کرید بود؛ در این نسخه کمی کم‌پرورانده شده بود. در دنباله‌ها (راکی ۲، ۳ و ۴) این کمبود جبران می‌شود، اما در راکی او بیشتر شبیه یک دشمن بی‌هویت بود — مثل محمد علی بدون عمق واقعی — و خوب بود اگر در نسخهٔ اول کمی بیشتر او را بسط می‌دادند. اما این نکته در دنباله‌ها پوشش داده شد. بزرگ‌ترین نقطه‌فروشِ فیلم، داستان عشق بود... می‌دانم احساساتی است، اما آن‌ها توانستند این رابطه را هم خجالتی و گاه دلهره‌آور و هم کاملاً شیرین و دوست‌داشتنی نشان دهند؛ کاملاً واقع‌گرایانه و باورپذیر. می‌توانی بنشینی و تماشا کنی و بفهمی چطور عاشق هم شدند. تا حدودی با شخصیت‌شان آشنا می‌شوی و این آشنایی در راکی ۲ ادامه پیدا می‌کند، هرچند در ۳ کم‌رنگ می‌شود و تا بالبوآ فقط گه‌گاه جلوه‌ای از آن را می‌بینیم. با این حال، این فیلم کم‌بودجه دل‌ها را برد و قصهٔ انگیزشیِ آدم دست‌کم‌گرفته را به‌خوبی روایت می‌کند — راکی وقتی الهام‌بخش است که همه را به شور می‌آورد. راکی داستانی الهام‌بخش دربارهٔ مردی معمولی است که از یک فرصت یک‌بار در زندگی استفاده می‌کند. باید بگویم فیلم شروعی دست‌وپاگیر دارد؛ دیالوگ‌ها گاهی ناهمگون و ضعیف‌اند. اما بعد از حدود بیست دقیقه فیلم به ریتم خودش می‌رسد و تا پایان مرا مجذوب نگه داشت. جنبهٔ مورد علاقه‌ام انسانیت فیلم است: نگاهی دارد به یک مبارز بزرگ و ترسناک و احساسات و ناامنی‌های او را کاوش می‌کند. صحنهٔ مورد علاقه‌ام وقتی است که کنار آدریان در تخت دراز کشیده و ناگهان درمی‌یابد که نمی‌تواند این مبارزه را ببرد — لحظه‌ای فوق‌العاده آسیب‌پذیر برای او که خیلی خوب کار شده بود. همان‌طور که گفتم، دیالوگ‌ها نوسان دارند؛ به‌ویژه صحنهٔ خانهٔ راکی با آدریان که تماشای آن ناراحت‌کننده است چون گاهی آدریان طوری نوشته شده که انگار نمی‌خواهد آنجا باشد و ثانیهٔ بعد ناگهان عاشق اوست — عجیب و تا حدی نگران‌کننده. از سوی دیگر، در برخی سکانس‌ها دیالوگ‌ها بسیار خوب‌اند و به تقویت بازی بازیگران کمک می‌کنند؛ وقتی دیالوگ‌ها ضعیف‌اند، بازی هم متأثر می‌شود. با این حال، فیلمنامه در مجموع بیشتر درست انجام می‌دهد تا اینکه اشتباه. از نظر فنی فیلم برجسته است: موسیقی متن فوق‌العاده و دارای یکی از شناخته‌شده‌ترین قطعات تاریخ سینماست. فیلم‌برداری عالی است، با نماهای شگفت‌انگیز از شهر و زوایای خلاقانه در سکانس‌های تمرین. در کل، فیلم به تمام هیجانی که برایش ساخته شده بود می‌ارزید و من از هر ثانیهٔ آن لذت بردم. امتیاز: 98% — حکم: شاهکار. سیلوستر استالونه نقش راکی را بازی می‌کند: مردی که برای یک خلافکار کوچک در فیلادلفیا کار می‌کند، در باشگاه «میکی» (با مربی‌گری برگس مری‌دیث) تمرین می‌کند و دل‌باختهٔ خواهر دوستش «پالی» (برت یانگ)، آدریان (تالیا شایر) — زنی خجالتی و درون‌گرا — است. در همین زمان قهرمان وزن سنگین جهان، آپولو کرید (کارل ویذرز)، مدافع عنوانش را به‌خاطر مصدومیت یک رقیب از دست می‌دهد. در این نقطه شانس دخالت می‌کند و کرید تصمیم می‌گیرد رقیبی از میان ناشناخته‌ها انتخاب کند — و «استالیون ایتالیایی» را برمی‌گزیند. آنچه دنبال می‌شود داستانی محکم و جذاب از مقاومت و عزم است: قهرمان فکر می‌کند کار تمام است و با تیمش مطمئن، اما چالش‌گر متمرکز است و دست‌کم می‌خواهد تا پایان دوام بیاورد. معلوم است که استالونه بازیگری به‌معنای سنتی نیست — او بیشتر خودِ شخصیت است تا اینکه نقش را صرفاً اجرا کند — و همین موضوع باعث می‌شود که فیلم تأثیرگذار باشد. با زندگی او، عشقش، تمریناتش و بلندپروازی‌هایش همراه می‌شوی — تقریباً همان حال و هوایی که خود استالونهٔ جوان هنگام نوشتن و ساخت فیلم داشته است. صحنه‌های اکشن درجه‌یک‌اند و کاریزمای بازیگر و حضور مربی (مری‌دیث) کمک کرده فیلم در گذر زمان پا برجا بماند. در فیلمنامه حفره‌هایی هست، اما اگر اجازه دهی احساسات و اجراهای قوی تخیل‌ات را درگیر کنند، می‌توان از آن‌ها چشم‌پوشی کرد. کار بسیار خوبی است.