فیلم The Majestic 2001

وقتِ نقد «Majestic» رسیده... هراسِ سرخ! فیلم از همان ابتدا به این موضوع می‌پردازد. با صدای بلند اعلام می‌کند: «هی، این فیلم درباره آزادی بیان و لیست سیاه هالیوود است!» و این پیام را تا حد امکان پررنگ بیان می‌کند... بعد از آن تا حدود پانزده دقیقهٔ پایانی تا حدی فراموش می‌کند که اصلاً موضوع فیلم چه بوده. با این حال بخش عمدهٔ فیلم شبیه آثاری است که به...

وقتِ نقد «Majestic» رسیده... هراسِ سرخ! فیلم از همان ابتدا به این موضوع می‌پردازد. با صدای بلند اعلام می‌کند: «هی، این فیلم درباره آزادی بیان و لیست سیاه هالیوود است!» و این پیام را تا حد امکان پررنگ بیان می‌کند... بعد از آن تا حدود پانزده دقیقهٔ پایانی تا حدی فراموش می‌کند که اصلاً موضوع فیلم چه بوده. با این حال بخش عمدهٔ فیلم شبیه آثاری است که به دورهٔ لیست سیاه هالیوود تعلق دارند. داستان، بازی‌ها و فضاسازی همه شبیه فیلم‌های دلنشینِ دههٔ ۱۹۵۰ هستند... و سپس دوباره مسیرش را تغییر می‌دهد و در پایان با تأکید بر متمم اول (آزادی بیان) پیام اخلاقی خود را مطرح می‌کند، با حالتی کمی تحکم‌آمیز — اگر این تعبیر قابل فهم باشد. بنابراین فیلم نامنسجم به نظر می‌رسد، اما به شکلی عجیب همین نامنسجمی با ذات فیلم همخوانی دارد؛ طوری که گویی تلاش کرده فیلمی در دلِ فیلم باشد — که شاید همین هدف نویسنده بوده. یک‌بار دیدنش سرگرمتان می‌کند. اگر بیش از یک‌بار ببینید، حوصله‌تان سر خواهد رفت.