فیلم The Soft Skin 1964

فرودگاه تازه‌تأسیس اورلی پاریس و پدیده جدید سفر هوایی، زمینه‌ساز فیلم "پو دوز" (LA PEAU DOUCE) به کارگردانی فرانسوا تروفو در سال 1964 است. پیر (با بازی ژان دزایلی) یک ناشر فرانسوی است که زندگی bourgeois موفق و قابل تحسینی را با همسر ایتالیایی‌اش فرانکا (با بازی نلی بنادتی) و دختر کوچکش تشکیل داده است. اما در یک سفر به پرتغال برای شرکت در یک...

فرودگاه تازه‌تأسیس اورلی پاریس و پدیده جدید سفر هوایی، زمینه‌ساز فیلم "پو دوز" (LA PEAU DOUCE) به کارگردانی فرانسوا تروفو در سال 1964 است. پیر (با بازی ژان دزایلی) یک ناشر فرانسوی است که زندگی bourgeois موفق و قابل تحسینی را با همسر ایتالیایی‌اش فرانکا (با بازی نلی بنادتی) و دختر کوچکش تشکیل داده است. اما در یک سفر به پرتغال برای شرکت در یک کنفرانس، پیر به یک رابطه عاشقانه با مهماندار خود، نیکول (با بازی فرانسواز دورلک) تن می‌دهد. آن‌ها تلاش می‌کنند تا رابطه‌شان را مخفی نگه دارند و پیر بین تمایل به تسلیم کامل به معشوقه‌اش و حفظ زندگی خانوادگی‌اش دچار تردید است. "پو دوز" در واقع مطالعه‌ای است بر اینکه خیانت هیچ لذتی ندارد. هیجان‌های اولیه‌ای که پیر از رابطه با نیکول جوان و شاداب به دست می‌آورد، به زودی با دشواری‌ها و مزاحمت‌های حفظ مخفی‌کاری رابطه‌شان محو می‌شود و awkwardness (ناآرامی) رابطه آن‌ها زمانی که نمی‌توانند به‌صورت عمومی در کنار هم باشند، بیشتر می‌شود. از طریق نماهای طولانی از چهره‌ها به‌وسیله فیلمبردار رائول کوتار، فیلم awkwardness دو نفر را به تصویر می‌کشد که نگرانند هر لحظه ممکن است لو بروند. تروفو به‌عنوان یکی از چهره‌های کلیدی در موج نوی فرانسه شناخته می‌شود و نخستین فیلم‌های او سبک زرق و برق‌دار و به‌طور عمدی تحریک‌آمیز دارند. "پو دوز" نقطه‌عطفی در کارنامه او به‌سوی سینمای متعارف است؛ در این فیلم کمتر از جسارت آثار قبلی او مانند "پیانیست را بزن" یا "ژول و ژیم" دیده می‌شود. می‌توان شباهتی با آثار با دقت ساخته‌شده هیچکاک نیز در اینجا تشخیص داد؛ به‌خصوص پایان "پو دوز" ما را به سمت قلمرو هیجان‌انگیز متعارف می‌برد. در نهایت، این فیلم از بهترین آثار تروفو نیست؛ یک بار دیدن آن سرگرم‌کننده است، اما ارزش تماشای دوباره واقعی کم‌تری دارد. با این حال، برای طرفداران دهه 1960، فیلم به‌عنوان یک تصویر از آنچه که جامعه فرانسه درباره سفر هوایی و فرودگاه جدید اورلی فکر می‌کرد، جذابیت زیادی دارد. (دوست تروفو، ژان-لوک گدار نیز در "یک زن متاهل" خود در همان سال، از اورلی و نمادهایی که نمایان می‌کند، به شدت مجذوب شده بود.)