فیلم The Tender Bar 2021

خیلی معمولی. راستش «The Tender Bar» برایم کسل‌کننده بود. احساس می‌کردم قبلاً چنین فیلمی را دیده‌ام؛ داستان بسیار پیش‌بینی‌پذیر و یکنواخت است و تا حدی شبیه بازپخشی ضعیف‌تر از «Hillbilly Elegy» (۲۰۲۰) به نظر می‌رسد. با این حال بن افلک بازی بسیار خوبی ارائه می‌دهد؛ طوری که دلم می‌خواست داستان حول او و شخصیتش ساخته شود، نه درباره شخصیت اصلی این فیلم. به جز افلک،...

خیلی معمولی. راستش «The Tender Bar» برایم کسل‌کننده بود. احساس می‌کردم قبلاً چنین فیلمی را دیده‌ام؛ داستان بسیار پیش‌بینی‌پذیر و یکنواخت است و تا حدی شبیه بازپخشی ضعیف‌تر از «Hillbilly Elegy» (۲۰۲۰) به نظر می‌رسد. با این حال بن افلک بازی بسیار خوبی ارائه می‌دهد؛ طوری که دلم می‌خواست داستان حول او و شخصیتش ساخته شود، نه درباره شخصیت اصلی این فیلم. به جز افلک، بازی‌های دیگر برایم جالب نبودند و شخصیت‌های دیگر تأثیری بر من نداشتند. فیلم بدی نیست، فقط برای من خیلی خسته‌کننده است. کم پیش می‌آید این را بنویسم، اما بن افلک بی‌تردید بهترین نکته در این اقتباس نسبتاً بی‌رمق از زندگی‌نامه جی. آر. موهرینگر است. فیلم کودکی او را از دید دنیل رانیری نمایش می‌دهد و سپس تَی شرایدن را در نقش او هنگام رفتن به یِیل نشان می‌دهد. نیم‌ساعت اول تا حدودی سرگرم‌کننده است: پسرک جوان در خانه‌ای پرجنب‌وجوش که مادر تنها و پدری که از آن‌ها دور است دارد، همراه با پدربزرگ کمی عجیب و غریب (کریستوفر لوید) رشد می‌کند. مهم‌ترین شخصیت آن خانه عموی کاریزماتیک و دانایی است—«چارلی» با بازی افلک—که بار محلی را اداره می‌کند و مشتریان طبقه کارگر او از پسرک حمایت می‌کنند و استعداد تحصیلی‌اش را تشویق می‌کنند. اما آن نیم‌ساعت اول کم‌کم رو به کاهش می‌گذارد و بقیه فیلم داستانی نسبتاً بی‌انگیزه از یک جوان، اولین عشقش و جست‌وجوی یک الگوی مردانه مثبت است. شرایدن بازیگری بی‌روح به نظر می‌رسد؛ هرچند که خوش‌قیافه است، اما در اجراهایش چیزی برجسته نمی‌شود و اغلب به‌صورت فرمولی بازی می‌کند. دیالوگ‌ها را گاهی موسیقی متن پوشش می‌دهد و فیلم بیش از یک ساعت و چهل و پنج دقیقه‌ای که دارد، طولانی احساس می‌شود. خوشحالم که آن را دیدم—روی پرده بزرگ در لندن با تنها یک همراه—اما فکر نمی‌کنم دوباره آن را ببینم. این فیلم، با فیلمنامه‌ای از ویلیام موناهان و کارگردانی ژرج کلونی که انگار روی حالت خودکار است، نگاهی سطحی دیگر به سال‌های شکل‌گیری نویسنده‌ای جوان است. این سرزمین جدیدی نیست و پیش‌تر موضوعات مشابه توسط آثاری مانند Unstrung Heroes و Almost Famous و سه‌گانه‌ی نیل سایمون پوشش داده شده‌اند. جی. آر. مگوایر (با بازی دنیل رانیری و تَی شرایدن)، برگرفته از رمان‌نویس و روزنامه‌نگار آمریکایی جی. آر. موهرینگر، در خانواده‌ای کلیشه‌ای رشد می‌کند—مادری رنج‌کشیده، پدری بی‌مسئولیت، پدربزرگی ترش‌رو اما با قلبی مهربان و عموئی خوش‌قیافه که نقش پدر را ایفا می‌کند. تنها نکته مثبت قابل توجه فیلم این است که پدربزرگ و عمو توسط کریستوفر لوید و بن افلک بازی شده‌اند. جی. آر می‌گوید: «وقتی یازده ساله‌ای، یک عموی چارلی می‌خواهی.» درست هم هست؛ عموی چارلی مالک بار دیکنز است که قفسه‌هایش پر از مشروب و کتاب است. کاش فیلم همین‌طور ساخته می‌شد: بن افلک به‌عنوان بارمن فیلسوف خودآموخته که هم‌زمان نوشیدنی و حکمتی عامیانه پخش می‌کند و کریستوفر لوید مشتری همیشگی‌اش باشد. متأسفانه متریال فیلم آن‌قدر کلیشه‌ای است که تلاش‌های مشترک افلک و لوید به سختی آن را از معمولی بودن بالاتر می‌برد—وقتی آن‌ها نیستند، همه‌چیز فرو می‌ریزد. کمک نمی‌کند که پتانسیل شرایدن که در فیلم‌هایی مثل Mud و Joe دیده بودیم، گویا با بلوغ او از بین رفته؛ در آن فیلم‌ها او در برابر متیو مک‌کاناهی و نیک کیس رقابت می‌کرد، اما اینجا افلک او را پشت سر می‌گذارد. بدتر از همه اینکه مدام به ما گفته می‌شود جی. آر نویسنده‌ی خوبی است، اما هیچ دلیل عینی برای آن نشان داده نمی‌شود؛ فقط کلیشه‌ها و عبارت‌های کلی مانند این‌که «به محض اینکه بگویی نویسنده‌ای، نویسنده‌ای» مطرح می‌شود. چیزی که فیلم نمی‌فهمد این است که حرف زدن درباره کار و واقعاً انجام دادن آن دو چیز کاملاً متفاوت‌اند.