فیلم Pirates of the Caribbean: Dead Man’s Chest 2006

در قسمت دوم، دیوی جونز معرفی می‌شود. جک اسپارو مدیون اوست و اکنون دیوی قصد دارد جک را به هر طریقی که شده وادار به پرداخت این بدهی کند. دنباله‌ای واقعاً عالی. معمولاً فکر می‌کنم فاصله مناسب بین اثر اصلی و دنباله به نفع کار است — فرصت می‌دهد ایده‌ها تازه و شخصیت‌پردازی‌ها پخته شوند. تقریباً همین کاری است که گور وربینسکی با این دنباله برترِ...

در قسمت دوم، دیوی جونز معرفی می‌شود. جک اسپارو مدیون اوست و اکنون دیوی قصد دارد جک را به هر طریقی که شده وادار به پرداخت این بدهی کند. دنباله‌ای واقعاً عالی. معمولاً فکر می‌کنم فاصله مناسب بین اثر اصلی و دنباله به نفع کار است — فرصت می‌دهد ایده‌ها تازه و شخصیت‌پردازی‌ها پخته شوند. تقریباً همین کاری است که گور وربینسکی با این دنباله برترِ اثر 2003 انجام داده است. این بار نیازی نیست زیاد به معرفی شخصیت‌ها بپردازیم، پس مستقیم می‌رویم سراغ اکشن: در دو و نیم ساعت بعدی داستان «جک اسپارو» (جانی دپ) را دنبال می‌کنیم که به‌روش خود فریب می‌دهد و تلاش می‌کند یک قدم از دیوی جونزِ انتقام‌جو (بیل نای) جلوتر بماند؛ کسی که با او معامله‌ای کرده و حالا نوبتِ جک است که وارد جهنم شود. در همین حال، ویل (ارلاندو بلوم) و الیزابت (کیرا نایتلی) هم با مشکلات خودشان دست‌وپنجه نرم می‌کنند، و وقتی ویل مجبور می‌شود برای حفظ امنیت الیزابت و به‌ازای آن برای لرد بکت (تام هالندر) با قطب‌نمایش تلاش کند جک را برباید، در مسیر بار دیگر با پدر بداخلاق (و صدف‌گرفته‌اش) (استلان اسکاشگورد) دیدار می‌کند. به نظر می‌رسد ویل و جک هر دو نمی‌توانند خواسته‌هایشان را به‌طور هم‌زمان به دست آورند — اما آیا راه‌حلی پیدا می‌کنند؟ فیلم از ابتدا تا انتها سرشار از هیجان است، مملو از موجودات افسانه‌ای اعماق دریا، کمی رومانس و جانی دپ در بهترین فرمش. داستان محکم و سرگرم‌کننده است، دیالوگ‌ها سریع و پرکشش‌اند، و دیوید شوفیلد در نقش شرور «مرسر» عملکرد خوبی دارد. شاید حضور جفری راش هم می‌توانست خوشایند باشد، اما در کل این یک ماجراجویی فانتزی سرگرم‌کننده با جلوه‌های بصری برجسته است و موسیقی هانس زیمر به شادی و غنای آن می‌افزاید. واقعاً باید آن را روی پرده بزرگ دید؛ تماشای آن در تلویزیون چندان رضایت‌بخش نیست.