فیلم Miller’s Crossing 1990

پاسخ، دوست من، کلاهی است که در باد می‌چرخد. برادران کوئن با ادای احترامی عاشقانه به فیلم‌های گنگستری قدیمی، اثری درخور تحسین ساخته‌اند. داستان اساساً دربارهٔ ریگان (گابریل بیرن)، نیروی اجرای بی‌رحمِ لئو (آلبرت فینی)، است که بین دو گروه رقیب گرفتار می‌آید. خطِ داستانی در ظاهر کلیشه‌ای است— آدم‌ها کشته می‌شوند و چرخهٔ وحشت و انتقام ادامه می‌یابد— اما نگاه منحصربه‌فرد کوئن‌ها و ظرافتِ ادبیِ...

پاسخ، دوست من، کلاهی است که در باد می‌چرخد. برادران کوئن با ادای احترامی عاشقانه به فیلم‌های گنگستری قدیمی، اثری درخور تحسین ساخته‌اند. داستان اساساً دربارهٔ ریگان (گابریل بیرن)، نیروی اجرای بی‌رحمِ لئو (آلبرت فینی)، است که بین دو گروه رقیب گرفتار می‌آید. خطِ داستانی در ظاهر کلیشه‌ای است— آدم‌ها کشته می‌شوند و چرخهٔ وحشت و انتقام ادامه می‌یابد— اما نگاه منحصربه‌فرد کوئن‌ها و ظرافتِ ادبیِ آن‌ها این قالبِ ژانری را به اثری از درجهٔ بالا تبدیل کرده است؛ فیلمی که با هر بار دیدن بهتر می‌شود. وقایع حول تقابلِ لئو و کاسپار (جان پولیتو) می‌چرخند و جنجال را دیکته می‌کند بر آثار شرارتِ یک بوکی سرکش، برنی (جان تورتورّو) که صحنه‌ربا است و برنا—خواهرِ برنی—(مارسیا گی هاردن) که هم معشوقهٔ لئو و هم معشوقهٔ ریگان است. ریگان سعی می‌کند نقش داورِ صادق را بازی کند، اما وقتی تلاش‌هایش بی‌اثر می‌ماند، از سوی رئیس سابقش کنار گذاشته می‌شود و مجبور به مقابله با سرنوشت خویش می‌گردد. بازیگران با ارائهٔ مجموعه‌ای از پردازش‌های شخصیتی، هر یک به‌طرزی ماهرانه پوچی و خطای انسان را نشان می‌دهند. فینی در نقشِ لئو حضور چشمگیری دارد اگرچه لهجه‌اش گاهی خوب از آب درنمی‌آید؛ بیرن هم با وجود تلاش، آن‌قدران بازیگری قوی نیست که کامل بار نقشِ پیچیده‌اش را بر دوش بکشد—نه در حد ادوارد جی. رابینسون یا جورج رافت—اما باز هم این اثر غوطه‌ور شدن در دنیای مبهمِ جرم سازمان‌یافته را به تجربه‌ای ارزشمند بدل می‌کند. مارسیا گی هاردن در یکی از نقش‌های اصلیِ آغازینِ دوران حرفه‌ای‌اش، حضوری اغواگر و تأثیرگذار دارد. موسیقی کارتر بورول نیز با نوعی خودآگاهیِ دلپذیر، فضای فیلم را تکمیل می‌کند. از نظر بصری، فیلم بی‌نظیر است؛ عرقِ جان‌فرسای شهر در تضاد جسورانه با زیبایی‌های طبیعتِ منطقهٔ میلرز کراسینگ قرار می‌گیرد—جایی که خانهٔ مصیبت و شاهدِ جنبهٔ تاریکِ انسان است. روایتِ فیلم پیچیدگی‌های بیزانسی را با ساختاری هزارتویی می‌آمیزد و تعادلِ ظریفی برقرار می‌کند که از ورود به قلمروِ «هنر صرف برای هنر» جلوگیری می‌کند. در نگاه اول ممکن است سبک بر محتوا غلبه داشته باشد، اما با بازبینی دوباره چیزهایی را می‌بینید که پیش‌تر گفته نشده بودند. طرفداران پولپ و نوآر مطمئناً پیامِ فیلم را درخواهند یافت. امتیاز: 8/10.