فیلم Behind Enemy Lines 2001

اُوون ویلسون، خلبان ناامید یک ناو هواپیمابر آمریکایی است. او از تکرار مداوم زندگی‌اش خسته شده و تصمیم به ترک خدمت می‌گیرد، که این موضوع برای فرمانده‌اش قابل قبول نیست. با دو هفته مانده به پایان خدمتش، در حین پرواز بر فراز بوسنی به مأموریت شناسایی می‌رود که مورد حمله قرار می‌گیرد و خلبانش به دست نیروهای سرکش کشته می‌شود. او ناچار به فرار از...

اُوون ویلسون، خلبان ناامید یک ناو هواپیمابر آمریکایی است. او از تکرار مداوم زندگی‌اش خسته شده و تصمیم به ترک خدمت می‌گیرد، که این موضوع برای فرمانده‌اش قابل قبول نیست. با دو هفته مانده به پایان خدمتش، در حین پرواز بر فراز بوسنی به مأموریت شناسایی می‌رود که مورد حمله قرار می‌گیرد و خلبانش به دست نیروهای سرکش کشته می‌شود. او ناچار به فرار از دست تک‌تیرانداز بی‌رحم می‌شود، در حالی که همکارانش در تلاشند تا او را پیدا و نجات دهند. این فیلم بر اساس یک داستان واقعی ساخته شده و به خوبی یک تعقیب و گریز پر از خطر و تنش را به نمایش می‌گذارد. آنچه از کیفیت فیلم می‌کاهد، انتخاب بازیگر اصلی است. ویلسون در ابتدای کار به خوبی نقش خلبان بی‌علاقه را ایفا می‌کند، اما وقتی اوضاع در زمین به شدت دشوار می‌شود، نتوانسته عملکرد قابل قبولی از خود نشان دهد. ژن هکمن در نقش رئیسش (آدم. ریگرت) نیز چندان تأثیرگذار نیست، هرچند در اجرای نقش "باید پسرمان را برگردانیم" به خوبی عمل می‌کند. موضوع نسل‌کشی که بر مردم محلی تحمیل می‌شود به وضوح در داستان گنجانده شده و با توجه به پوشش خبری گسترده‌ای که در زمان این جنگ بالکان فراموش‌شده وجود داشت، داستان از لحاظ عاطفی قوی است. این فیلم قابل تماشا است، اما تصویر به نسبت سبکی از وضعیتی واقعاً دشوار را به نمایش می‌گذارد. "در پشت خطوط دشمن" از آن دسته فیلم‌هایی است که سعی ندارد چیزی بیشتر از آنچه که هست باشد، یک تریلر اکشن ساده با تعقیب و گریزهای پرریسک و انفجارها. داستان آن پیش‌بینی‌پذیر است و پر از کلیشه‌ها و لحظاتی است که به نظر می‌رسد از فیلم‌های جنگی دیگر قرض گرفته شده و به هم دوخته شده‌اند. این فیلم عمق یا اصالت چندانی ندارد، اما همچنان توانسته سرگرم‌کننده باشد. کارگردانی به شدت بر برش‌های سریع و سبک دوربین پرتحرک تکیه دارد که گاهی ممکن است بیش از حد به نظر برسد، اما ریتم فیلم را حفظ می‌کند. تصویرپردازی به خوبی تنش را به تصویر می‌کشد و با برخی نماهای هوایی چشمگیر و فضایی سرد و خاکستری از میدان جنگ، حال و هوای جنگ را به نمایش می‌گذارد. آنچه فیلم را جلو می‌برد، بازیگری است. اُوون ویلسون، با فاصله گرفتن از نقش‌های کمدی معمولش، عملکرد قابل قبولی به عنوان بازیگر اصلی ارائه می‌دهد و ژن هکمن نیز سطح مورد انتظار از اقتدار و جدیت را به نمایش می‌گذارد. فیلمنامه عملکردی است اما چیز خاصی ندارد و فقط برای پیشبرد اکشن کافی است بدون اینکه عمق خاصی به شخصیت‌ها بدهد. موسیقی متن به خوبی تنش را تقویت می‌کند، اما چندان به یادماندنی نیست. با وجود تمام نقاط ضعفش، من از تماشای آن لذت بردم. شاید ترکیب بازی‌های خوب و اکشن بی‌وقفه باعث این لذت شده باشد، یا شاید این فیلم یکی از آن فیلم‌هایی است که به عنوان یک لذت گناهکار عمل می‌کند.