فیلم Stockholm 2018

من و همسرم از این فیلم لذت بردیم. کمی تعجب کردم که داستان نسبتاً نزدیک به آنچه دربارهٔ حادثه خوانده بودم بود. ریتم فیلم آن‌قدر مناسب بود که موقعیت گروگان‌گیری قابل‌باور به‌نظر می‌رسید. بعد از دیدن پیش‌نمایش انتظار طنز بیشتری داشتم، اما شوخی‌ها ظریف بودند — احتمالاً برای بعضی منتقدان خیلی ظریف. موسیقی متن فیلم عمدتاً از آهنگ‌های کمتر شناخته‌شدهٔ باب دیلن تشکیل شده بود. سازندگان...

من و همسرم از این فیلم لذت بردیم. کمی تعجب کردم که داستان نسبتاً نزدیک به آنچه دربارهٔ حادثه خوانده بودم بود. ریتم فیلم آن‌قدر مناسب بود که موقعیت گروگان‌گیری قابل‌باور به‌نظر می‌رسید. بعد از دیدن پیش‌نمایش انتظار طنز بیشتری داشتم، اما شوخی‌ها ظریف بودند — احتمالاً برای بعضی منتقدان خیلی ظریف. موسیقی متن فیلم عمدتاً از آهنگ‌های کمتر شناخته‌شدهٔ باب دیلن تشکیل شده بود. سازندگان هم دانستند فیلم را نسبتاً کوتاه نگه دارند؛ مدت آن حدود ۹۰ دقیقه است و معلوم بود قصد ساخت اثری در حد «بربادرفته» را نداشتند. خوشحالم که سراغ تکیه‌گاه قدیمی فلاش‌بک نرفتند؛ هر پیش‌زمینه‌ای که لازم بود از طریق گفت‌وگوی شخصیت‌ها بیان شد. در مجموع فیلمِ نسبتاً خوبی است. برای دیدن دوباره‌اش تلاش خاصی نمی‌کنم، اما آن را زمان هدررفته هم نمی‌دانم.