فیلم There Be Dragons 2011

روایتی درباره بنیان‌گذار اوپوس دئی که می‌کوشد کار او را از طریق یک داستان موازی نسبتاً نامنظم — درباره جنایات دوران جنگ داخلی اسپانیا و رابطه پرتنش یک پسر و پدر در زمان حال — معرفی کند. اجرای بازیگران عمدتاً ضعیف است؛ احتمالاً به‌دلیل مشکلات آشکار برخی از بازیگران اسپانیایی در ایفای نقش به زبان انگلیسی و لهجه قوی‌شان هنگام صحبت. این فیلم «پاگُذشتی از آتش» نیست...

روایتی درباره بنیان‌گذار اوپوس دئی که می‌کوشد کار او را از طریق یک داستان موازی نسبتاً نامنظم — درباره جنایات دوران جنگ داخلی اسپانیا و رابطه پرتنش یک پسر و پدر در زمان حال — معرفی کند. اجرای بازیگران عمدتاً ضعیف است؛ احتمالاً به‌دلیل مشکلات آشکار برخی از بازیگران اسپانیایی در ایفای نقش به زبان انگلیسی و لهجه قوی‌شان هنگام صحبت. این فیلم «پاگُذشتی از آتش» نیست و حتی آدمی به‌نام «پیت» با غاری هم در آن پیدا نمی‌شود—پس اگر دنبال یک ماجراجویی فانتزی هستید، احتمالاً ناامید می‌شوید. اما اگر می‌خواهید داستانی تاریخی-مذهبی تا حدودی شلوغ درباره کشیش انقلابی اسپانیایی و بنیان‌گذار نام‌دار اوپوس دئی ببینید، ممکن است ادامه دهید. چارلی کاکس نقش کشیش خوزه ماریا اسکریوا را بازی می‌کند که به دستور پاپ ژان پل دوم تحت بررسی است و نامزد قدیسانه شدن است. با این حال، همین خبرنگار است که می‌فهمد توپ و گلوله — به معنای واقعی جنگ — نقش بسیار بزرگ‌تری در زندگی بسیاری در اسپانیا، که توسط جنگ داخلی پاره پاره شده بود، ایفا کرده است، هم‌زمان که سوژه او (اسکریوا) تلاش می‌کرد کلیسیای وسیع‌تری بنا کند. داستان، روبرتو تورس (با بازی داگِری اسکات) را دنبال می‌کند که پدرش مانولو در بستر مرگ در بیمارستان است. رابطه آن‌ها دست‌کم پرتنش است و با پیش‌رفتن قصه کم‌کم دلیلِ این کشمکش و نیز رابطه پدر با مردی که قرار است او را ارزیابی کند، روشن‌تر می‌شود؛ و همچنین رابطه مادر فعالش «لیلا» (با بازی گلشیفته فراهانی). بازگشت‌های روایی تضاد زندگی تورس و اسکریوا را نشان می‌دهد: آن‌ها رویکردهای متفاوتی به درگیری‌ها اتخاذ می‌کنند و اسکریوا باید آیینهٔ مرامش را مخفی نگه دارد از بیم آزار یا حتی بدتر، به‌دست کمونیست‌هایی که کلیسا را هم‌دست کودتای فرانکو علیه دولت منتخب می‌دیدند. فیلم از نظر تصویری جذاب است و چند صحنهٔ اوایل با حضور چارلز دنس و سر درک جاکوبی نوید چیزی جدی‌تر را می‌دهد، اما متأسفانه نه چارلی کاکس و نه وس بنتلی (در نقش جوانِ مانولو تورس) وزن کافی برای پشتیبانی از داستان دو مرد بی‌تردید شجاع و پریشان را ندارند. روایت مرتب می‌پرد و تنها نگاهی سطحی نه تنها به این شخصیت‌ها بلکه به کل فضای جنگی ارائه می‌دهد. فیلم ترکیبی از چند خط داستانی مختلف است که به هیچ‌کدام انصاف نمی‌دهد و پس از مدتی لبخند همیشه‌شاد کاکس هم تکراری می‌شود. به نظر می‌رسد قصه‌ای ارزش گفتن وجود دارد، اما نقش‌های نامتصل و لهجه‌های متزلزل اسپانیایی مانع می‌شوند تا فیلم خاص و برجسته شود.