فیلم A Perfect World 1993

درمورد «دنیایی کامل» کمی دو دل هستم، اما یک چیز مسلم است: قطعاً از تماشای آن لذت بردم. دلیل دودلی‌ام نحوه نمایش شخصیت اصلی است. کاملاً منظور سازندگان را می‌فهمم، اما قانع نشده‌ام که در اجرا موفق بوده‌اند. تماشایش سرگرم‌کننده است، اما هرگز حس همذات‌پنداری یا دلیلی برای طرفداری از باتچِ کوین کاستنر پیدا نکردم. بارها پیش آمد که فقط گفتم «چی؟». فیلم چندین رویداد را نشان...

درمورد «دنیایی کامل» کمی دو دل هستم، اما یک چیز مسلم است: قطعاً از تماشای آن لذت بردم. دلیل دودلی‌ام نحوه نمایش شخصیت اصلی است. کاملاً منظور سازندگان را می‌فهمم، اما قانع نشده‌ام که در اجرا موفق بوده‌اند. تماشایش سرگرم‌کننده است، اما هرگز حس همذات‌پنداری یا دلیلی برای طرفداری از باتچِ کوین کاستنر پیدا نکردم. بارها پیش آمد که فقط گفتم «چی؟». فیلم چندین رویداد را نشان می‌دهد که قرار است باعث همذات‌پنداری با باتچ شوند، اما برای من این‌طور نشد — او به‌شدت ناپسند است؛ طوری که اولین رفتاری که از او «در بیرون» می‌بینیم شخصیتش و روح کلی فیلم را تعریف می‌کند. می‌توانستند او را به شکل‌های دیگری بنویسند تا دلیلی مثبت برای کارهایش ارائه دهند. با این حال، نمی‌توانم انکار کنم که فیلم سرگرم‌کننده است. منظورم این است که به‌عنوان یک فیلم قطعاً جواب می‌دهد، اما وقتی تلاش می‌کند معناهای عمیق و برانگیزاننده ارائه دهد (شاید بیش از حد)، در مسیر خود لغزش می‌کند — از نظر منطقی نتوانستم با آن همراه شوم. اما به‌عنوان یک فیلم برای پاپ‌کُرن کاملاً پذیرفتنی است. پ.ن. دیدن اشاره به «کَسپر» هم جالب بود؛ به‌ویژه که کلینت ایستوود — که هم کارگردان و هم بازیگر است — حدود دو سال بعد در نسخه لایو-اکشن آن حضور کوتاهی داشت.