فیلم The Hunt 2020

فیلم «شکار» (The Hunt) تلاش می‌کند به‌عنوان یک طنز سیاهِ تند و تیز درباره شکاف‌های سیاسی امروز عمل کند؛ ایده‌ای که هم جذابیت دارد و هم مخرب و قطبی‌کننده. این فیلم بی‌پروا به موضوعات حساس مثل نژاد، کلیشه‌ها، مهاجرت، دین و سیاست می‌پردازد و در این مسیر هیچ خط قرمزی برای خود قائل نیست؛ اگر از شوخی‌های تلخ درباره این مسائل لذت می‌برید، احتمالاً فیلم...

فیلم «شکار» (The Hunt) تلاش می‌کند به‌عنوان یک طنز سیاهِ تند و تیز درباره شکاف‌های سیاسی امروز عمل کند؛ ایده‌ای که هم جذابیت دارد و هم مخرب و قطبی‌کننده. این فیلم بی‌پروا به موضوعات حساس مثل نژاد، کلیشه‌ها، مهاجرت، دین و سیاست می‌پردازد و در این مسیر هیچ خط قرمزی برای خود قائل نیست؛ اگر از شوخی‌های تلخ درباره این مسائل لذت می‌برید، احتمالاً فیلم را بسیار بُرنده و هوشمندانه خواهید یافت؛ اما اگر با این نوع کمدی مشکل دارید، «شکار» عمداً شما را آزار خواهد داد. داستان درباره گروهی از افراد است که به‌طرز مرموزی شکار می‌شوند و فیلم با اغراق‌آمیز کردن کلیشه‌ها و شخصیت‌های سیاسی هر دو سوی طیفِ چپ و راست، تماشاگر را وادار می‌کند درباره ارزش‌های اخلاقی و قضاوت‌های آسان در فضای مجازی فکر کند. از ابتدا معلوم است که نویسندگان مقصودشان انتخابِ یک طرف نیست و همه را دست می‌اندازند؛ تقریباً هیچ شخصیتی برای دلسوزی مستقیم نوشته نشده و اکثر شخصیت‌ها دارای ذهنیت‌هایی ایدئولوژیک و منسوخ هستند که خود هدف تمسخرند. از لحاظ اجرایی، فیلم در بخش اکشن و فیلم‌برداری عملکرد بسیار خوبی دارد: سکانس‌های انفجار و نماهای باز زیبا هستند، تدوین مؤثر است و طراحی درگیری‌ها—به‌ویژه در نبرد نهایی—با انرژی و طول مناسب اجرا شده‌اند. خشونت فیلم اغراق‌شده، خونین و بعضاً شوکه‌کننده است؛ کسانی که از صحنه‌های خون‌ریز و مرگ‌های غیراخلاقی لذت می‌برند، در این فیلم راضی خواهند شد. موسیقی متن هم کمک کرده تا ریتم کلی حفظ شود. بتی گیلپین یکی از نقاط قوت فیلم است؛ بازی او در نقش پروتاگونیست (کریستال) تماشایی و پرقدرت است و به‌تنهایی بخش زیادی از بار روایت را بر دوش می‌کشد. در مقابل، بازی برخی بازیگران دیگر نسبتاً بی‌رمق یا تک‌بعدی به‌نظر می‌رسد که البته تا حدی با نیت سازندگان برای نشان‌دادن چهره‌های کلیشه‌ای توجیه‌پذیر است. از ضعف‌های فیلم می‌توان به سطحی بودن عمدیِ شخصیت‌پردازی و کمبودِ تعمیق در روابط اشاره کرد؛ این مسئله باعث می‌شود سرمایه‌گذاری عاطفی مخاطب کاهش یابد و برخی سکانس‌های اکشن یا پایانی کمتر تأثیرگذار به‌نظر برسند. پایان‌بندی به‌نظر بعضی مخاطبان نیاز به جدیت بیشتر داشته، اما این تغییر هم ممکن است با لحن طنز غالب فیلم تضاد پیدا کند. همچنین یک زیرخط روایی کوچک که مربوط به نقش‌هایی نظامی است، برای بعضی بینندگان کارا به‌نظر نرسیده است. فیلم هنگام انتشار اولیه با بحث و جنجال همراه شد و انتشارش به‌خاطر حوادث واقعی‌ای به تعویق افتاد؛ برخی معتقدند آن تأخیر به فیلم کمک کرد تا پیام ستیزه‌جویانه‌اش واضح‌تر دیده شود، اما عموماً توافق وجود دارد که «شکار» فیلمی قطبی‌کننده است: یا آن را تحسین می‌کنید یا از آن متنفر می‌شوید. در کل، «شکار» یک سَریال-مانندِ هیجان‌انگیز و خشونت‌آمیز با طعنه‌های سیاسیِ نیش‌دار است؛ فیلمی خوش‌ساخت از نظر تولید، فیلم‌برداری و اکشن، با بازی برجسته بتی گیلپین. اگر از طنز سیاه و نقد طنزآمیزِ افراط‌های فکری امروز لذت می‌برید، این فیلم احتمالاً برایتان سرگرم‌کننده و اثرگذار خواهد بود؛ اما اگر از پرداخت بی‌پرده به تابوها و کلیشه‌زدایی از هر دو طرف سیاسی آزرده می‌شوید، بهتر است از تماشای آن پرهیز کنید.