فیلم Wadjda 2012

«واجده» (Waad Mohammed) فقط یک هدف ساده در سر دارد: از مسخره‌شدن توسط دوستش عبدالله (Abdullrahman Al Gohani) که با دوچرخه‌اش او را اذیت می‌کند خسته شده و تصمیم می‌گیرد برای خودش یک دوچرخه زیبا و سبز بخرد. او در مدرسه‌ی ریاض تا حدی پیرو قواعد ظاهر می‌شود، اما کودکی است که خیلی تحت فشار سنت‌ها قرار نمی‌گیرد و برای رسیدن به هدفش نقشه‌ای زیرکانه...

«واجده» (Waad Mohammed) فقط یک هدف ساده در سر دارد: از مسخره‌شدن توسط دوستش عبدالله (Abdullrahman Al Gohani) که با دوچرخه‌اش او را اذیت می‌کند خسته شده و تصمیم می‌گیرد برای خودش یک دوچرخه زیبا و سبز بخرد. او در مدرسه‌ی ریاض تا حدی پیرو قواعد ظاهر می‌شود، اما کودکی است که خیلی تحت فشار سنت‌ها قرار نمی‌گیرد و برای رسیدن به هدفش نقشه‌ای زیرکانه می‌چیند: قرار است در مسابقه‌ی قرائت قرآن مدرسه جایزه‌ی اول را ببرد و با پولش دوچرخه بخرد. پدرش شیفتی کار می‌کند و اغلب خانه نیست؛ مادر مهربانش (Reem Abdullah) نگران است که در این محله‌ی محافظه‌کار، دیدن دختری ده‌ساله سوار بر دوچرخه خوشایند همسایه‌ها نباشد و مخالفت می‌کند. واجده اما دلسرد نمی‌شود و با جلب توجه معلمش، خانم حصّه (Ahd)، مصمم به ادامه‌ی تلاشش می‌ماند. آیا او می‌تواند هم جایزه را ببرد و هم دوچرخه را به‌دست آورد؟ فیلم با ظرافت اما قوت، وضع زنان در عربستان را نقد می‌کند: اگرچه زنان دقیقاً مثل کالا رفتار نمی‌شوند، دسترسی‌شان به آزادی‌های ساده‌ای مانند پوشش، رفت‌وآمد و حتی بازی به‌شدت محدود است. نکته‌ی برجسته این است که این فشار برای اطاعت اغلب از سوی خودِ زنان به دختر جوان تحمیل می‌شود. بازیگر نوجوان با شیطنت اما احترام نقش را ایفا می‌کند؛ شورش او نه علیه دین یا فرهنگ، بلکه ناشی از خواسته‌ای کودکانه برای شکست دادن دوست پسرش در مسابقه‌ی دوچرخه است—دوستی که به‌هرحال احتمالاً مدت زیادی اجازه‌ی ادامه‌اش را نداشت. فیلم سرشار از جذابیت است و از این جذابیت برای رساندن پیامی قابل‌تأمل استفاده می‌کند، و چند بازی دل‌نشین هم دارد.