فیلم Violation 2020

این اولین تجربه من از فیلم مشترک مادلین سیمز-فیور—که نقش اصلی را هم بازی می‌کند—و داستی مانچینلی بود. Violation را به‌خاطر پیش‌طرحِ مکابری و جذابش در برنامهٔ ساندنس گذاشتم، و از همان ابتدا مشخص بود که با یک فیلم انتقامِ تصادفی روبه‌رو نیستیم. نیمهٔ نخست به‌روشنی نشان می‌دهد که سیمز-فیور و مانچینلی می‌خواهند فیلمی تأثیرگذار و از نظر بصری تکان‌دهنده بسازند، اما پردهٔ پایانی داستان...

این اولین تجربه من از فیلم مشترک مادلین سیمز-فیور—که نقش اصلی را هم بازی می‌کند—و داستی مانچینلی بود. Violation را به‌خاطر پیش‌طرحِ مکابری و جذابش در برنامهٔ ساندنس گذاشتم، و از همان ابتدا مشخص بود که با یک فیلم انتقامِ تصادفی روبه‌رو نیستیم. نیمهٔ نخست به‌روشنی نشان می‌دهد که سیمز-فیور و مانچینلی می‌خواهند فیلمی تأثیرگذار و از نظر بصری تکان‌دهنده بسازند، اما پردهٔ پایانی داستان را کمی فراتر از حد توانِ پذیرش من می‌کشاند. با این حال، فیلم هدف روشنی دارد و خشونت‌هایش را با حادثه‌ای آسیب‌زا توجیه می‌کند—وقتی که متأسفانه بسیاری از زنان ممکن است با آن روبه‌رو باشند. از نمایش صریح بدن مردانه—چیزی که نادر است—تا پلان‌های طولانی و طاقت‌فرسا، دوربین ماندهٔ آدام کاسبی حتی صحنه‌های بالفعل ناراحت‌کننده را هم به تجربه‌ای سخت‌تر برای نگاه‌داشتن روی صفحه تبدیل می‌کند؛ در برخی لحظات بی‌اختیار از نگاه‌آوردن چشم‌پوشی کردم. تبدیل میریام به «سوی تاریک» کمی ناگهانی نشان داده می‌شود و مسیر انتقامش بیش از حد بی‌رحمانه می‌شود؛ برخی اقدام‌ها سوالات زیادی برمی‌انگیزند که در نهایت برای روایت آسیب‌زننده‌اند. با اینکه اتفاق هولناک زندگی شخصیت را تغییر می‌دهد، سیمز-فیور نقشِ دقیقا قابل‌همدردی بازی نمی‌کند، چون پیش از آن لحظه هم چندان خواهر/همسر نمونه‌ای نبوده است. برخی لحظات شخصیتی بجا و حساب‌شده‌اند، اما بعضی دیگر صرفاً خشونت‌آمیزند تا تاثیرِ بصری ایجاد کنند. در مورد بازیگران، همه خوب‌اند، اما اجرای سیمز-فیور قدرتمند است و در تمام مدت پخش حسِ ناخوشایندی در من ایجاد کرد. از نظر فنی، موسیقی آندره‌آ بوکادورو تحسین‌برانگیز و بسیار تهدیدآمیز است که به فضای دلهره‌آور و مرموز کمک می‌کند، هرچند گاهی بیش از اندازه حواس‌پرت‌کن می‌شود. Violation یکی از تکان‌دهنده‌ترین، خونین‌ترین و چندان خوشایند فیلم‌هایی است که در مدتی طولانی دیده‌ام. مادلین سیمز-فیور در کنار مانچینلی نویسندگی و کارگردانی را شریک شده و نقشِ یک قهرمان تا حدی بحث‌برانگیز را ایفا می‌کند؛ هرچند دلایل او را می‌فهمم و آنچه بر او رفته را کاملاً محکوم می‌کنم، اما برقراری ارتباط یا همدلی با او دشوار است. روایت به مسیری بسیار تاریک از انتقام می‌رود که با ساختار روایی غیربرتقارنِ جالبی گفته می‌شود؛ با این حال، چیدمان اولیه کمی شتاب‌زده است و توسعهٔ داستان گاهی از حدِ منطقی و درکِ داستانی من فراتر می‌رود. هرچند گاهی خشونت بیش از اندازه است، بیشتر صحنه‌های خشن حس توجیه‌شدگی دارند. از سینماتوگرافی مانده و موسیقی تهدیدآمیز بسیار قدردانی می‌کنم. فیلم را به تماشاگران کم‌حساس که دنبال نگاهی معنادارتر به زیرژانر انتقام‌اند توصیه می‌کنم. امتیاز: B