فیلم Summertime 1955

این فیلم با دو نقش‌آفرینی در اوجِ کاترین هپبورن و حضور دل‌فریبِ روسّانو برازی، اثری قابل احترام است. هپبورن در نقش «جین»—زنی میانسال آمریکایی که تعطیلات خود را در ونیز می‌گذراند— بسیار خوب ظاهر شده؛ زنی که تا به حال تنها زیسته و گمان می‌کند توان مقابله با توجهات معشوق جدیدش را ندارد. با این حال او درمی‌یابد که ونیز و زیبایی‌هایش سزاوارِ شریک شدن...

این فیلم با دو نقش‌آفرینی در اوجِ کاترین هپبورن و حضور دل‌فریبِ روسّانو برازی، اثری قابل احترام است. هپبورن در نقش «جین»—زنی میانسال آمریکایی که تعطیلات خود را در ونیز می‌گذراند— بسیار خوب ظاهر شده؛ زنی که تا به حال تنها زیسته و گمان می‌کند توان مقابله با توجهات معشوق جدیدش را ندارد. با این حال او درمی‌یابد که ونیز و زیبایی‌هایش سزاوارِ شریک شدن هستند و رناتو، فروشندهٔ عتیقه تا حدودی سرکش اما جذاب، ممکن است مردی باشد که به رشد او به‌عنوان یک زن کمک کند. خیلی زود معلوم می‌شود رناتو راز بزرگی دارد که بی‌تردید رابطهٔ آنها را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. هپبورن برای این نقش عالی است: هم کنجکاوی و تمایل به تغییر و رشد را نشان می‌دهد و هم آسیب‌پذیری و ظرافتی نزدیک به شیشه‌های مورانو را که بارها تحسین می‌کند. برازی علاوه بر ظرافت و جذابیت، انسانیت و کاریزمایی دارد که این داستانِ عاشقانه را دیدنی و لذت‌بخش می‌کند؛ داستانی که خالی از احساسات اغراق‌آمیز است و هرچند پیچیده، هرگز دست‌کاری‌شده یا مبتذل به نظر نمی‌رسد. جک هیلدارد و دیوید لین از بازیگران و لوکیشن‌ها به‌خوبی استفاده کرده‌اند تا فیلمی شیک و باکلاس بسازند که همراه با موسیقی اصلی مناسبِ آلِساندرو چیچونینی (Alessandro Cicognini)، داستانی موفق را رقم می‌زند. شاید عنوان فیلم چندان به آن کمک نکرده و کمی خنثی به‌نظر برسد، اما در کل فیلمی تماشایی است برای دو بازیگری که از همان ابتدا با هم هم‌خوانی دارند.