فیلم Pirates of the Caribbean: Dead Men Tell No Tales 2017

فیلمی شبیه آسمان‌خراشی زشت؛ ساختن آن لابد کاری عظیم بوده (گفته می‌شود دیزنی حدود ۲۳۰ میلیون دلار هزینه کرده)، اما آیا نتیجه چیزی شایسته باقی مانده؟ در مجموعه دزدان دریایی کارائیب هرگز یک قسمت واقعاً فاجعه‌بار نداشتیم، اما تنها یکی بود که واقعاً خوب بود. «مردگان چیزی نمی‌گویند» این حکم‌ها را تغییر نمی‌دهد. اگر کسی از تماشای این نسخه لذت برده—خصوصاً روی پرده‌ی سینما—نمی‌توانم او را...

فیلمی شبیه آسمان‌خراشی زشت؛ ساختن آن لابد کاری عظیم بوده (گفته می‌شود دیزنی حدود ۲۳۰ میلیون دلار هزینه کرده)، اما آیا نتیجه چیزی شایسته باقی مانده؟ در مجموعه دزدان دریایی کارائیب هرگز یک قسمت واقعاً فاجعه‌بار نداشتیم، اما تنها یکی بود که واقعاً خوب بود. «مردگان چیزی نمی‌گویند» این حکم‌ها را تغییر نمی‌دهد. اگر کسی از تماشای این نسخه لذت برده—خصوصاً روی پرده‌ی سینما—نمی‌توانم او را سرزنش کنم؛ فیلم پر از تاریخچه‌های اکشن شوخ‌طبعانه‌ای است که از اول مجموعه آن را شناخته‌ایم (هرچند پس از قسمت دوم برایم کمی تکراری شد) و جلوه‌های بصری واقعاً چشم‌گیری دارد، از سنگ‌های درخشان گرفته تا کوسه‌های زامبی. اما نقطه‌ای که این فیلم بیش از همه ناکام می‌ماند، دیالوگ‌هاست: تقریباً هر خطی هنگام اجرا ناراحت‌کننده است و نمی‌توانم تصور کنم منتظر قسمت ششم باشم. امتیاز نهایی: ★★ — بخش‌هایی برایم جذاب داشت، اما محصول نهایی ضعیف است. ای‌کاش می‌توانستیم زباله‌هایمان را به اندازه‌ای که دیزنی این تم را بازتکرار کرده، بازیافت کنیم! باز هم جک اسپارو (جانی دپ) از دست کسی از گذشته‌اش دردسر دارد؛ این بار خاویر باردم در نقش سالازار از پاکیزگی‌اش در «مثلث شیطان» گریخته تا از دشمن دیرینه‌اش انتقام بگیرد. در همین حال، هنری ترنر (برنتون تویتس) به دنبال سه‌شاخ پوزئیدون است تا بتواند بر دریاها حکومت کند و با پدرش — «Bootstrap» (اورلاندو بلوم) — متحد شود. شک ندارم فیلم از نظر بصری عالی است و جلوه‌ها تماشایی‌اند، اما داستان بیش از حد به تکرار سفرهای قبلی نزدیک است. در نقش‌های جدید، برنتون تویتس و کارینا (کایا اسکودلاریو) جای جوانان قبلی را گرفته‌اند، اما در مجموع این هم صرفاً ادامه‌ای فرمولی و رنگین از این مجموعه ماجراجویانه است. شوخی‌هایی دارد، حضور کوتاه پال مک‌کارتنی لبخندی بر لب می‌آورد، جفری راش هنوز هم با نقش باربوسا جذابیت می‌دهد و باردم هم تهدیدی نسبتاً خوب ارائه می‌کند؛ اما دپ کم‌کم از آن دغل‌باز دوست‌داشتنی به یک مست تبدیل شده و نزدیک است به کاریکاتور خودش بدل شود. تا مدتی سرگرم‌کننده است، اما بعد از مدتی خسته‌کننده می‌شود. خیلی بهتر از قسمت سوم است و از اکثر قسمت چهارم به‌یادماندنی‌تر... اما ایراداتی دارد. جاذبه و دلربایی دو قسمت اول گم شده و جک نشان می‌دهد که فرسوده و دیگر به آن شوخ‌طبعی گذشته نیست؛ انگار از شیطان‌بازی دوست‌داشتنی به یک الکل‌نوش بدل شده. امیدوارم در قسمت بعدی جذابیت و شادی بازگردد، نه یک نسخهٔ از پیش‌تعیین‌شده با جکی کمتر لذت‌بخش. در قسمت پنجم، جک اسپارو در جستجوی سه‌شاخ پوزئیدون است. هنوز بسیاری از اعضای اصلی غایب‌اند، اما فیلم همچنان خوب است و پر از صحنه‌های دیوانه‌وار.