فیلم Body Heat 1981

«امیدوارم که ما را نکشته باشی؟» هشدار: لو دادن داستان فیلم Body Heat را لارنس کَسدان نوشته و کارگردانی کرده و در آن ویلیام هرت، کتلین ترنر، ریچارد کرِنا، تد دانسون، جی. اِی. پرستون و میکی رورک بازی می‌کنند. موسیقی اثر از جان بری و فیلم‌برداری از ریچارد اچ. کلاین است. داستان دربارهٔ نِد رِیسین (با بازی هرت)، یک وکیل کوچک فلوریدایی است که درگیر عشق و...

«امیدوارم که ما را نکشته باشی؟» هشدار: لو دادن داستان فیلم Body Heat را لارنس کَسدان نوشته و کارگردانی کرده و در آن ویلیام هرت، کتلین ترنر، ریچارد کرِنا، تد دانسون، جی. اِی. پرستون و میکی رورک بازی می‌کنند. موسیقی اثر از جان بری و فیلم‌برداری از ریچارد اچ. کلاین است. داستان دربارهٔ نِد رِیسین (با بازی هرت)، یک وکیل کوچک فلوریدایی است که درگیر عشق و هوسِ زن جذاب و پرحرارتی به نام متی واکر (ترنر) می‌شود. مشکل این است که او متأهل است و هرچه رابطهٔ این دو داغ‌تر می‌شود، نقشه‌هایی برای کشتن شوهرِ او (کرنا) و با هم شدن و ثروتمند شدن درمی‌آورند... هر چند برخی ممکن است از آن به‌خاطر پیوندش با Double Indemnity ایراد بگیرند یا به کسدان بخاطر استفاده از سکس برای بازسازی نوآرهای غیراخلاقی دهه‌های ۴۰ و ۵۰ نگاه تحقیرآمیزی داشته باشند، اما به‌نظر من این فیلم یکی از بهترین نئو-نوآرهایی است که ساخته شده‌اند. Body Heat هنگام اکران سروصدای زیادی به پا کرد و زیر نظر کسدان بسیاری از عناصر لازم برای ادای احترام به روزهای شکوه نوآر را درست انجام می‌دهد: قهرمان مردی که در تور هوس، فریب و قتل گرفتار شده، femme fataleی آن‌چنان آتشین که انگار پوستش می‌سوزد، پیچ‌وخم‌های روایی، تصویربرداری کم‌نور ولی با رنگ‌هایی پررنگ‌تر برای تأثیر اغواکننده بیشتر، و موسیقی‌ای که جَزّ کثیف را با رگه‌های بم و باندی پیوند می‌دهد و ناگهان با نُت‌هایی تیز هراس فزایندهٔ رِیسین را برجسته می‌کند. دیالوگ‌ها هم شیطنت‌آمیزند، به‌ویژه وقتی که با صدای اغواگرِ ترنر بیان می‌شوند؛ زنی که پلی میان لورن باکال و جسیکا ربیت ایجاد می‌کند. بله، Body Heat همهٔ عناصر را دارد. این ویژگی خاص او بود؛ بی‌رحم و خستگی‌ناپذیر. در واقع کسدان پیشنهاداتِ مضمونی‌ای شبیه به Double Indemnity را زنده کرده و آن‌ها را در فلوریدای مدرن و خفقان‌آور قرار داده است. بی‌آنکه تحت محدودیت‌های سانسور قدیمی باشد، رابطهٔ جنسی میان دو بازیگر اصلی را آزادانه به‌تصویر می‌کشد و داستان نیش‌دارش را بر پایهٔ آن می‌بافد. فیلم هرگز مبتذل نیست و هدفش صرفاً جلب تماشاگر نیست؛ با مهارت شور، فریب و حتی احتمالاً عشق واقعی میان متی و ند را بازسازی می‌کند. کمک می‌کند که ترنر و هرت در بازی و شیمیِ میان خود فوق‌العاده‌اند، و بازیگران مکمل هم با فیلمنامه‌ای حساب‌شده، داستان را جان می‌بخشند. یک مشکل برای طرفدارانِ ژانر که مانع از تبدیل فیلم به یک شاهکار مطلق می‌شود، نبود عنصر شوک‌آور در افشای پایانی است؛ اما روندِ آهسته و مترقّیِ رسیدن به آن پایان کاملاً هیجان‌انگیز و کشنده است. تصاویر پایانی از متی پرسشی وسوسه‌انگیز را در فضای فیلم معلق می‌گذارند... براق و جذاب، پیچیده و لرزان، Body Heat با سبکی خاص آتشِ سنّت‌های نوآر قدیمی را شعله‌ور می‌کند. امتیاز: 9 از 10