فیلم Fortress 1992

این فیلم با کیفیتی متوسط، خلاقیت و نقاط قوتی دارد اما نتوانسته بر همه مشکلاتش غلبه کند. وقتی تصمیم گرفتم این فیلم را ببینم، توقع چندانی نداشتم. می‌دانستم داستان در آینده‌ای می‌گذرد که برای ما حالا گذشته است (سال ۲۰۱۷) و اینکه فیلم دیگری درباره فرار از زندان است. همچنین اطلاع داشتم که در اروپا، به‌ویژه در بازار ویدئوی خانگی، موفق بوده و پس از پایان...

این فیلم با کیفیتی متوسط، خلاقیت و نقاط قوتی دارد اما نتوانسته بر همه مشکلاتش غلبه کند. وقتی تصمیم گرفتم این فیلم را ببینم، توقع چندانی نداشتم. می‌دانستم داستان در آینده‌ای می‌گذرد که برای ما حالا گذشته است (سال ۲۰۱۷) و اینکه فیلم دیگری درباره فرار از زندان است. همچنین اطلاع داشتم که در اروپا، به‌ویژه در بازار ویدئوی خانگی، موفق بوده و پس از پایان دوران نوارها تا حد زیادی فراموش شده است. با این حال نگاهی انداختم و از آنچه دیدم خوشم آمد. فیلم خلاقانه است، ساخته‌ای از گروهی با ایده و توانایی خلق راه‌حل‌های خیال‌پردازانه، با بازیگرانی قابل و بهره‌گیری خوب از بودجه محدود. فیلم ما را به یک زندان فوق‌امنیتی زیرزمینی در بیابان‌های آمریکا می‌برد تا همراه زوجی باشیم که به‌خاطر تلاش برای داشتن فرزند دوم — کاری که تحت سیاست «یک فرزند» در آن زمان ممنوع بوده — دستگیر شده‌اند. به حکم احمقانه ۳۱ سال زندان، آنها وارد مکان می‌شوند؛ جایی که همه چیز تحت کنترل یک سیستم کامپیوتری و مدیر ظالم و سادیستیک است، و گاهی خودِ سیستم انگار حیات مستقلی دارد. حتی خواب‌های زندانیان هم توسط سازوکاری که در روده نصب شده کنترل و سانسور می‌شود و در صورت عبور از حد خطر، ممکن است جانشان را بگیرد (به‌طور لفظی). مشکل جدی فیلمنامه این است که بر یک مضمون قدیمی — فرار از زندان — تکیه دارد. نمونه‌های زیادی از این مضمون قبلاً روی پرده رفته‌اند، اما فیلم با دوزی از تخیل و خلاقیت و پذیرش آینده‌گرایی سعی می‌کند این مشکل را دور بزند. خشونت تصویری برخی سکانس‌ها ممکن است برای عده‌ای آزاردهنده باشد؛ از روده‌های انفجاری تا اندرویدهای نیمه‌انسان با ظاهری مشوه در فیلم حضور دارد. در جلوه‌های بصری، جلوه‌های ویژه، گریم و طراحی صحنه و لباس سرمایه‌گذاری شده که نتیجه داده است. متأسفانه فیلم‌برداری چندان مطلوب نیست و حتی از استاندارد زمان خود پایین‌تر است، اما این مسئله را تاب آوردم. استوارت گوردون کارگردانی مؤثر و نسبتاً کم‌نقصی ارائه داده و از حد امکانات موجود به خوبی بهره برده است. کریستوفر لمبرت (همیشه در نقش مک‌لئود) در شرایط خوبی قرار دارد و اجرای محکمی ارائه می‌دهد، هرچند نقش ساده و بی‌زحمت است. کرتوود اسمیت به‌عنوان ضدقهرمان سرد و شایسته نفرت ما، عملکرد کارآمدی دارد اما در عین حال برای تلاشش برای یافتن اندکی گرما در شخصیتش نوعی همدلی هم برمی‌انگیزد. لورین لاکلین هم حضور خوشایندی است، اما بارها احساس کردم نقش او محدود به دختر گرفتار در خطر است. تام تاولز، کلیفتون کالینز جونیور، ورنون ولز، جفری کامز و لینکلن کیلپاتریک نیز همراهی مؤثر ارائه می‌دهند، اما می‌توانستند نقشی فراتر از این نداشته باشند.