فیلم Two Days, One Night 2014

این فیلم به‌طرز قابل توجهی خوب است، البته بیشتر به‌خاطر بازی فوق‌العاده ماریون کوتیار. موضوع فیلم جالب است و صحنه‌های احساسی زیادی دارد. یکی از این صحنه‌ها با تیمور (تیمور ماگومدگادژیف) به‌خصوص برای من تأثیرگذار بود؛ این صحنه حتی در مقایسه با دیگر قسمت‌های احساسی فیلم، به‌طرز غیرمنتظره‌ای احساسات مرا تحت تأثیر قرار داد. کار دوربین و دیگر جنبه‌ها چندان چشمگیر نیستند و دیالوگ‌ها به‌ویژه ضعیف به...

این فیلم به‌طرز قابل توجهی خوب است، البته بیشتر به‌خاطر بازی فوق‌العاده ماریون کوتیار. موضوع فیلم جالب است و صحنه‌های احساسی زیادی دارد. یکی از این صحنه‌ها با تیمور (تیمور ماگومدگادژیف) به‌خصوص برای من تأثیرگذار بود؛ این صحنه حتی در مقایسه با دیگر قسمت‌های احساسی فیلم، به‌طرز غیرمنتظره‌ای احساسات مرا تحت تأثیر قرار داد. کار دوربین و دیگر جنبه‌ها چندان چشمگیر نیستند و دیالوگ‌ها به‌ویژه ضعیف به نظر می‌رسند. شاید به‌دلیل زیرنویس‌ها بیشتر به این موارد توجه کردم، اما در فیلم لحظات زیادی وجود دارد که می‌بینیم ساندرا (کوتیار) با هر فردی همان مراحل را تکرار می‌کند که باعث می‌شود تکراری به نظر برسد. اما کوتیار در این فیلم بی‌نظیر است. او با انتقال احساسات و واقعیت به هر صحنه، به‌خوبی ظاهر می‌شود و شایسته تقدیر است. در کنار شخصیت او، بقیه بازیگران چندان به‌یادماندنی نیستند؛ آن‌ها خوب هستند اما من دلم می‌خواست بازیگران بیشتری با عمق بیشتری داشته باشیم. اگر به‌خاطر بازی او نبود، به احتمال زیاد امتیاز کمتری به این فیلم می‌دادم. در ابتدا از موضوع فیلم مطمئن نبودم، اما تلاش قوی ماریون کوتیار و بازیگران طبیعی دیگر در واقع این فیلم را به‌خوبی به تصویر می‌کشد. ما متوجه می‌شویم که در محل کار او رأی‌گیری‌ای برگزار شده که در آن رئیس به کارمندان گزینه‌ای داده است: آن‌ها می‌توانند پاداش ۱۰۰۰ یورویی خود را حفظ کنند یا آن را کنار بگذارند تا "ساندرا" شغل خود را حفظ کند. شاید غیرمنتظره نباشد که او در این رأی‌گیری شکست خورده، اما زمانی که متوجه می‌شود یکی از همکارانش علیه او در حال لابی‌گری و ترساندن دیگران است، او موفق می‌شود "دومون" (باپتیست سورنین) را متقاعد کند که رأی‌گیری دیگری برگزار شود. حالا او و همسرش "مانو" (فابریتزیو رونگیونه) باید به دیپلماسی سریع بپردازند تا بتواند همکارانش را قانع کند که او ارزش هزینه کردن دارد. این فیلم از دیدگاه او روایت می‌شود، بنابراین ما متوجه می‌شویم که این موضوع چقدر برای او و خانواده‌اش سخت است. او به این کار نیاز دارد؛ نه تنها به خاطر پول، بلکه به خاطر سلامت روانش. اما دیگران، ما فقط به‌طور مختصر با آن‌ها آشنا می‌شویم در حالی که او تلاش می‌کند تا نظر آن‌ها را جلب کند. ما واقعاً درباره شرایط آن‌ها چیز زیادی نمی‌دانیم و درک نمی‌کنیم که این مبلغ چقدر برای آن‌ها و خانواده‌هایشان اهمیت دارد. این سناریوی در حال توسعه برای من به‌خوبی عمل نکرد، اما نمی‌توان انکار کرد که تلاش شدید کوتیار به‌عنوان "ساندرا"یی که روز به روز بیشتر از نظر احساسی خسته می‌شود، بسیار ملموس است. نوشتن و کارگردانی فیلم قوی و فشرده است و ما را دعوت می‌کند تا بپرسیم در شرایط مشابه چه کاری انجام می‌دهیم، چه به‌عنوان همکار و چه به‌عنوان کسی که با روانشناسی این معضل دست و پنجه نرم می‌کند.