فیلم Diary of the Dead 2007

تحول محکم و مدرنِ مبتنی بر قالب اثر شاخصِ رومرو. برای این روزگار کاملاً مناسب است. امیدوارم شیوه‌های عجیب این روزهای غریب رومرو و دیگر فیلم‌سازان هم‌مشابه او را به ساخت قسمت‌های بعدی مجموعه‌هایشان ترغیب کند تا دست‌کم از تمام این آشفتگی‌ای که آمریکا در سال ۲۰۱۶ در آن گرفتار شده چیز خوبی بیرون بیاید. فیلم قابل قبول بود. از اینکه فقط می‌شد از قابِ دوربین‌ها تماشا...

تحول محکم و مدرنِ مبتنی بر قالب اثر شاخصِ رومرو. برای این روزگار کاملاً مناسب است. امیدوارم شیوه‌های عجیب این روزهای غریب رومرو و دیگر فیلم‌سازان هم‌مشابه او را به ساخت قسمت‌های بعدی مجموعه‌هایشان ترغیب کند تا دست‌کم از تمام این آشفتگی‌ای که آمریکا در سال ۲۰۱۶ در آن گرفتار شده چیز خوبی بیرون بیاید. فیلم قابل قبول بود. از اینکه فقط می‌شد از قابِ دوربین‌ها تماشا کرد خوشم نیامد. همچنین دوست نداشتم که اگر می‌مردی، زامبی می‌شدی—حتی اگر کسی گازت نزده بود. «چه آشغالی!» عبارتی است که دلم می‌خواهد دربارهٔ این فیلم بگویم، چون رومرو قضیه را شخصی کرده و از فرنچایز زامبیِ موردعلاقه‌ام انتقاد کرده است. البته این منطقی نیست—من این آدم را شخصاً نمی‌شناسم و قضیه اصلاً شخصی نیست؛ اما دلم می‌خواهد جواب او و طرفداران متعصبی را بدهم که وقتی آثارش را به‌عنوان نوعی تفسیر اجتماعی/سیاسی ناب ستایش می‌کنند، گاهی بیش‌ازحد پُرمدعا به‌نظر می‌رسند. از دید من هیچ‌گاه آن آثار در آن جنبه چیزِ ویژه‌ای نبوده‌اند؛ اما حداقل همیشه شخصیت‌های جذاب و سرگرم‌کننده‌ای برای لذت بردن وجود داشتند. اکنون حتی آن‌ها هم رفته‌اند. کمترین امید را داشتم که شاید چیزی خوب در این فیلم باشد (با نمرهٔ ۶۱٪ در راتن تومیتوز)، اما تنها چند شخصیت قابل‌توجه هست که هیچ‌کدام فراتر از نمونه‌های معمول فیلم‌های زامبیِ شبکه‌های سطحی نیستند. دیالوگ‌ها ضعیف‌اند و تمام مدت تعجب می‌کردم که آیا فیلم عمداً این‌قدر ضعیف است یا نه. آیا قرار بود پارودیِ کامل باشد؟ فکر نمی‌کنم—اگر پارودی بود خیلی بامزه‌تر می‌بود. آیا کاملاً جدی است؟ نه؛ اگر جدی باشد باید هوشمندتر باشد. نکتهٔ مربوط به رابطهٔ ما با تکنولوژی نسبتاً به‌روز است—مردم اکنون بیش از همیشه به آن وابسته‌اند—اما این موضوع رفتار شخصیت‌ها را منطقی نمی‌کند. هنوز احمقانه است و ایدهٔ تازه‌ای نیست؛ همه‌چیز یک‌بعدی و غیرواقعی به‌نظر می‌رسد. شاید من با سبک رومرو سازگار نیستم که انگار برای بیانِ مقصودش همه‌چیز دیگر را قربانی می‌کند. این فیلم با بدترین اسپین‌آف‌های مجموعهٔ The Walking Dead هم‌رده است، اما شاید نسبت به انبوه فیلم‌های افتضاحِ زامبی اندکی بهتر باشد. چند جلوهٔ ویژه نسبتاً چشمگیر هم دیده می‌شود—مثلاً زامبی‌ای که با اسید کشته می‌شود—اما در کل... آیا آن را آشغال می‌نامم؟ فیلم‌های زامبی بسیار بدتر هم وجود دارند، اما فیلم‌های بسیار بهتری هم فراوان‌اند (از جمله چهار اثر قبلیِ خودِ رومرو). نسبت به آثار قبلی‌اش: بله، توده‌ای از آشغال است که برای یک هفته سطل‌زباله‌ات را معطر می‌کند. اما به‌عنوان یک فیلم زامبیِ دیگر: مثل یک قوطی سوپ تاریخ‌گذشته است؛ باز هم آشغال، اما می‌توانی آن را دور بیندازی و بروی پی کارت—مسئلهٔ بزرگی نیست.