فیلم The Naked Gun: From the Files of Police Squad! 1988

یکی از خنده‌دارترین و از نظر سیاسی نامتعارف‌ترین فیلم‌هایی است که ساخته شده — بله، کمی زمخت و رک هم هست — اما خنده‌ها پی‌درپی و بی‌وقفه‌اند. لسلی نیلسن در نقش فرانک دریبن فوق‌العاده است؛ ظرف پانزده دقیقه احساس می‌کنید او را از ریز تا درشت می‌شناسید. بازیگران مکمل هم عالی‌اند، به‌ویژه ریکاردو مونتالبان و پریسیلا پرسلی، و جورج کندی هم نقش رئیس دریبن را...

یکی از خنده‌دارترین و از نظر سیاسی نامتعارف‌ترین فیلم‌هایی است که ساخته شده — بله، کمی زمخت و رک هم هست — اما خنده‌ها پی‌درپی و بی‌وقفه‌اند. لسلی نیلسن در نقش فرانک دریبن فوق‌العاده است؛ ظرف پانزده دقیقه احساس می‌کنید او را از ریز تا درشت می‌شناسید. بازیگران مکمل هم عالی‌اند، به‌ویژه ریکاردو مونتالبان و پریسیلا پرسلی، و جورج کندی هم نقش رئیس دریبن را خوب ایفا می‌کند. شوخی‌ها و موقعیت‌های کمیک خیلی زیادند و اگر زود رنج نباشید، تجربه‌ای بسیار خوشایند خواهید داشت. این فیلم از سریال تلویزیونی «پلیس اسکواد» الهام گرفته و دنباله‌هایی هم دارد که ارزش دیدن دارند. ماجرا دربارهٔ افسر ناتوانی است که مسئولیت تأمین امنیت ملکه الیزابت را در سفر رسمی‌اش به لس‌آنجلس برعهده دارد. خلافکار آگاه و ماهری به نام «لودویگ» (مونتالبان) پیشنهاد می‌گیرد که بیست میلیون دلار دهد تا مأموریتی برای ترور ملکه ترتیب دهد و دریبن به‌همراه رئیسش «هاکن» (کندی) تلاش می‌کنند این نقشهٔ پیچیده را خنثی کنند. در عین حال فیلم بیشتر فرصتی فراهم می‌کند برای موقعیت‌های اسلپ‌استیک که قهرمان بی‌دقت، هر مراسم و برنامه‌ای را به هم می‌ریزد و در جریان ماجرا عاشق دختر شرورِ لودویگ، «جین» (پریسیلا پرسلی) می‌شود. دیالوگ‌ها موجز و سرگرم‌کننده‌اند—گاه نوجوانانه یا کم‌مایه—ولی نیلسن و پرسلی ضرب‌آهنگ کمدی‌شان را خوب حفظ می‌کنند و مونتالبان هم در نقش منفی، اجرای درخشانی دارد. موسیقی و فیلمنامه گه‌گاه فیلم‌های دیگر را هم هجو می‌کنند که لبخند می‌آورد. شوخی‌ها بعضی مواقع به طنز جنسی و نامتعارف نزدیک می‌شوند، بنابراین بعید است چنین فیلمی امروز ساخته شود، اما برای زمان خود بسیار لذت‌بخش است. فیلمنامه به‌طور کلی ضعیف است و برخی انتخاب‌های موقعیت—مثل بردن ملکه به مسابقهٔ بیسبال یا گردهمایی طنزی از رهبران بین‌المللی که تصمیم می‌گیرند کاری علیه آمریکا بکنند—آدم را به شگفتی می‌اندازد؛ اما در میان این ناهنجاری‌ها، نیلسن می‌درخشد و ثابت می‌کند در این نوع کمدی استاد است؛ طوری اجرا می‌کند که شوخی‌ها کمتر زشت یا مبتذل به نظر برسند. سرعت بالای شوخی‌های تصویری و گفتاری به‌حدی است که فرصت نمی‌کنید دقیق تحلیل کنید آیا همه‌چیز هدفمند است یا نه، و بازدید دوباره نشان می‌دهد که اغلب این شوخی‌ها واقعاً اثر می‌گذارند. این فیلم ادامهٔ سنت آثاری مانند «ایرپلِین!» است: کمدی‌ای پرشتاب که جریان بی‌پایان طنزهای عجیب و غریب آن به‌خوبی جواب می‌دهد. اگر از کمدیِ خشک و اسلپ‌استیک لذت می‌برید، این فیلم برایتان ساخته شده.