فیلم The Eternal Daughter 2022

راستش، اگر یک بار دیگر کسی بگوید «آه عزیزم!»... تیلدا سوئینتون در نقش «جولی» بازی می‌کند؛ فیلم‌سازی که کمی دچار قفل نویسندگی شده و مادر سالخورده‌اش (احتمالاً «روزاموند» نام دارد) را به هتلی دورافتاده در روستا می‌برد. معلوم می‌شود این هتل زمانی خانهٔ خانوادهٔ مادر بوده و او بخش زیادی از جوانی‌اش را آنجا همراه با عمه‌اش گذرانده است. آن‌ها از اتاقی به اتاق دیگر...

راستش، اگر یک بار دیگر کسی بگوید «آه عزیزم!»... تیلدا سوئینتون در نقش «جولی» بازی می‌کند؛ فیلم‌سازی که کمی دچار قفل نویسندگی شده و مادر سالخورده‌اش (احتمالاً «روزاموند» نام دارد) را به هتلی دورافتاده در روستا می‌برد. معلوم می‌شود این هتل زمانی خانهٔ خانوادهٔ مادر بوده و او بخش زیادی از جوانی‌اش را آنجا همراه با عمه‌اش گذرانده است. آن‌ها از اتاقی به اتاق دیگر می‌روند و خاطرات گذشته و آنچه در اینجا رخ داده را مرور می‌کنند، در حالی که باد بیرون می‌وزد و فضا گاهی یادآور «بلک نارسیس» (1947) است. وخامت اوضاع؟ خیلی اتفاق خاصی نمی‌افتد. دیالوگ‌های بیش از حد مودبانه و جدی زیادی وجود دارد — «لبو یا پنیر فتا؟» — و دو زن کم‌کم به روز تولدی نزدیک می‌شوند که مشخصاً با خاطراتی تلخ و نامشخص رنگ‌ و بوی غم‌انگیزی گرفته است. پایان‌بندی هم برای هیچ‌کس غافلگیرکننده نیست، حتی برای «لوییس» که گه‌گاه صحنه‌ها را می‌دزدد (سگ خودِ سوئینتون). کارلی-سوفیا دیویس به‌عنوان پذیرش‌چی بی‌اعتنا تا حدودی موثر است، اما همین هم بیشتر از این فیلمِ نسبتاً بی‌جذاب و ناامیدکننده که با عنصر «روح» وعده می‌دهد، جان نمی‌گیرد. جوآنا هوگ به وضوح یک محدودهٔ امن برای فیلم‌هایش دارد: انگلیسی‌های مرفه در صنعت رسانه با والدینی ثروتمندتر، همه در جهانی که خیلی دور از واقعیتی است که اغلب ما بتوانیم با آن ارتباط برقرار کنیم. یک موتیف تکراری فلوت هم تلاش می‌کند کمی رمز و راز وارد کند، اما تا نیمهٔ فیلم از بس «خواهش می‌کنم» و ادای خوش‌آمدگویی شنیدم خسته شدم. این فیلم روی صفحهٔ تلویزیون همان‌قدر خوب به‌نظر می‌رسد که روی پردهٔ سینما، پس اگر از من بپرسید، بهتر است پول‌تان را ذخیره کنید.