فیلم Two Flags West 1950

«سرهنگ تاکر» (جوزف کاپوتن) افسر کنفدراسیون است که پس از پایان جنگ داخلی آمریکا پیشنهاد می‌شود که دوباره به ارتش ایالات متحده بپیوندد و او و نیروهایش می‌پذیرند—به شرط آنکه هرگز مجبور نشوند علیه هم‌رزمان سابقشان اسلحه بکشند. اکنون با درجه‌ای پایین‌تر و در نقش ستوان، همگی به پادگان دورافتاده و فرسوده فورت ثورن اعزام می‌شوند، جایی که فرمانده پادگان، ماژور کنیستون (هاف چاندلر)، مردی...

«سرهنگ تاکر» (جوزف کاپوتن) افسر کنفدراسیون است که پس از پایان جنگ داخلی آمریکا پیشنهاد می‌شود که دوباره به ارتش ایالات متحده بپیوندد و او و نیروهایش می‌پذیرند—به شرط آنکه هرگز مجبور نشوند علیه هم‌رزمان سابقشان اسلحه بکشند. اکنون با درجه‌ای پایین‌تر و در نقش ستوان، همگی به پادگان دورافتاده و فرسوده فورت ثورن اعزام می‌شوند، جایی که فرمانده پادگان، ماژور کنیستون (هاف چاندلر)، مردی لنگ‌راه و کینه‌توز است. فکر می‌کنید در مواجهه با حملات غارت‌گرانهٔ بومیان مرزنشین، گرفتاری‌هایشان به اندازهٔ کافی زیاد باشد، اما نه—این دو مرد موفق می‌شوند آن‌قدر اعصاب هم را به‌هم بریزند که شاید بیرون پادگان بودن امن‌تر از داخل آن باشد. نیم‌ساعت اول داستان راه معمول را می‌رود و چیز خاصی ارائه نمی‌دهد، به‌ویژه رابطهٔ عاشقانهٔ نسبتاً کسل‌کننده بین لیندا دارنل (النا)، دختر ماژور بداخلاق، و بردفورد (کرنل وایلد). اما وقتی این بخش سپری می‌شود، سرعت روایت افزایش می‌یابد و حملات دستجات غارت‌گر جسورتر و گستاخ‌تر می‌شوند و سربازان ناچار به عقب‌نشینی به پناهگاه چوبی خود می‌گردند. نیم‌ساعت پایانی، یک ماجراجویی وسترن محاصره‌ای قابل‌قبول به ما می‌دهد و فرجام کار—برای هیچ‌کس پایان خوشی نیست. رابرت وایز با احتیاط کار را پیش می‌برد، اما وقتی فیلم اوج می‌گیرد، صحنه‌های اکشن فراوان ارائه می‌دهد، این بار بومیان آمریکایی را به‌عنوان دشمنانی ضعیف یا ترسان نشان نمی‌دهد، و چاندلر و کاپوتن هم نقش‌های خود را تا حد خوبی ایفا می‌کنند.