فیلم The Twilight Saga: New Moon 2009

فکر می‌کنم این فیلم کمی بهتر از قسمت اول خشک و کند است. «بلا» (کریستن استوارت) اکنون کاملاً با «ادوارد کالن» (رابرت پتینسون) پیوسته و این وابستگی زندگی‌اش را در معرض خطر قرار می‌دهد. وقتی این خطر و هم‌چنین گمانه‌زنی‌ها دربارهٔ اینکه دکتر آراستهٔ «کارلایل» (پیتر فاسینلی) در واقع «دوریان گری» است مشخص می‌شود، او و خانواده‌اش ناگهان نقل مکان می‌کنند و بلا را تنها...

فکر می‌کنم این فیلم کمی بهتر از قسمت اول خشک و کند است. «بلا» (کریستن استوارت) اکنون کاملاً با «ادوارد کالن» (رابرت پتینسون) پیوسته و این وابستگی زندگی‌اش را در معرض خطر قرار می‌دهد. وقتی این خطر و هم‌چنین گمانه‌زنی‌ها دربارهٔ اینکه دکتر آراستهٔ «کارلایل» (پیتر فاسینلی) در واقع «دوریان گری» است مشخص می‌شود، او و خانواده‌اش ناگهان نقل مکان می‌کنند و بلا را تنها و غمگین می‌گذارند. پس از چند ماه افسردگی و کابوس، بلا با بازسازی یک موتورسیکلت همراه با «جیکاب» (تیلور لاتنر) که سینه‌ای شش‌تکه دارد، تا حدی آرام می‌گیرد؛ جیکابی که معلوم می‌شود خودش رازهایی دارد که اصطلاح «داگی استایل» را معنای جدیدی می‌بخشد! این فیلم نسبت به اول کمی ریتم بیشتری دارد: نبود صحنه‌های سنگین و تکراری عاشق‌شدن و غیبت نسبتاً طولانی پتینسونِ مرموز تا حدی حال و هوا را شاداب‌تر کرده، اما بازی‌ها و فیلمنامه همچنان ضعیف‌اند. لاتنر که اغلب بدون پیراهن است از نظر بصری جذاب است اما بازی‌اش بسیار خشک و قالبی است، و مایکل شین در نقش رهبر ولتوری‌ها، «آرو»، بیش از حد نمایشی بازی می‌کند و با لبخندی تهدیدآمیز مانند چیزی از «راکی هارور» ظاهر می‌شود. فیلم خیلی طولانی است، چند بار بیش از حد به موسیقی متن متوسل می‌شود تا دیالوگ‌های معنی‌دار را جایگزین کند، و کمی کوتاه‌تر شدن در وسط کار می‌توانست آن را بهتر کند — با این حال به‌نظر می‌رسد این مجموعه به‌تدریج دارد رونق می‌گیرد. با این حال، فکر می‌کنم باز هم «Punch Face» را بیشتر می‌پسندیدم.