فیلم As Good as It Gets 1997

وقتی برای اولین بار این فیلم را دیدم فکر می‌کردم قرار است فیلمی خنده‌دار باشد، اما درواقع یک درام جدی است. با این حال از آن خوشم آمد؛ هرچند شخصیت او در این فیلم آدمی خودخواه و بداخلاق است. این فیلم ضربه‌ای محکم به شما وارد می‌کند، وادارتان می‌کند درباره تعصبات‌تان فکر کنید و حسابی ناراحت‌تان می‌کند، اما نگران نباشید — تا پایان احساس بهتری...

وقتی برای اولین بار این فیلم را دیدم فکر می‌کردم قرار است فیلمی خنده‌دار باشد، اما درواقع یک درام جدی است. با این حال از آن خوشم آمد؛ هرچند شخصیت او در این فیلم آدمی خودخواه و بداخلاق است. این فیلم ضربه‌ای محکم به شما وارد می‌کند، وادارتان می‌کند درباره تعصبات‌تان فکر کنید و حسابی ناراحت‌تان می‌کند، اما نگران نباشید — تا پایان احساس بهتری خواهید داشت. و جک نیکلسون در نقش یک مردم‌گریز طبیعی و گیرا ظاهر شده است. گرگ کینر (سایمون) پس از یک حمله‌ی خشونت‌آمیز به‌خاطر گرایش جنسی‌اش در بیمارستان بستری می‌شود و مجبور است سگ کوچک و پر سروصدایش، جیل، را به همسایه‌ی بداخلاق و نویسنده‌اش، مل‌وین (جک نیکلسون)، بسپارد — انتخابی که چندان عاشقانه یا قابل پیش‌بینی نیست. مل‌وین چندان محبوب نیست؛ تنها گارسون کافه، کرول (هلن هانت)، رفتار خودخواهانه و ترش‌رویی او را تحمل می‌کند. وقتی پسر کوچک کرول بیمار می‌شود، او مجبور به مرخصی می‌شود و مل‌وین واقعاً تنها می‌ماند — حتی خبری از صبحانه هم نیست! راه حل این است که هر سه با هم سفری را آغاز می‌کنند. نیکلسون و هانت در اوجند، کینر به‌خوبی نقش مکمل آن‌ها را بازی می‌کند و فیلمنامه‌ی جیمز ال. بروکس در بهترین حالت خود قرار دارد؛ نتیجه ترکیبی سرگرم‌کننده و زمینی از کمدی و نوعی رومنس غیرمنتظره است که به تدریج نشان می‌دهد زندگی فراتر از آن چیزی است که هر کدام تصور می‌کردند. فیلم کمی طولانی است، اما پرداخت شخصیت‌ها غنی و جذاب است و شیمی واقعی بین هر سه بازیگر — و حتی سگ — دیده می‌شود. این فیلم دل‌گرم‌کننده‌ای است با زیرمتن‌های جدی که به‌صورت مؤثر و بدون پندآموزی مطرح شده و با لبخندی همراه است. قطعاً ارزش تماشا دارد.