فیلم Revolutionary Road 2008

اگر جک و رُز ازدواج کرده و به زندگی معمولی آمریکایی‌ها ورود می‌کردند، چه می‌شد؟ ویلرها زوجی هستند که در حومه‌های کنتیکت در دهه ۵۰ زندگی می‌کنند و دو فرزند دارند. فرانک (لئوناردو دی‌کاپریو) پنج روز در هفته، هر بار به مدت ده ساعت، به شهری بزرگ می‌رود تا در شغفی که از آن متنفر است کار کند، در حالی که آوریل (کیت وینسلت) مسئولیت‌های خانه...

اگر جک و رُز ازدواج کرده و به زندگی معمولی آمریکایی‌ها ورود می‌کردند، چه می‌شد؟ ویلرها زوجی هستند که در حومه‌های کنتیکت در دهه ۵۰ زندگی می‌کنند و دو فرزند دارند. فرانک (لئوناردو دی‌کاپریو) پنج روز در هفته، هر بار به مدت ده ساعت، به شهری بزرگ می‌رود تا در شغفی که از آن متنفر است کار کند، در حالی که آوریل (کیت وینسلت) مسئولیت‌های خانه را بر عهده می‌گیرد و از فرزندانشان که به ندرت دیده می‌شوند، مراقبت می‌کند. آرزوی آوریل برای بازیگری به شکست منجر شده و او خشم و ناامیدی‌اش را بر سر فرانک خالی می‌کند. فرانک، در حالی که احساس می‌کند مردانگی‌اش زیر سوال رفته، به یک رابطه بی‌معنا روی می‌آورد تا خود را اثبات کند. در همین حال، آوریل ایده‌ای جنجالی را مطرح می‌کند: اینکه به پاریس بروند، جایی که داستان‌های جنگی فرانک آن را به عنوان مکانی پر از زندگی توصیف می‌کند و آوریل به شدت می‌خواهد او دوباره همان انرژی و زندگی را که در ابتدای آشنایی‌شان داشت، به دست آورد. آیا آن‌ها می‌توانند از گوشه‌ی کماگونه‌ای که خود را در آن گرفتار کرده‌اند رهایی یابند یا به جمع زنده‌های مرده‌ای که در میانشان هستند، ملحق خواهند شد؟ یازده سال پس از موفقیت بزرگ "تایتانیک" (۱۹۹۷)، کیت و لئوناردو دوباره برای "جاده انقلابی" که در ژانویه ۲۰۰۹ منتشر شد، گرد هم می‌آیند. کیت از چربی‌های ناپسند دوران بارداری رهایی یافته و به زیبایی فرمی تبدیل شده است، در حالی که لئوناردو به مردی بالغ تبدیل شده و دیگر آن حس پسرانه را ندارد. من هر از گاهی از یک درام خوب لذت می‌برم، مانند "فرشتگان برف" (۲۰۰۷)، "دره بزرگ" (۱۹۹۱) یا "جامعه شاعران مرده" (۱۹۸۹)، اما "جاده انقلابی" به آن عظمت دست نمی‌یابد، عمدتاً به این دلیل که شخصیت‌ها و داستانشان نسبتاً کسل‌کننده هستند. فیلم به اندازه‌ای که انتظار می‌رود جذاب نیست، که این یکی از معیارهای اصلی من برای ارزیابی هر فیلمی است. از نظر کیفیت و موضوع، به "جو در برابر آتشفشان" (۱۹۹۰) شباهت دارد. مانند "جو"، این فیلم یک درام غیرمعمول و به‌طور هوشمندانه‌ای غیرمتعارف است که به موضوعات معمول آمریکایی می‌پردازد. بهترین بخش‌ها شامل مایکل شانون در نقش جان، پسر دچار اختلال روانی خانم املاک (کیتی بیتس) است که شخصیتی جذاب دارد. سایرین در زندگی ویلرها فکر می‌کنند که برنامه آن‌ها برای ترک بهشت حومه‌ای‌شان دیوانگی است (تعجب بزرگی نیست). اما جان درک درستی از درخشش و ضرورت این برنامه دارد. به عبارت دیگر، تنها کسی که واقعاً درک می‌کند ویلرها در چه وضعیتی هستند، این فرد نزدیک به جنون است. اما او واقعاً دیوانه نیست. جان توانایی شگفت‌انگیزی در دیدن حقیقت‌های عمیق دارد و هیچ ملاحظه‌ای در بیان عقایدش، خوب یا بد، ندارد. در واقع، جان یک بیتنیک است، پیش‌درآمدی از هیپی‌ها در دهه ۵۰. او نماینده نخستین موج فرهنگ ضدفرهنگی دهه ۶۰ است، نسلی از جوانان که درک کردند که در "بهشت" پس از جنگ، ترک‌هایی وجود دارد و برای بهتر یا بدتر به آن اعتراض کردند. سوالات مهمی مطرح می‌شود: آیا زندگی فقط داشتن یک ازدواج، یک خانواده، یک شغل خوب (که از آن نفرت دارید) و یک خانه زیبا در حومه است، به همراه سیگار و نوشیدنی‌های بی‌پایان؟ یا اینکه چیز بیشتری وجود دارد؟ عشق چه می‌شود؟ اصالت چه؟ استعدادها و رویاهای نادیده یا نادیده گرفته‌شده چه می‌شود؟ خدا چه؟ "جاده انقلابی" جنبه‌های مثبت دیگری نیز دارد: به‌خوبی ساخته شده، دارای موسیقی خوبی از توماس نیومن است و لحظات دل‌انگیزی را به تصویر می‌کشد. برخی پیشنهاد کرده‌اند که این فیلم می‌تواند یک نتیجه ممکن باشد اگر جک در پایان "تایتانیک" زنده می‌ماند و با رُز ازدواج می‌کرد: جک که زمانی روحیه‌ای شاداب و آزاد داشت، اکنون به زندگی رباتیک و خسته‌کننده‌ای تن می‌دهد تا صورتحساب‌ها را پرداخت کند، در حالی که کیت در خانه در حومه احساس ناامیدی می‌کند. متاسفانه، این فیلم به‌طور کلی به دلیل شخصیت‌ها و داستان‌های جذابش، متوسط است که البته به تم آن نیز مربوط می‌شود. با این حال، این فیلم لحظات درخشانی دارد و شما را به تفکر درباره نکاتش وا می‌دارد. به نوعی، همان پیام در "جامعه شاعران مرده" (و "دره بزرگ" به مقدار کمتری) بیان شده است: رد کردن چهارچوب‌هایی که جامعه سعی دارد شما را در آن محصور کند، بی‌پروا به دنبال رویاهایتان رفتن. تفاوت این است که "جامعه شاعران مرده" (و "دره بزرگ") این کار را با داستان‌های جذاب انجام داده‌اند، در حالی که "جاده انقلابی" اینگونه نیست. به‌طور کلی، باز هم ارزش دیدن را دارد اگر تم‌های آن شما را جذب کند. فیلم تقریباً دو ساعت طول می‌کشد و در کنتیکت و نیویورک فیلم‌برداری شده است. نمره: C+ آیا می‌توانید زندگی‌تان را برای عشق تغییر دهید؟ مرز بین دیوانگی و ناامیدی کجاست؟ آیا واقعاً در حال زندگی کردن هستیم؟ این فیلم فوق‌العاده ۲۰ جایزه و ۷۳ نامزدی را به دست آورده است. داستانی شگفت‌انگیز است و بیایید کشف کنیم چرا. داستان فیلم در کنتیکت در اواسط دهه ۵۰ اتفاق می‌افتد و الهام‌گرفته از کتاب "جاده انقلابی" نوشته ریچارد یتس است. داستانی از عشق، ازدواج‌ها، خانواده‌ها و سقط جنین، بلندپروازی‌ها و ناامیدی‌ها، از رویاپردازان و conformists است. این داستان روزمره همه ما در مسیر زندگی‌مان است. در جستجوی یک خوشبختی غیرقابل دستیابی و ناشناخته. شما از خود خواهید پرسید "هدف از این زندگی چیست؟" آیا فقط داشتن یک شغل خوب، یک خانه بزرگ، یک همسر و فرزندان است؟ یا چیز بیشتری وجود دارد؟ مانند عشق به خود، به استعدادهایتان، به علایق، آرزوها و رویاهایتان. اما برای پیدا کردن پاسخ درست، باید انتخاب‌های دردناکی انجام دهید و اینجاست که این شاهکار ما را راهنمایی می‌کند. فرانک و آوریل ویلیر شخصیت‌های اصلی هستند و برای به تصویر کشیدن آن‌ها، دو تن از بااستعدادترین و باورنکردنی‌ترین بازیگران هالیوود را داریم: لئوناردو دی‌کاپریو و کیت وینسلت، که توسط سم مندس کارگردانی شده است، در یکی از موفق‌ترین فیلم‌هایش. این فیلم برای همه نیست. بسیار پیچیده و با دقت ساخته شده است و به نظر من یک شاهکار است. شما می‌توانید تحلیل کامل من را به صورت رایگان در این آدرس بخوانید: https://bit.ly/2HxJTJq این فیلم درام خانوادگی چندان قابل توجهی است که در آن "آوریل" (کیت وینسلت) در خانه با دو فرزندشان می‌ماند در حالی که شوهرش "فرانک" (لئوناردو دی‌کاپریو) هر روز به دفتر کارش می‌رود و گهگاهی با منشی‌اش رابطه دارد. "آوریل" احتمالاً بهترین توصیف به عنوان یک بازیگر ناامید است و آخرین اجرای صحنه‌اش چندان موفق نبود که باعث شد آخرین دعوای آتشین این زوج شکل بگیرد. او تصمیم می‌گیرد که باید تغییر عمیقی در زندگی‌شان ایجاد شود و بنابراین پیشنهاد می‌کند که به پاریس بروند. او یک شغل پیدا می‌کند و فرانک می‌تواند زمانش را به خواندن، نوشتن و به طور کلی مراقبت از بچه‌ها بگذراند. آن‌ها این برنامه را به دنیا اعلام می‌کنند، اما به محض اینکه این کار را می‌کنند، زندگی‌شان به طرز بیشتری بی‌ثبات می‌شود و طوفانی از آشفتگی، کینه و تنفر شروع به ظهور می‌کند - طوفانی که به وضوح نشان می‌دهد که همه چیز از نظر روانی با "آوریل" درست نیست. داستان واقعاً تنها زمانی زنده می‌شود که مایکل شانون در مرکز صحنه قرار می‌گیرد. بازی او به عنوان "جان" با بار عاطفی بالا به خوبی ارائه می‌شود، به عنوان مردی که توانایی بینش درستی برای بیان واقعیت‌ها دارد - بدون اینکه به کسی که با مشاهده‌هایش آسیب می‌زند، توجه کند. این فیلم کمی طولانی و کند است و دیالوگ‌های زیادی دارد که به نظر نمی‌رسد داستان یا شخصیت‌ها را پیش ببرد. در واقع، در برخی مواقع، این فیلم بیشتر شبیه یک مجموعه از بحران‌های میانسالی زیبا و با طراحی شیک است که در آمریکا در دهه ۵۰ اتفاق می‌افتد، اما می‌توانست در هر جای دیگری نیز باشد. چند چهره آشنا در زیرانداز وجود دارند و صحنه‌های صمیمی با دی‌کاپریو و وینسلت در برخی مواقع مؤثر هستند، اما برای من کمی شبیه یک سریال تلویزیونی بود. ارزش یک بار دیدن را دارد - اما مطمئن نیستم که عنصر انقلابی آن چه بود.