فیلم Zola 2020

«می‌خوای قصه‌ای بشنوی درباره اینکه چرا من و اون دختر قهر کردیم؟ طولانیه ولی پر از تعلیقه.» فیلم زولا، که بر اساس یک رشته توییت واقعی از سال ۲۰۱۵ ساخته شده، از آن ایده‌های عجیب و در عین حال جذاب است که در نگاه اول بعید به نظر می‌رسند اما تبدیل به اثری تازه و سرگرم‌کننده شده‌اند. داستان درباره زولا (با بازی تأثیرگذار تیلور پیج) است...

«می‌خوای قصه‌ای بشنوی درباره اینکه چرا من و اون دختر قهر کردیم؟ طولانیه ولی پر از تعلیقه.» فیلم زولا، که بر اساس یک رشته توییت واقعی از سال ۲۰۱۵ ساخته شده، از آن ایده‌های عجیب و در عین حال جذاب است که در نگاه اول بعید به نظر می‌رسند اما تبدیل به اثری تازه و سرگرم‌کننده شده‌اند. داستان درباره زولا (با بازی تأثیرگذار تیلور پیج) است که در رستورانی در دترویت با استفانی (رایلی کیو) آشنا می‌شود؛ گفت‌وگویی درباره رقص میله که به دعوت ناگهانی استفانی برای سفری سراسری به تامپا و وعده پول‌درآوردن در باشگاه‌های مختلط فلوریدا منتهی می‌شود. آنچه قرار است یک معامله پرسود باشد به سرعت به خروجی‌ای دیوانه‌وار و خطرناک تبدیل می‌شود: تن‌فروشی، قاچاق، اراذل خشن، تلاش برای خودکشی و حتی قتل. باید دید تا باور کرد — داستان واقعاً حیرت‌آور است. فیلم عمدتاً از منظر زولا روایت می‌شود و کارگردان، جانیزا براوو، بر زاویه دید او تمرکز کرده است؛ هرچند استفانی هم در یکی از بامزه‌ترین سکانس‌ها فرصت دارد نسخه خود را تعریف کند. همین انتخاب زاویه روایت این سؤال را باقی می‌گذارد که آیا حقیقت کامل را خواهیم دانست یا نه — احتمالاً نه. بازی‌ها درخشان و پرریسک‌اند. تیلور پیج و رایلی کیو با جسارت تمام در نقش‌های زولا و استفانی می‌درخشند؛ نیکلاس براون به عنوان دوست‌پسر مهربان اما خسته نقش همدلی‌آفرینی دارد و کولمن دومینگو به‌طرز هولناکی در نقش یک دلال خشن ظاهر می‌شود. گروه بازیگران با پذیرش فضا و لحن فیلم، متن را به شکلی وحشیانه به اجرا درمی‌آورند که جواب می‌دهد. براوو از توییت‌ها فیلمنامه‌ای تند و طناز ساخته و فیلم با شیوه‌ای نیمه طعنه‌آمیز کارگردانی شده که کاملاً به جنس مطلب می‌نشیند. جزییات بصری و طراحی اثر دقیق و سازگار با منبع اولیه‌اند و نگاه ویژه‌ای به جزئیات دارد. انتخاب زمان پخش کوتاه‌تر نیز به نفع فیلم تمام شده و ریتم آن را حفظ کرده است. طبیعی است که فیلم گاهی لغزش‌هایی دارد و در برخی بخش‌ها طولانی به‌نظر می‌رسد، اما اعتمادبه‌نفس کارگردان و بازیگران بیشتر نقایص را می‌پوشاند. زولا حتی وقتی به تاریک‌ترین لحظاتش می‌رسد هم توانایی خنداندن مخاطب را حفظ می‌کند. این یکی از آن فیلم‌های عجیب و بحث‌برانگیز است که احتمالاً مدت‌ها درباره‌اش صحبت خواهد شد — نه فقط به‌خاطر داستان دیوانه‌وارش، بلکه به‌خاطر ساختار و اجرای جسورش. توصیه می‌شود.