فیلم Rio Grande 1950

در این اثر کلاسیک قدیمی، جان وین هنوز آن پیرمرد بداخلاق و سخت‌دلِ همیشگی‌اش در بسیاری از فیلم‌های کلاسیکش نیست. او کمی جوان‌تر است و نقشش به‌عنوان سرهنگ لیف‌ـ‌کرنل کربی یورک کمی احساساتی‌تر از نقش‌هایی است که معمولاً بازی می‌کرد؛ ضمن اینکه در این فیلم جلوه‌ای از رومانس نیز بیشتر دیده می‌شود. در ابتدا فکر می‌کردم به‌خاطر قرارگیری فیلم در ژانر رومانس و وسترن ممکن...

در این اثر کلاسیک قدیمی، جان وین هنوز آن پیرمرد بداخلاق و سخت‌دلِ همیشگی‌اش در بسیاری از فیلم‌های کلاسیکش نیست. او کمی جوان‌تر است و نقشش به‌عنوان سرهنگ لیف‌ـ‌کرنل کربی یورک کمی احساساتی‌تر از نقش‌هایی است که معمولاً بازی می‌کرد؛ ضمن اینکه در این فیلم جلوه‌ای از رومانس نیز بیشتر دیده می‌شود. در ابتدا فکر می‌کردم به‌خاطر قرارگیری فیلم در ژانر رومانس و وسترن ممکن است زیاد خوشم نیاید، اما بی‌تردید می‌توانم بگویم که از آن خیلی خوشم آمد. این هنوز یک وسترن قدیمی و اصیل است با دعواها، رجزخوانی‌ها و تیراندازی‌های فراوان. جان وین در نقش خود عالی است و بسیاری از بازیگران مکمل هم بسیار دلپذیرند. به‌ویژه شخصیت سرگرد بزرگ (Sgt. Major) را دوست داشتم و دوست داشتم صحنه‌ای رسمی‌تر برای آشتی میان خانم یورک و او می‌دیدیم. تعاملات بین سرگرد و دیگر شخصیت‌ها دلنشین و در برخی نقاط به‌خاطر همین تعاملاتِ شخصیت‌های نسبتاً بدیع، فیلم بسیار خنده‌دار هم می‌شود. تا جایی که من می‌دانم، جان فورد تا حدی از سوی کمپانی Republic Pictures مجبور شد این فیلم را بسازد تا پروژهٔ مورد علاقهٔ او، The Quiet Man، تهیه شود؛ به نظرم از منظر کمپانی حرکت منطقی‌ای بود، هرچند فیلم حتی به معیارهای زمان خودش هم بودجهٔ اندکی داشت. تنها نکته‌ای که برایم تأسف‌آور بود فیلم‌برداری سیاه‌وسفید آن است؛ در وسترن‌های قدیمی طبیعت‌های چشمگیر زیادی هست که قطعاً در رنگی بهتر جلوه می‌کردند. یک نکتهٔ گیج‌کننده هم این است که چرا پوستر فیلم جان وین را بدون سبیل نشان می‌دهد در حالی که او در سراسر فیلم صورت‌اش را سبیل دارد؟ باز هم هنر از استاد. آخرین بخش سه‌گانهٔ سوارانِ جان فورد تصویری زیبا از غرب قدیم و سربازان آن دوران ارائه می‌دهد. مانند She Wore a Yellow Ribbon، این فیلم نیز بر محور انسان‌گرایی متمرکز است و بسیار نزدیک و واقعی به آنچه این آدم‌ها را تعریف می‌کند می‌پردازد، و همهٔ این‌ها در پرترهٔ وحشیِ مرزهای فورد به‌رخ کشیده می‌شود. این فیلم با ترکیب کنوانسیون‌هایِ رایج وسترن احساسات مختلفی برمی‌انگیزد: یک رومانس جنگی ویژه (با نقش‌آفرینی عالیِ جان وین و مورین اوهارا)، مقدار مناسبی طنز (تحسین بر بن جانسون)، و چند آهنگ دلنشین از گروه Sons of the Pioneers. اما در نهایت آنچه فیلم را خاص می‌کند احساس واقع‌گرایانهٔ آن است؛ موضوعات زیاده‌گویی نمی‌شوند، همه‌چیز به‌عنوان یک کار سخت و طاقت‌فرسا تصویر شده است، نه صرفاً فریاد و تیراندازی—و کار دوربین فورد همه‌چیز را زنده و ملموس نشان می‌دهد. آنچه در نهایت به‌دست می‌آوریم داستانی پس از جنگ داخلی است که هم زیباست و هم دلِ درست و محکمی دارد. یادداشت: این سه‌گانه مناسب کسانی که دنبالِ صرفاً تیراندازی‌های وسترنی‌اند نیست؛ برای کسانیست که می‌خواهند غرق در گذشته‌ای شوند که مدت‌هاست گذشته، اما خوشبختانه به‌واسطهٔ کارگردانانی چون فورد زنده و پویاست. (8/10) «سرهنگ یورک» (جان وین) در حالی که با حملات آپاچی دست‌وپنجه نرم می‌کند، باید با رسیدن پسرش «جف» (کلود جارمن جونیور) به پادگانش کنار بیاید، و کمی بعد مادر پسر، «کاتلین» (مورین اوهارا)، هم می‌رسد تا او را از خدمت مرخص کند. رابطهٔ زناشویی کمی پرتنش است و پسر جوان هم قصد ترک پست را ندارد؛ بدین‌گونه بذرهای ناهماهنگیِ تا حدی کمدی کاشته می‌شود تا مادر و پدر در میان جنگ‌وپچ پنهانی دوباره به سمت عشق بازگردند. خود فیلم تا حدودی قابل‌پیش‌بینی است، اما دینامیکِ جذابی بین وین و اوهارا وجود دارد و گروه بازیگران مکمل نیز نقش‌های سرگرم‌کننده‌ای ارائه می‌دهند: چیل ویلز، ویکتور مک‌لاکلن در نقش «کویکانن» عاشق مشروب و فرد کندی در نقش عظیم‌الجثهٔ «سرباز هاینزه». اکشن فراوان است و ستارگان مطمئن می‌شوند آنچه از رومانس هست، با روحیه‌ای تیز و سرسخت و با کمترین میزان احساسات تصنعی نشان داده شود. جان فورد بلد بود چگونه بازیگر انتخاب کند و یک وسترن سرگرم‌کننده بسازد و در اینجا هم این کار را به‌خوبی انجام داده است.