فیلم Yesterday, Today and Tomorrow 1963

فیلم تا حدی شبیه یک ساندویچ است؛ سه داستان کوتاه که مثل لایه‌های یک ساندویچ در کنار هم قرار گرفته‌اند. سوفیا لورن زن است و مارچلو ماسترویانی مرد، و نتیجهٔ این سه سناریوی کوتاه واقعاً خوشایند و خنده‌دار است. در بخش اول او «آدلینا» است، زنی که به «کارمینه» بیکار ازدواج کرده و ناچار شده در خیابان سیگار قاچاق بفروشد و وانمود کند که همیشه حامله...

فیلم تا حدی شبیه یک ساندویچ است؛ سه داستان کوتاه که مثل لایه‌های یک ساندویچ در کنار هم قرار گرفته‌اند. سوفیا لورن زن است و مارچلو ماسترویانی مرد، و نتیجهٔ این سه سناریوی کوتاه واقعاً خوشایند و خنده‌دار است. در بخش اول او «آدلینا» است، زنی که به «کارمینه» بیکار ازدواج کرده و ناچار شده در خیابان سیگار قاچاق بفروشد و وانمود کند که همیشه حامله است. چرا؟ چون فهمیده تا وقتی باردار به نظر برسد، کارابینیری‌ها کمتر جرات دخالت دارند — و چه خوب از این خلأ قانونی سوءاستفاده می‌کند، تا سرحد خستگی شوهر بی‌پول و درمانده‌اش. بخش بعدی «آنا» را نشان می‌دهد، همسر کسل یک بوروکرات موفق بروکسل که هنرمند دست‌وپاگیر «رنزو» را با رولزرویسش به گردش می‌برد — و او همان‌طور که انتظار می‌رود باعث تصادف می‌شود. بگذارید این‌طور بگویم؛ او دقیقاً برای کمک در تعویض لاستیک معطل نمی‌ماند. در نهایت، مورد علاقه‌ام در این سه‌گانه است. او «مارا»ست؛ زنی که در آپارتمانش به آقایان جلوه‌فروشی می‌کند. یک بعدازظهر چشم‌های جوانی را از آپارتمان کناری می‌بیند. تنها با یک ملافه تنش، کمی ناز می‌کند، اما وقتی آن جوان جلو می‌آید، متوجه می‌شود او کشیش است. «اومبرتو» (جیانی ریدولفی) ظاهراً معصوم است اما فوراً شیفتهٔ این زن باوقار می‌شود، که این موضوع خشم پدربزرگش (تینا پیکا) و هم‌سفری که همراهش است، «آگوستو» (مارچلو ماسترویانی)، را برمی‌انگیزد. وقتی جوان از تصمیمش برای ترک زندگی دینی منصرف می‌شود، سه بزرگ‌تر باید راهی پیدا کنند تا او را به مسیر واقعی‌اش بازگردانند — اما آیا موفق می‌شوند؟ پارهٔ میانی کمی کوتاه است و قسمت اول شاید کمی طولانی‌تر از لازم باشد — جوک را بیش از حد کش می‌دهد — اما بخش پایانی خنده‌دار است و شیمی فزاینده بین دو ستاره و هنرنمایی زیرکانهٔ پیکا خوب کار می‌کند تا داستان بازیگوشانه‌ای را به پایان برساند که معمولاً لورن در آن هدایت‌کننده است. ماسترویانی در اینجا بسیار طبیعی است و نمی‌توانستم نسبت به او احساس ترحم نکنم، چون به نظر می‌رسد هر چقدر هم تلاش کند، در مانور دادن از او پیشی می‌گیرند. موسیقی شادِ آرماندو تروواجولی گاه‌گاهی جای دیالوگ را به‌خوبی می‌گیرد، و این فیلم یکی از آثار نسبتاً سادهٔ ویتوریو دسیکا است که می‌توان با لذت و بی‌دردسر از تماشای آن گذر کرد.